องค์หญิงสีชาด Novels & Stories

ี ผุดพรายรอยยิ้มบางๆ ขณะจดจ่ออยู่กับการเย็บปักลวดลายดอกอิงฮวาสีชมพูหวานบนผืนผ้าเช็ดหน้าสีขาวอย่างตั้งอกตั้งใจ องค์หญิงนามว่า ‘ลู่เสียน’ ผู้สูงศักดิ์ ใบหน้างดงามเหนือหญิงงามทั่วแคว้นเว่ย เรียกว่าเป็นหญิงงามล่มปฐพีหาผู้ใดเทียบยากย่อมไม่ผิด นางมีรูปโฉมสะคราญง ามสง่าราวกับสวรรค์สร้างจนน่าหลงใหล ชวนให้หญิงสาวทั่วแคว้นอิจฉาที่ไม่อาจเทียบเทียม

น้ำเสียงทรงอำนาจที่เปี่ยมไปด้วยรังสีสังหารดังกึกก้อง ฝูงชนแหวกทางออกเผยให้เห็นสตรีสูงศักดิ์ในชุดสีม่วงเข้มปักลายหงส์เพลิง พระเกศาสีขาวแซมประปรายแต่ท่วงท่าสง่างามดั่งพญาหงส์ องค์หญิงสือหนิง! กราดมองไปยังเว่ยหลินหลาง นางเสด็จออกมาจากวัดและเห็นเหตุการณ์ทั้งห มดเต็มสองตา... เห็นหลานชายกำพร้าที่นางรักดั่งดวงใจถูกคนชั่วรังแก

ไป๋กงกง องค์หญิงทอดพระเนตรลงในถ้วยชา น้ำสีอำพันสะท้อนภาพพระพักตร์อันหม่นเศร้า

การประลองเริ่มขึ้นหลังจากนั้น เซี่ยหยวนเล่อเคร่งเครียดจนเหงื่อชุ่มมือ นางกุมมือแน่นสายตามองจื่อฉิงในชุดสีม่วง องค์หญิงซย่าอิ๋งสวมชุดสีแดงปักลายสีดำ ทว่าชุดที่นางสวมก็ดูโดดเด่นพลิ้วไหว ท่วงท่าสง่างามในการรำดาบ ปลีน่องเรียวภายใต้กางเกงรัดข้อเท้ากับรองเท้าหุ้มแข็ง ม องดูมั่นคงเข้มแข็งเช่นคนที่ฝึกฝนอยู่เสมอ จื่อฉิงเพียงจับกระบี่ยืนนิ่งผายมือให้อีกฝ่าย “ในเมื่อทรงเป็นถึงองค์หญิง เช่นนั้นหม่อมฉันจะให้พระองค์จู่โจมก่อน ลงมือเถิดเพคะ”

เสียงฝนที่ตกหนักอยู่นอกหน้าต่างคฤหาสน์แอชฟอร์ดดูคล้ายกับเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยิน หญิงสาวนัยตาสีน้ำข้าว ใบหน้าเรียว คิ้วได้รูปพอดีรับกับดวงตา จมูกโด่งกำลังดี ดูเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากอิ่มนุ่ม สวมชุดสีดำเข้ารูป ยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงที่ครั้งหนึ่งเคยใช้จัดงานเ

องค์หญิงเหมยปี้เหยาสวมใส่ชุดสีขาวบริสุทธิ์ปักลายมวลผีเสื้อและดงบุปผาที่ชายเสื้อตัวนอก ห่มทับด้วยเสื้อคลุมสีแดงบุด้วยขนจิ้งจอกขาว ใบหน้าอ่อนหวานท่วงท่าสง่างามหากแต่ยังคงเด่นชัดถึงความอ่อนโยนสูงส่งสมเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง นางเดินมาที่ขอบเวทีด้านซ้าย ทุกย ่างก้าวฉุดสายตาทุกคู่ให้จับจ้อง “อ่า... องค์หญิงผู้นี้งดงามสมกับชินอ๋องยิ่งนัก” “ใช่แล้ว! ทั้งงดงามและสูงส่งสมกันราวกิ่งทองใบหยก” “ข้าได้ยินมาว่าแม่นางเยว่เอ๋อร์นั้นหน้าตาธรรมดา อีกทั้งเป็นสามัญชนไร้พลังปราณ บังเอิญมีบุญคุณกับท่านอ๋อง ท่านจึงยอมหมั้นหมาย”

“สะใจแล้วใช่ไหมที่ทำให้ฉันเป็นลูกชังของคุณแม่ได้ เป็นไงล่ะออดอ้อนจนท่านจะยกสมบัติให้ล่ะสิ” ผลักไหล่เล็กของกลิ่นจันทร์ให้ถอยหลังไปยังเตียงนุ่มที่ตกแต่งสีชมพูหวานพร้อมบนเตียงมีกลีบกุหลาบสีขาวและแดงโรยเป็นรูปหัวใจคู่ “คะ...คุณดีพูดอะไรคะ จันทร์ไม่รู้เรื่อง”

เสียงหวานใสปนความหยอกเย้าเอ่ยขึ้นมา ทำให้ไป๋มู่หลันชะงักไปเล็กน้อย นางวางขนมดอกกุ้ยฮวาในมือลง ก่อนจะหันไปมอง และพบกับสตรีผู้หนึ่ง นางสวมชุดสีเขียวดูสบายตา ทรงผมปล่อยยาวสยายปักเพียงปิ่นหยกสีเขียวหรูหราหนึ่งอัน ท่าทางของนางดูเป็นมิตรยิ่งนัก "นี่คือองค์หญิงเล็ก เป็นเพียงอนุต่ำต้อยในจวนท่านอ๋อง ยังมิรีบถวายพระพรอีก!!!"

หญิงสาวสูงศักดิ์ในชุดเครื่องแต่งกายที่มีผ้าคาดอกสีแดงพันรอบอกสาวขาวผ่องเอาไว้ คลุมทับด้วยผ้าคลุมไหล่สีชมพูอ่อนปักดิ้นทอง และสวมผ้าซิ่นไหมยกดอกลำพูน ซึ่งผ้าซิ่นชนิดนี้จะทอไว้เฉพาะเจ้านายผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองนี้เท่านั้น ขณะที่เส้นผมสีดำขลับถูกเกล้าเป็นมวยไว้ กลางศีรษะ ปักด้วยดอกไม้ไหวงดงาม อ่อนช้อย เดินกลับไปกลับมาอย่างร้อนใจ “อย่างนั้นหรือ... หญิงกลัวว่าเขาจะไม่ถูกใจจังเลยรสา” ราชาวดีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวของพระราชาสุขเกษมกับเจ้านางดารารัศมี หันไปพูดกับรสาคนสนิทด้วยสีหน้าเป็นกังวล

เป่ยเปย ถามขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความสงสัยและลางสังหรณ์บางอย่าง “องค์หญิงของเรา ชื่อว่าองค์หญิงซูซานเหยา หรือที่เรียกกันว่าองค์หญิงซูเหยา” ซีซวนเลิกคิ้วสูง ทั้งดีใจและประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยิน “แล้วฮองเฮาองค์ปัจจุบันของแคว้นฉีเล่ามีพระนามว่าอย่างไร”