องค์หญิงสีชาด Novels & Stories

เสียนเฟยทำหน้าตกใจ ตำหนักหย่งหนิง " พวกเจ้าไม่ต้องทำหน้างง ซิงอีคือองค์หญิง11ตัวจริง ส่วนองค์หญิงเยว่ซินเป็นตัวปลอม มีการเข้าใจผิดเลยทำให้ทั้งสองสลับตัวกัน เมื่อครู่ได้มีการหยดเลือดพิสูจน์แล้วนี่เป็นราชโองการจากฮ่องเต้ แต่งตั้งให้นางเป็นองค์หญิง นางจะอยู่ที่ตำหนักน ี้เป็นนายของพวกเจ้า" " แล้วองค์หญิงเยว่ซินหล่ะ" " นางไม่ใช่องค์หญิงแล้ว พวกเจ้าไม่ควรเรียกนางเช่นนั้นอีก" เหวินซีห่าวบอกทุกคน หลี่เยว่ซินกับลูลู่พึ่งมาถึง ได้ยินพอดี

สตรีเรือนหลังต่างย่อกายเพื่อทำความเคารพผู้เป็นชินอ๋อง แล้วพระชายาอ๋องเก้าก็เอ่ยต่อ “น้องสะใภ้ไม่ยังอาจยุ่งเรื่องครอบครัวผู้ใดหรอกเพคะ แต่ว่าชินอ๋อง พระองค์ก็เป็นคนในราชวงศ์ เหตุใดถึงได้บกพร่องธรรมเนียมปฏิบัติ ให้ชายารองออกหน้าออกตาก็แล้วไปเถอะ แต่ถึงขนาดให้ ท้าย เรียกชายารองว่า เสด็จแม่ เต็มปากเต็มคำ รู้ถึงไหน ข้าที่เป็นคนในราชวงศ์ก็อับอายถึงที่นั่น

ไป๋เว่ยซินยิ้มแล้วกล่าวเชื้อเชิญให้สตรีทั้งสองเข้ามานั่งในศาลาด้วยกันอย่างเปี่ยมไมตรี ทั้งสองเข้ามาในศาลาแล้วนั่งลง สตรีคนแรกแต่งกายงดงามหรูหรา ชุดผ้าไหมปักลายหงส์สยายปีกเฉิดฉัน นางกล่าวแนะนำตัวเองอย่างเย่อหยิ่งว่า “ข้าองค์หญิงสามนามจ้าวเหม่ยเชี่ยน พี่สะใภ้ค งยังไม่เคยพบหน้าข้ากระมัง”

"คุณหญิงป๋อตายแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอกลับมาได้อย่างไร" …… เสียงรอบๆก็ได้ดังไปเข้าหูของคุณนายป๋อและซูเฉี่ยนเฉี่ยน จู่ๆ ซูเฉี่ยนเฉี่ยนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีดําและหมวกผ้าโปร่งของสตรีผู้สูงศักดิ์ เดินเข้ามา

องค์หญิงเป็นอะไรไป? เหตุใดถามคำถามเช่นนี้? “องค์หญิง ท่าน…” “อย่าพูดไร้สาระ ตอบข้า!” สาวใช้ตกใจ รีบกล่าว “ท่านคือหลิงเหยี่ย องค์หญิงต่างแซ่ของแคว้นหนานยวน ใต้เท้าคือมหาราชครูของแคว้นหนวนยวน เป็นพี่ชายแท้ๆ ของท่าน เพราะใต้เท้าชำนาญการทำนาย เคยช่วยแคว้นสามครั้ง สร้างคุณปร ะโยชน์มากมาย ท่านจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์หญิงต่างแซ่…”

บทที่ 3 ความโศกเศร้าครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อเรื่องเศร้าป่าวประกาศไปทั่วใต้แผ่นดินราชฎรจากพากันแต่งชุดสีขาวเพื่อไว้ทุกข์ ความโศกเศร้าเสียใจในครั้งนี้ส่งผลให้ก่อเกิดการประท้วงต่อต้านองค์หญิงหนิงเอ๋อ และกล่าวหาว่านางเป็นองค์หญิงที่มีดวงกาลกิณี ดวงซวยทำให้ใต้หล้า

"แน่ใจนะว่าเจ้าเป็นองค์หญิงตัวจริง" "คุณชายหลี่ท่านใจร้ายเสียจริงนะ ลืมข้าไปแล้วได้อย่างไร ท่านเห็นตรานี่หรือไม่เล่า สัญลักษณ์เช่นนี้มีเพียงองค์หญิงเป่ยฉีเท่านั้นที่ครอบครองมันได้และไม่ใช่ว่าองค์หญิงทุกคนจะมี ที่สำคัญเป็นสิ่งของที่อู๋ซ่างหวงทรงประทานให้ด้วยองค์เอง”

สีหราชมองหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ของกลิ่นหอม ไม่ได้หน้าตาเหมือนกลิ่นหอมเลยแม้แต่นิดเดียว แสดงว่ากลิ่นหอมของเขาต้องหน้าตาเหมือนพ่อมากแน่ๆ "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อกานดา เป็นแม่ของกลิ่นหอม ฉันต้องการพบลูกของฉัน คุณช่วยตามลูกของฉันออกมาหน่อยได้ไหมคะ"

ไม่ปฏิเสธนั่นย่อมหมายความว่ามี องค์หญิงตัวน้อยผู้ขันอาสาจะส่งเสริมวาสนาแลกกับการรับเลี้ยงเด็กน้อยยกยิ้มในทันที “นางเป็นผู้ใด บอกมาเลยหนิงเอ๋อร์จะคุยให้” “เอ่อ...ซังซังพะย่ะค่ะ” นั่นไม่ใช่ชื่อของคุณหนูบ้านไหน หากแต่เป็นองครักษ์หญิงในกองกำลังมัวฮวาของชินอ๋องท ี่รับลูกหลานที่เป็นสตรีของทหารที่ต้องจากไปเพราะสงครามมาดูแลและฝึกให้เป็นกองกำลังทหารหญิง ซังซังผู้นี้คือรองแม่ทัพในยามที่ชินอ๋องนำทัพปราบกบฎ เป็นรองแม่ทัพหญิงที่ทั่วเมืองหลวงรู้จักกันดี...ที่แท้เหอเหลียนก็หลงรักคนกันเอง

นี่คงเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในโลกที่เฉียวเนี่ยนเคยพบเห็น เพียงเห็นเรือนผมยาวสีดำขลับถูกเครื่องประดับทองเนื้อเก้าร้อยถักเป็นเปียเก้าหาง สร้อยประดับหน้าผากลูกปัดหินโมราสิบสองชั้นห้อยลงที่หว่างคิ้ว ดวงตาสีเขียวดุจมรกตงามราวภูตน้อย เย้ายวนจนคนใจสั่นหวั่นไหว แตกต่างจากบุรุษแห่ง กลุ่มชนเตอร์กิกที่มีผิวคล้ำหยาบกระด้าง องค์หญิงแห่งกลุ่มชนเตอร์กิกผู้นี้กลับขาวผ่องดังหิมะ ขับให้ริมฝีปากดูแดงสดดุจกลีบบุปผาที่ต้องการถนอม