องค์หญิงสีชาด Novels & Stories

ความเงียบในยามราตรีพาให้ความทรงจำของชาติภพที่สองย้อนกลับมา ในชาตินั้น นางถือกำเนิดขึ้นมาในฐานะ องค์หญิงเรเวน่า ออเรเลียส พระธิดาแห่งราชวงศ์ออเรเลียส ราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและเป็นราชวงศ์ที่สืบทอดพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งแสง สายเลือดของออเรเลียสทุกพระองค์ล้ว นมีผมสีบลอนด์ดุจแสงอาทิตย์และดวงตาสีอำพันส่องประกาย

ชุดมงคลสีชาดเมื่ออยู่ในร่างระหงขององค์หญิงกงซุนหมิงจูดูสว่างไสวสะดุดตา ผ้าไหมเนื้อดีที่ทอละเอียดเงางามยามต้องแสง โดดเด่นด้วยปกเสื้อทรงสูง ตั้งตระหง่านล้อมกรอบใบหน้านวลให้ดูสูงศักดิ์ดุจพญาหงส์ ขอบปกและสาบเสื้อขลิบด้วยแถบผ้าสีทองอร่าม ปักลวดลายมงคลได้อย่างประณีตบ รรจง ลายผ้ารูปไข่มุกที่เสริมเข้าไป เมื่อยามเพ่งดูให้ดีแล้ว ประหนึ่งสามารถหยิบไข่มุกออกมาจากเปลือกหอยได้ ช่วงเอวคอดกิ่วคาดด้วยสายคาดเอวสีทองเส้นใหญ่ ประดับอัญมณีรูปดอกไม้กลางลำตัวดูอ่อนช้อยแต่ไม่อ่อนแอ สมกับเป็นสตรีที่มาจากราชวงศ์

เมื่อได้ยินรับสั่งแล้ว องค์หญิงก็มีสีหน้าที่ดีขึ้นและเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวที่อยู่ข้าง ๆ ไทเฮา นางกำนัลผู้หนึ่งมารินชาให้นางอย่างเบามือ กลิ่นชาผู่เอ๋อหอมฉุยลอยขึ้นมาเตะจมูกของนาง เมื่อนึกย้อนกลับไปที่ตู้เก็บชาในตำหนัก ก็เพิ่งจะนึกออกว่าที่ตำหนักของตนไม่มีชาชนิด นี้ ด้วยความอยากรู้นางจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง ความรู้สึกครั้งแรกนั้นประทับใจเป็นอย่างมาก เพราะว่าตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยดื่มชาที่รสชาติหอมหวานถึงเพียงนี้มาก่อน “นี่เรียกว่าชาอันใดหรือเพคะ” องค์หญิงถามด้วยความสงสัย

ื่นตะลึงไปทั่วทั้งพระนคร ทหารองครักษ์แคว้นเป่ยหรงในชุดหนังสัตว์ประดับขนหมาป่าขี่ม้าศึกรูปร่างกำยำนำขบวน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่กลับเป็นสตรีที่ควบม้าอยู่หน้าสุด นางมิได้นั่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านมู่ลี่ของรถม้าอย่างสตรีสูงศักดิ์ทั่วไป แต่กลับสวมชุดรัดกุมสีแดงเพล ิง ปักลวดลายอินทรีทองคำ ท่วงท่าการคุมบังเหียนองอาจผ่าเผยจนบุรุษยังต้องก้มหน้า นางคือ องค์หญิงอาจี๋นา ขนิษฐาขององค์ชายอามู่ซา ผู้ได้รับสมญานามว่า ‘กุหลาบเหล็กแห่งทุ่งหญ้า’ กุหลาบเหล็กกลางท้องพระโรง

ตราสัญลักษณ์ประจำตัวรูปพระจันทร์กระเด็นออกมาชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้กลับเปียกโชกไปด้วยหยาดเลือดสีแดงสดมากมายตกลงสู่พื้น สิ่งนั้นค่อยๆ กลิ้งมาหยุดนิ่งอยู่ปลายเท้าของ ‘ผู้เฝ้ามองเหตุการณ์’ ภาพสีสันสดใสแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวดำในพริบตาเดียว และทำให้เธ อได้เห็นโฉมหน้าของ ‘องค์หญิงไอร่า’ เป็นครั้งแรก! เฮือก!

