Novel & Cerita อสูรข้ามฟ้า

หนูอัญหน้าแดงหนักขึ้นเมื่อชอว์โน้มหน้าจุมพิตทักทายเกสรกลางกลีบสาว และใช้ปลายลิ้นลากไล้กวาดต้อนความหวานดูดดื่มกินอย่างหลงใหล หนูอัญปรือตามองภาพตรงหน้า ชอว์ช่างหล่อเหลาปานปีศาจที่ดูมีมนตราสร้างภาพลวงตาให้กับคนที่จับจ้องเขามองเห็นแต่สิ่งที่คนมองอยากเห็น ‘อสูร’ อื้

เหนือเวหาพูดขึ้นทันที ภาพที่ถูกส่งมามันคือภาพร่างกายเปลือยเปล่าของทะเลที่เหมือนกำลังนั่งอยู่บนชักโครก กล้องถูกถ่ายยกมุมสูงเห็นเพียงหน้าอกและขาสวยที่ชิดกัน

ม่านพลังที่ปิดกั้นเสียงและการมองเห็นของคนภายนอก คนที่เหลือต่างแปลกใจในการกระทำของพวกเขา เขาไม่ได้เอ่ยอธิบายการกระทำ ขยับปากเรียก เฟยหย่า สัตว์อสูรตนหนึ่งพลันปรากฏขึ้นเหนือคนทั้งหมด ปีกสีแดงเพลิงสยายออกกว้างพร้อมเสียงร้องก้องกังวาน ปลายหางสยายยาวขยับไปมาตามการเคลื่อนไหว เพลิงก าฬส่องสว่างงดงามโอบล้อมไปทั่วตัว ทั้งที่ควรรู้สึกร้อนแต่กลับไม่เป็นอะไร

เด็กหญิงสูดหายใจลึกก่อนเอ่ยอย่างตื่นเต้น “แม่น้ำนั้นไหลมาจาก หุบเขาอสูรหมื่นพิษ บางครั้งจะมีสัตว์อสูรไหลตามกระแสน้ำมา หรือไม่ก็เป็นสัตว์น้ำที่กลายเป็นอสูร พวกมันดุร้ายกัดกินมนุษย์เป็นอาหาร ผู้คนจึงเรียกกันว่า “แม่น้ำเหยาซื่อ” เสียงของนางแผ่วลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “ผู้ที่จะไปที่นั่น ล้วนเป็นผู้ฝึกปราณที่มีฝีมือ พวกเขาไปล่าอสูร เพื่อนำไปขาย หรือทำพันธะสัญญา ทางการยังต้องสร้างรั้วกั้นไว้ เพื่อป้องกันอันตราย”

หมื่นสมุทรถาม "อืม มั่นใจในระดับหนึ่งแล้ว" แสนตอบ หลังจากนั่งคุยกันอีกสักพักก็แยกย้ายพักผ่อนในค่ำคืนที่สองก็ผ่านพ้นไปเข้าเกือบช่วงอรุณรุ่งอีกครั้ง พระจันทร์เริ่มคล้อยเปลี่ยนทิศไปเรื่อยๆ แสงแรกของตะวันเริ่มสาดส่องเข้ามา อย่างอ่อนๆ แสงรำไรๆสาดส่องผ่านเข้าช่องเล็ก ๆที่เป็นหน้าต่างของเต้นท์

อของแสลงก็คลุ้มคลั่ง ความอบอุ่นจากแสงสว่างแห่งดวงอาทิตย์ฤดูใบไม้ผลิมีผลละม้ายแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งพระเจ้าที่ใช้กำจัดสิ่งชั่วร้ายของนักบวช อสูรร้ายบิดกายกุมสองตาด้วยความทรมาน เมื่อแสงสว่างดับลงตามการหยุดเล่นเพลงของผู้ใช้พวกมันก็หายจากการหยุดชะงัก สองขาเงอะงะลากร่างเน่า เปื่อยเข้าไปหาคนเป็นทั้งสองโดยไม่รีรอ

ท้องฟ้าเหนือหุบเขาดาราเร้นลับที่เคยสว่างไสว ดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิดดุจห้วงอเวจีไร้ก้นบึ้ง รอยแยกมิติสีดำทะมึนขนาดมหึมาฉีกขาดออกกึ่งกลางนภากาศดังกัมปนาทสะเทือนเอกภพ ประดุจแผลเหวอะหวะบนผืนผ้าใบแห่งฟ้าดิน กลิ่นอายคาวเลือดเน่าเหม็นและแรงกดดันบรรพกาลทะลักทลายล งมาดุจน้ำป่าหลาก พร้อมกันนั้น เงาร่างของ 'อสูรกลืนดารา' ขนาดมหึมาเทียบเท่าขุนเขาสูงตระหง่านก็พุ่งทะลวงฝ่ามิติออกมา เกล็ดสีนิลสาดประกายมฤตยูแต่ละแผ่นกว้างใหญ่เทียมตำหนัก นัยน์ตาสีเหลืองขุ่นวาวโรจน์ด้วยความหิวกระหาย มันอ้ากรามกว้างจนเห็นคอหอยสีเพลิง คำรามลั่นสิบทิศ

โมโม่ร้องลั่น “มันกำลังร่ายเวทอัญเชิญขั้นสุดท้าย... ถ้าไม่ยิงตอนนี้ พวกเราจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต” ทว่า... แม้ตัวควบคุมจะตาย แต่ประตูนรกได้แง้มออกแล้ว ตู้ม!!!! พื้นจัตุรัสกลางเมืองแตกละเอียด อสูรเกราะเหล็ก สูงเท่าตึกสามชั้นโผล่พ้นดินขึ้นมาคำรามจนกระจกอาคารแต กกระจาย พร้อมกับอสูรน้ำที่พุ่งขึ้นจากแม่น้ำเข้าจู่โจมแนวหลัง

ค่ำคืนที่โชคชะตานำพาให้เธอได้มาใกล้ชิดกับเขาอีกครั้ง ร่างอรชรของพริมาเคลื่อนกายออกมาจากห้องด้านใน พร้อมผ้าขนหนูสองผืนและกล่องยาในมือ ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตาของไมค์นั้น ราวกับสะกดทุกการเคลื่อนไหว หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็น

ตอนนั้นเธอโกรธจนทุบตีเขา บอกว่าไม่ใช่กระโดดหน้าผา แต่เป็นตอนที่เจ็ดดาวเรียงตัว แล้วดันพลาดลื่นตกเขาลงมาต่างหาก เขายังหัวเราะเยาะเธอว่าอ่านหนังสือมากไปจนสมองมีแต่เรื่องเพ้อฝัน เธอบุ้ยปาก แล้วกล่าวอย่างจริงจังมากว่า "พวกเรามีคำกล่าวว่า 'การข้ามมิติอาศัยฟ้าลิขิต สถานที่เห มาะสม และบุคคลที่สอดคล้อง' ตอนที่ข้ามาคือมีดาวเจ็ดดวงเรียงตัวบวกกับตกเขา หากท่านอยากจะไป ก็ลองหาสถานที่ที่อันตรายใกล้เคียงกันดูสิ แต่อันตรายมากนะ อาจจะตายได้เลยล่ะ!"