Novel & Cerita องค์หญิงสีชาด

หญิงสาวในชุดคลุมสีแดงกำลังดูหนังสือในมือของเธอ ชื่อของเธอคือ ‘ชางเยว่’ เธอคือบุคคลที่มีสถานะสูงสุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และเป็นเจ้าของวิหารแห่งนี้ ในขณะนี้ ผู้พิทักษ์หญิงคนหนึ่งของเธอเข้ามารายงานเธอ “ท่านลอร์ด ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่าหลงเซียวเทียนตายแล้ว”

ยตาของผู้พิชิต เคียงข้างเขามิใช่ขุนพลรองแม่ทัพคนใด แต่เป็นมู่ตาน องค์หญิงรัชทายาทแห่งอวิ๋นฮวา นางสวมชุดรัดกุมสีเข้มทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อดี ควบม้าเคียงข้างจอมทัพแห่งต้าถัง ใบหน้างดงามเชิดขึ้นอย่างภาคภูมิ นัยน์ตากลมโตที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเศร้าโศก บ ัดนี้สาดประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น นางกลับมาเยือนแผ่นดินซีเยว่ในฐานะผู้พิพากษาที่จะมาล่มสลายจักรวรรดิอันโสมมแห่งนี้ด้วยตาของนางเอง

ม่านสีงาช้างบางเบาปลิวไหวพลิ้วตามสายลมเอื่อยอ่อนจากลำน้ำไนล์ เสียงพิณบรรเลงแผ่วแว่วประสานร้อยเรียงตามจังหวะของเส้นสายจากมุมตำหนัก แสงตะเกียงน้ำมันทาทาบลงบนพระพักตร์องค์ฟาโรห์เมเรนคาเร พระเนตรยังไม่ห่างจากภาพวาดบนผืนผ้าเบื้องหน้า ภาพนั้น คือ ดอกบัวหลวงสีฟ้า แซ มด้วยสีทอง วาดด้วยมือของ จิตรกรหลวง เดิมนางคือหญิงทาสจากแดนกัมโพชน์ นามว่า...อัมพุชินี

พี่ชาเอ่ยชมฉัน สวยอย่างนั้นเหรอ…ในนิยามของฉัน เมื่อส่องกระจกก็พอบอกได้ว่าไม่ขี้เหร่ แต่ถ้าจะบอกว่าสวยหยาดฟ้ามาดิน อีกล้วยก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยขนาดนั้น “เจ้ก็สวยเถอะ” เจ้ชาหรือพี่ชา คนเราก็ต้องมีชื่อในวงการ วงการอะไรน่ะเหรอ วงการของสาวสองอย่างไรเล่า ชื่อจริงของพี่ชาคือชัชชาติ แต่ในเมื่อหัวใจเป็นหญิง เราเลยเรียกเขาว่าเจ้

เธอไอออกมาอีกครั้ง เลือดเปรอะเปื้อนชุดสีแดงจนแทบแยกไม่ออก องค์หญิงฉางเล่อผู้สง่างามและร้ายกาจที่เขาเคยเห็นบัดนี้ช่างแตกต่างกับที่เซียวจ้านอวี๋เคยพบเจอมา นางดูราวกับสตรีที่ทั้งอ่อนแอและเปราะบาง

อดัมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้นหญิงวัยกลางคนใบหน้าเหมือนกับเธอ เพราะหญิงวัยกลางคนผู้นี้เป็นชาวอังกฤษ แต่เธอสวมใส่ชุดกำมะหยี่สีแดงประดับด้วยเพชรราคาแพง อีกทั้งเธอยังสวมใส่เครื่องเพชรสีขาวตั้งแต่บนหัวของเธอ สร้อยคอที่เรียงกันอยู่ห้าเส้น ข้อมือ และนิ้วมือ เธอแต ่งตัวได้สมฐานะภรรยาเพียงคนเดียวของท่านชีคซาริม

ตอนที่สอง เจ้าเป็นองค์หญิง ข้าเป็นหลานสาวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและได้รับการแต่งตั้งเป็นถึง ‘องค์หญิงฉางเล่อ’ มีนามว่า ‘ฉีฟางหลิง’เช่นกัน” อ้อ...ชื่อเดียวกันนี่เอง หญิงสาวพยักหน้า แม้ไม่อยากฟังต่อแต่วิญญาณซึ่งรีบร้อนกลับไม่เปิดโอกาสให้หลีกเลี่ยงรีบเล่าต่อทันที

สวยจัง สีชมพูระเรื่อมิดชิด แล้วยังอวบอูมนุ่มนวล สาววัยใกล้สี่สิบรีบชะโงกหน้าไปมองเงาสะท้อนในน้ำ ผู้หญิงในฝันคนนั้นนี่ คนที่ท่องกลอนเพราะๆออกมาจนคนเอ่ยชมกันทั้งห้อง นี่ฉันต้องยังฝันอยู่แน่ๆ แถมยังเป็นฝันดีอีกต่างหาก

ท่ามกลางความตึงเครียด เสียงหัวเราะหวานใสดังขึ้น “โอ๊ะ ๆ เช่นนี้หรือที่เรียกว่าองค์หญิงบุญธรรมผู้เย็นชา ข้าเพิ่งได้เห็นกับตา” สตรีงดงามในชุดแพรหรูสีม่วงเข้มก้าวเข้ามา—องค์หญิงหลงหลง หลานสาวฮองเฮา

สีพระพักตร์ฮ่องเต้อึมครึมอย่างที่สุด เงียบขรึมไม่พูดจา กระทั่งที่พอกหน้าที่หายไปก็ค้นเจอแล้ว นี่แสดงให้เห็นว่าองค์หญิงชางผิงคือคนร้ายตัวจริง อีกทั้งหญิงผู้นี้วรยุทธ์สูงส่ง มีเพียงนางเท่านั้นที่สามารถสังหารองค์หญิงเกาผิง