เมื่อถึงฤกษ์งามยามดี เสียงประโคมดนตรีอันไพเราะก็ดังขึ้น ขบวนเสด็จของฮ่องเต้ชิงหยางและองค์หญิงใหญ่ค่อย ๆ เคลื่อนออกมาจากประตูพระราชวัง นำโดยนางกำนัลและขันทีในชุดสีสันสดใส องค์หญิงใหญ่ในชุดผ้าไหมปักลายมงคลสีอ่อน ใบหน้างดงามราวเทพธิดา โดยสวมผ้าคลุมผ้า ผืนโปร่งปิดบังไว้ครึ่งหน้า ท่วงท่าอ่อนหวานดุจหยกชั้นดี ทรงประทับบนเสลี่ยงประดับประดาอย่างหรูหรา

๗ ปี ก่อนหน้า บัวบูชา สินธปกรณ์ (ดอกบัวที่นำขึ้นบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์) คือชื่อของผู้หญิง อายุ ๒๑ ปี นักศึกษาชั้นปีที่สี่ สาขาการจัดการ คณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เจ้าของร่างบางผิวขาวราวกับหยวกกล้วย ที่มีส่วนสูงประมาณ ๑๖๙ เซนติเมต

หลิวลี่เซียนที่ลอบมองดูคู่รักข้าวใหม่ปลามันกระเง้ากระงอดกันแล้วก็อดยิ้มตามเสียไม่ได้ ซู่ซินฮวาเป็นเด็กสาวที่น่ารักน่าทะนุถนอม นางคู่ควรกับท่านพี่เป็นที่สุด หลายวันต่อมา พระราชโองการก็มาถึงตำหนักชินอ๋องสองฉบับ ฉบับแรกเป็นพระราชโองการคืนฐานันดรศักดิ์เดิมให้แก่องค์หญิ งซู่ซินฮวา ส่วนฉบับที่สองคือประกาศแต่งตั้งนางขึ้นเป็นพระชายาเอกชินอ๋อง

รัชทายาทรูปงามรับสั่งพร้อมยกถ้วยชาขึ้นจิบ ทว่าองค์หญิงแคว้นเยว่แทนที่จะทรงดีพระทัย กลับแสดงสีพระพักตร์ไม่พอพระทัยออกมาโดยพลัน เมื่อพระนางสามารถเข้าจวนชินอ๋องในฐานะว่าที่พระชายารอง

“พระชายา” หญิงสาวสะดุ้งแล้วหันกลับไปมอง เห็นนายกองกับหญิงสาวผู้หนึ่ง นางรูปร่างผอมสูงดูปราดเปรียวไม่เหมือนหญิงสาวในเมืองหลวง แต่งกายด้วยชุดสีแดงสดเป็นชุดแบบชนเผ่า สร้อยประดับสีเงินดูวาววับท่ามกลางแสงแดด ผมยาวถูกถักเปียเป็นเส้นเล็กๆ ทั้งศีรษะ ผิวกายที่โผล่พ้นเส ื้อผ้านั้นเป็นสีน้ำผึ้งนวลเนียน ดวงตาที่จ้องมองนางมีแววทระนงและห้าวหาญ รอยยิ้มกระตุกที่มุมปาก หญิงผู้นั้นยกมือขึ้นกอดอกจ้องมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “นี่น่ะเหรอ? พระชายาของท่านอ๋อง ผู้หญิงที่ข้าต้องมารับ”