Novel & Cerita องค์หญิงสีชาด

ื่นตะลึงไปทั่วทั้งพระนคร ทหารองครักษ์แคว้นเป่ยหรงในชุดหนังสัตว์ประดับขนหมาป่าขี่ม้าศึกรูปร่างกำยำนำขบวน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่กลับเป็นสตรีที่ควบม้าอยู่หน้าสุด นางมิได้นั่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านมู่ลี่ของรถม้าอย่างสตรีสูงศักดิ์ทั่วไป แต่กลับสวมชุดรัดกุมสีแดงเพล ิง ปักลวดลายอินทรีทองคำ ท่วงท่าการคุมบังเหียนองอาจผ่าเผยจนบุรุษยังต้องก้มหน้า นางคือ องค์หญิงอาจี๋นา ขนิษฐาขององค์ชายอามู่ซา ผู้ได้รับสมญานามว่า ‘กุหลาบเหล็กแห่งทุ่งหญ้า’ กุหลาบเหล็กกลางท้องพระโรง

ตราสัญลักษณ์ประจำตัวรูปพระจันทร์กระเด็นออกมาชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้กลับเปียกโชกไปด้วยหยาดเลือดสีแดงสดมากมายตกลงสู่พื้น สิ่งนั้นค่อยๆ กลิ้งมาหยุดนิ่งอยู่ปลายเท้าของ ‘ผู้เฝ้ามองเหตุการณ์’ ภาพสีสันสดใสแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวดำในพริบตาเดียว และทำให้เธ อได้เห็นโฉมหน้าของ ‘องค์หญิงไอร่า’ เป็นครั้งแรก! เฮือก!

แต่กระนั้นเรื่องที่อีกฝ่าย ไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ต่อสายตาที่สามีของนางจับจ้องนั่น ก็มิได้หาเหตุผลใดมาลบล้าง ความรู้สึกขุ่นเคืองในใจของนาง ที่มีต่อองค์หญิงไปได้อยู่ดี “องค์หญิงลองเสวยชา ขึ้นชื่อของแดนเหนือ สักหน่อยไหมเพคะ ยกชา!” จี้ฮูหยินเอ่ยถามแขกที่มาแบบปุบปับ ก่อ นจะหันไปสั่งสาวใช้ ให้ยกชาแก่องค์หญิง ซึ่งสาวใช้ที่นำชามาถวาย มีอาการสั่นน้อยๆ ราวกับคนตรงหน้า คือปีศาจที่มาพรากวิญญาณของนางอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อถึงฤกษ์งามยามดี เสียงประโคมดนตรีอันไพเราะก็ดังขึ้น ขบวนเสด็จของฮ่องเต้ชิงหยางและองค์หญิงใหญ่ค่อย ๆ เคลื่อนออกมาจากประตูพระราชวัง นำโดยนางกำนัลและขันทีในชุดสีสันสดใส องค์หญิงใหญ่ในชุดผ้าไหมปักลายมงคลสีอ่อน ใบหน้างดงามราวเทพธิดา โดยสวมผ้าคลุมผ้า ผืนโปร่งปิดบังไว้ครึ่งหน้า ท่วงท่าอ่อนหวานดุจหยกชั้นดี ทรงประทับบนเสลี่ยงประดับประดาอย่างหรูหรา

๗ ปี ก่อนหน้า บัวบูชา สินธปกรณ์ (ดอกบัวที่นำขึ้นบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์) คือชื่อของผู้หญิง อายุ ๒๑ ปี นักศึกษาชั้นปีที่สี่ สาขาการจัดการ คณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เจ้าของร่างบางผิวขาวราวกับหยวกกล้วย ที่มีส่วนสูงประมาณ ๑๖๙ เซนติเมต

หลิวลี่เซียนที่ลอบมองดูคู่รักข้าวใหม่ปลามันกระเง้ากระงอดกันแล้วก็อดยิ้มตามเสียไม่ได้ ซู่ซินฮวาเป็นเด็กสาวที่น่ารักน่าทะนุถนอม นางคู่ควรกับท่านพี่เป็นที่สุด หลายวันต่อมา พระราชโองการก็มาถึงตำหนักชินอ๋องสองฉบับ ฉบับแรกเป็นพระราชโองการคืนฐานันดรศักดิ์เดิมให้แก่องค์หญิ งซู่ซินฮวา ส่วนฉบับที่สองคือประกาศแต่งตั้งนางขึ้นเป็นพระชายาเอกชินอ๋อง

หญิงสาวในชุดสีชมพูมองฉู่เนี่ยนซีด้วยสีหน้ารังเกียจ ฉู่เนี่ยนซีขมวดคิ้ว ตามความทรงจำของนาง สตรีที่อยู่ตรงหน้าคือองค์หญิงห้าขององค์จักรพรรดิ เย่เซวียนเล่อ ซึ่งเป็นพระธิดาที่เกิดจากฮองเฮา นางมีนิสัยบ้าอำนาจ แต่เนื่องด้วยชาติกำเนิด นางจึงได้รับความรักความ� �ปรดปรานอยู่เสมอ

รัชทายาทรูปงามรับสั่งพร้อมยกถ้วยชาขึ้นจิบ ทว่าองค์หญิงแคว้นเยว่แทนที่จะทรงดีพระทัย กลับแสดงสีพระพักตร์ไม่พอพระทัยออกมาโดยพลัน เมื่อพระนางสามารถเข้าจวนชินอ๋องในฐานะว่าที่พระชายารอง

“พระชายา” หญิงสาวสะดุ้งแล้วหันกลับไปมอง เห็นนายกองกับหญิงสาวผู้หนึ่ง นางรูปร่างผอมสูงดูปราดเปรียวไม่เหมือนหญิงสาวในเมืองหลวง แต่งกายด้วยชุดสีแดงสดเป็นชุดแบบชนเผ่า สร้อยประดับสีเงินดูวาววับท่ามกลางแสงแดด ผมยาวถูกถักเปียเป็นเส้นเล็กๆ ทั้งศีรษะ ผิวกายที่โผล่พ้นเส ื้อผ้านั้นเป็นสีน้ำผึ้งนวลเนียน ดวงตาที่จ้องมองนางมีแววทระนงและห้าวหาญ รอยยิ้มกระตุกที่มุมปาก หญิงผู้นั้นยกมือขึ้นกอดอกจ้องมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “นี่น่ะเหรอ? พระชายาของท่านอ๋อง ผู้หญิงที่ข้าต้องมารับ”

ท่านโหวผู้เฒ่าไม่มีเวลาพูดมากอีก ดึงชีเจิ้นออกไปตลอดทาง เพื่อเปิดประตูใหญ่ต้อนรับองค์หญิงใหญ่ทันที องค์หญิงใหญ่ทรงสวมอาภรณ์สีม่วง บนศีรษะมิได้มีเครื่องประดับผมใดมากนัก เมื่อเห็นชีเจิ้นและท่านโหวผู้เฒ่า ก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เพ ราะข้าที่ออกผนวชแล้ว จึงมิได้จัดขบวนเกียรติยศใด ยิ่งไม่จำเป็นต้องเปิดประตูกลาง ท่านโหวผู้เฒ่าและท่านโหวเอิกเกริกเกินไปแล้ว”