องค์หญิงสีชาด Novels & Stories

ท่านโหวผู้เฒ่าไม่มีเวลาพูดมากอีก ดึงชีเจิ้นออกไปตลอดทาง เพื่อเปิดประตูใหญ่ต้อนรับองค์หญิงใหญ่ทันที องค์หญิงใหญ่ทรงสวมอาภรณ์สีม่วง บนศีรษะมิได้มีเครื่องประดับผมใดมากนัก เมื่อเห็นชีเจิ้นและท่านโหวผู้เฒ่า ก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เพ ราะข้าที่ออกผนวชแล้ว จึงมิได้จัดขบวนเกียรติยศใด ยิ่งไม่จำเป็นต้องเปิดประตูกลาง ท่านโหวผู้เฒ่าและท่านโหวเอิกเกริกเกินไปแล้ว”

หญิงสาวในชุดคลุมสีแดงกำลังดูหนังสือในมือของเธอ ชื่อของเธอคือ ‘ชางเยว่’ เธอคือบุคคลที่มีสถานะสูงสุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และเป็นเจ้าของวิหารแห่งนี้ ในขณะนี้ ผู้พิทักษ์หญิงคนหนึ่งของเธอเข้ามารายงานเธอ “ท่านลอร์ด ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่าหลงเซียวเทียนตายแล้ว”

พระตำหนักกลางน้ำ ร่างงามระหงของชิงเชียงบัดนี้อยู่ในอาภรณ์สูงค่าสำหรับเชื้อพระวงศ์ ซึ่งจับพลัดจับผลูกลับกลายเป็นองค์หญิงจากแคว้นฟ่านไปโดยปริยาย ตามหลักฐานที่มาจากกำไลหยกสลักหงส์เคียงคู่มังกรกับพระจันทร์ อันเป็นสัญลักษณ์ของเชื้อพระวงศ์จากแคว้นฟ่าน หญิงสา วจึงกลายเป็นองค์หญิงชิงเชียงโดยไม่รู้ตัวและได้รับการต้อนรับจากแคว้นฉินพร้อมทั้งดูแลเธอเป็นอย่างดี ในฐานะคู่อภิเษกขององค์ชายฉินเสวี้ยนกง

ศร นาอินทร์ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากกลางห้อง หญิงชุดขาวค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืด คราวนี้ใบหน้าของเธอไม่ได้ซีดเผือด ไม่มีรอยเน่าเปื่อย และไม่มีเส้นผมเปียกชื้นบดบังดวงตา ใบหน้านั้นกลับงดงามอย่างน่าประหลาด ผิวขาวนวล ริมฝีปากแดงสด ชุดโบราณสีขาวปักลวดลายพระจ ันทร์เสี้ยวด้วยด้ายเงิน เมื่อต้องแสงตะเกียง ลวดลายนั้นก็เรืองประกายราวกับมีแสงจันทร์ซ่อนอยู่ในเส้นด้าย “เห็นแล้วหรือยัง” ริสาหันไปมองตามเสียงนั้น หญิงชุดขาวยืนอยู่กลางภาพอดีตราวกับเป็นเจ้าของความทรงจำทั้งหมดซึ่งกำลังปรากฏขึ้นรอบตัว

’ เยี่ยหานสูดลมหายใจสั่นเครือ น้ำตาแห่งความปีติรินไหลไม่ขาดสาย ‘แสงสีแดงชาดบริสุทธิ์... รูปร่างดอกบ๊วยห้ากลีบไร้ตำหนิ... ชัดแจ้งยิ่งกว่าฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ! นางคือองค์หญิงเก้าแห่งมหาจักรวรรดิตะวันออกอย่างแท้จริง! สายเลือดมังกรบรรพกาลศักดิ์สิทธิ์มิได้สูญสิ้น!’

ยตาของผู้พิชิต เคียงข้างเขามิใช่ขุนพลรองแม่ทัพคนใด แต่เป็นมู่ตาน องค์หญิงรัชทายาทแห่งอวิ๋นฮวา นางสวมชุดรัดกุมสีเข้มทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อดี ควบม้าเคียงข้างจอมทัพแห่งต้าถัง ใบหน้างดงามเชิดขึ้นอย่างภาคภูมิ นัยน์ตากลมโตที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเศร้าโศก บ ัดนี้สาดประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น นางกลับมาเยือนแผ่นดินซีเยว่ในฐานะผู้พิพากษาที่จะมาล่มสลายจักรวรรดิอันโสมมแห่งนี้ด้วยตาของนางเอง

ม่านสีงาช้างบางเบาปลิวไหวพลิ้วตามสายลมเอื่อยอ่อนจากลำน้ำไนล์ เสียงพิณบรรเลงแผ่วแว่วประสานร้อยเรียงตามจังหวะของเส้นสายจากมุมตำหนัก แสงตะเกียงน้ำมันทาทาบลงบนพระพักตร์องค์ฟาโรห์เมเรนคาเร พระเนตรยังไม่ห่างจากภาพวาดบนผืนผ้าเบื้องหน้า ภาพนั้น คือ ดอกบัวหลวงสีฟ้า แซ มด้วยสีทอง วาดด้วยมือของ จิตรกรหลวง เดิมนางคือหญิงทาสจากแดนกัมโพชน์ นามว่า...อัมพุชินี

พี่ชาเอ่ยชมฉัน สวยอย่างนั้นเหรอ…ในนิยามของฉัน เมื่อส่องกระจกก็พอบอกได้ว่าไม่ขี้เหร่ แต่ถ้าจะบอกว่าสวยหยาดฟ้ามาดิน อีกล้วยก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยขนาดนั้น “เจ้ก็สวยเถอะ” เจ้ชาหรือพี่ชา คนเราก็ต้องมีชื่อในวงการ วงการอะไรน่ะเหรอ วงการของสาวสองอย่างไรเล่า ชื่อจริงของพี่ชาคือชัชชาติ แต่ในเมื่อหัวใจเป็นหญิง เราเลยเรียกเขาว่าเจ้

เธอไอออกมาอีกครั้ง เลือดเปรอะเปื้อนชุดสีแดงจนแทบแยกไม่ออก องค์หญิงฉางเล่อผู้สง่างามและร้ายกาจที่เขาเคยเห็นบัดนี้ช่างแตกต่างกับที่เซียวจ้านอวี๋เคยพบเจอมา นางดูราวกับสตรีที่ทั้งอ่อนแอและเปราะบาง

อดัมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้นหญิงวัยกลางคนใบหน้าเหมือนกับเธอ เพราะหญิงวัยกลางคนผู้นี้เป็นชาวอังกฤษ แต่เธอสวมใส่ชุดกำมะหยี่สีแดงประดับด้วยเพชรราคาแพง อีกทั้งเธอยังสวมใส่เครื่องเพชรสีขาวตั้งแต่บนหัวของเธอ สร้อยคอที่เรียงกันอยู่ห้าเส้น ข้อมือ และนิ้วมือ เธอแต ่งตัวได้สมฐานะภรรยาเพียงคนเดียวของท่านชีคซาริม