Novel & Cerita องค์หญิงสีชาด

หญิงสาวยิ้มบาง ริมฝีปากแดงฉ่ำ ดวงตาคมโต "ข้าคือ ซิ่วหยาง องค์หญิงแห่งวังมังกรดำ... ผู้ที่แบกรับคำสาปแห่งสายเลือด" “คำสาป?” มู่หลินทวนคำ แววตาฉงน

ผู้หญิงคนนี้คือองค์หญิงคนที่ห้าองค์ปัจจุบัน องค์หญิงเจาหมิ่น แม้ว่านางมีอายุเพียง15-16 ปี แต่ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความใจเย็นและความเฉียบแหลม ซึ่งไม่เหมาะกับอายุของนาง “หากนางทรยศ ก็ปล่อยนางไป ไม่เป็นไร ” องค์หญิงเจาหมิ่นดูสงบ นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบชาหน ึ่งคำ

สตรีวัยกลางคนท่าทางสูงศักดิ์สง่างาม สวมชุดกระโปรงดอกกุหลาบสีแดงพร้อมแถบคาดศีรษะสีทอง ผู้นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานคือซูเฟย ซึ่งเป็นตำแหน่งพระชายาลำดับที่สอง โดยมีสตรีสองนางยืนอยู่ข้างหลัง สตรีนางหนึ่งสวมชุดกระโปรงสีชมพูอมเหลืองอันงดงามหรูหรา ทั้งยังมีด วงหน้างามล้ำเลิศเปี่ยมชีวิตชีวา

เมื่ออินชิงเสวียนมองไปยังชุดที่นางกำลังเย็น ก็ถึงกับพูดไม่ออก สีเขียวมรกตตัดกับสีชมพู ทำให้นางนึกถึงเทศกาลระบำดำนาของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งสีสันนั้นดูฉูดฉาดมากเกินไป ส่วนนายหญิงอีกคนที่อยู่ข้างๆ พูดว่า "ดาวมงคลต้องใช้สีที่ดูหรูหราหน่อย ข้าว่าสีม่วงนี่แหละ มีแค่สีนี้เท่านั้นที่แสดงถึงความสูงส่งได้"

มันเป็นชุดกระโปรงยาวสีม่วงที่ตัดเย็บอย่างประณีตและหรูหรา สีนี้ให้ความรู้สึกลึกลับและงดงาม ซึ่งเป็นสีที่นางชอบ เมื่อหญิงสาวสองคนหันมาเห็นนางก็ดวงตาเป็นประกาย “ชุดนี้เข้ากับความงามขององค์หญิงจริง ๆ” ลั่วชิงยวนบิดผมเปียกแล้วเดินไป “พาข้าไปหาหล่างมู่”

เมื่อฮองเฮาเฉาได้รับอำนาจ รสนิยมของนางก็กลายเป็นที่แพร่พลายไปยังทุกคน โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในราชวงศ์ด้วยกัน อย่างไรก็ตาม องค์หญิงอันหยางผู้นี้เหตุใดจึงเรียบง่ายและประหยัดมัธยัสถ์นัก? เปรียบเหมือนเป็นสีแดงชาดเล็ก ๆ ท่ามกลางแมกไม้เขียวขจี องค์หญิงอันหยางยืดตัว ขึ้นและหันหลังกลับช้า ๆ

ัวนางกำนัลอาเป่าเป็นอย่างมากทำให้ทุกคนไม่กล้าที่จะไม่ฟังนาง ก๊อก ก๊อก ก๊อก "องค์หญิงเพคะ บ่าวกลับมาแล้วเพคะ" "เข้ามาได้" "องค์หญิงเพคะ ชุดที่ฮองเฮาทรงเตรียมไว้ให้พระองค์เพคะ" ซิ่วจื่อหลิงมองดูชุดสีเหลืองอ่อนรอบ ๆ ตัวปักดิ้นเงินแซมดิ้นทองลายเบญจมาศบ่งบอก ถึงความใส่ใจเป็นพิเศษ

บอกตามตรงว่าเธอพยายามหักห้ามใจอย่างมากที่จะไม่ยกมือขึ้นมาลูบหูที่กระดุกกระดิกไปมาของเขา “งั้นเหรอครับ ส่วนท่านในวันนี้ก็ยังคง..สวยเหมือนเดิมเลยนะครับ มีคนอื่นเคยบอกรึเปล่าว่าท่านเหมาะกับชุดเดรสสีนี้มากทีเดียว” สีงาช้าง เป็นสีที่ดูสูงส่งเหมาะกับยศท่านหญิงของเธอมากทีเดียว

ี ผุดพรายรอยยิ้มบางๆ ขณะจดจ่ออยู่กับการเย็บปักลวดลายดอกอิงฮวาสีชมพูหวานบนผืนผ้าเช็ดหน้าสีขาวอย่างตั้งอกตั้งใจ องค์หญิงนามว่า ‘ลู่เสียน’ ผู้สูงศักดิ์ ใบหน้างดงามเหนือหญิงงามทั่วแคว้นเว่ย เรียกว่าเป็นหญิงงามล่มปฐพีหาผู้ใดเทียบยากย่อมไม่ผิด นางมีรูปโฉมสะคราญง ามสง่าราวกับสวรรค์สร้างจนน่าหลงใหล ชวนให้หญิงสาวทั่วแคว้นอิจฉาที่ไม่อาจเทียบเทียม

น้ำเสียงทรงอำนาจที่เปี่ยมไปด้วยรังสีสังหารดังกึกก้อง ฝูงชนแหวกทางออกเผยให้เห็นสตรีสูงศักดิ์ในชุดสีม่วงเข้มปักลายหงส์เพลิง พระเกศาสีขาวแซมประปรายแต่ท่วงท่าสง่างามดั่งพญาหงส์ องค์หญิงสือหนิง! กราดมองไปยังเว่ยหลินหลาง นางเสด็จออกมาจากวัดและเห็นเหตุการณ์ทั้งห มดเต็มสองตา... เห็นหลานชายกำพร้าที่นางรักดั่งดวงใจถูกคนชั่วรังแก