Novel & Cerita อสูรข้ามฟ้า

อะไรกันเนี่ย เพ่ยเพ่ยรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา เธอเพิ่งจะได้ข้ามภพมาอาศัยอยู่ในร่างใหม่ ได้รับโอกาสให้มีชีวิตอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเธออาจจะต้องมาตายอีกรอบในเร็วๆ นี้ ไม่เชื่อก็ดูสายตาของอ๋องหมิงผู้นี้สิ ช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยโทสะและความเคียดแค้นในใจ และดูเหมือน ว่ามันพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ มือทั้งสองของเขากำแน่น แถมเธอยังถูกเขามัดแขนมัดขาเอาไว้ ไม่รู้ว่ามัดแน่นและนานเพียงใดจนแผลเหวอะหวะและยังเจ็บแสบได้ถึงเพียงนี้

สึกปวดหนึบที่แก่นกายจนยากจะทาน มือใหญ่แยกเรียวขาเล็กออกกว้างเปิดเปลือยร่างงามต่อสายตาตนอีกครั้งก่อนจะนำความแข็งแกร่งใหญ่โตของตนเสียดสีหยอกเย้าเบาๆ กับเนินเนื้อนุ่มช้าๆ “อา อ๊ะ ไม่.. อื้มมม..” ภาวนาพยายามหุบขาและกระถดกายหนีความร้อนผ่าวและร้อนระอุนั้นแต่ไม่สามารถทำ ได้แม้แต่ขยับตัว เธอรู้สึกเหมือนว่าร่างกายของตนไร้กระดูก และเรี่ยวแรงถูกอสูรร้ายสูบเอาไปทั้งตัวและวิญญาณกระนั้น...

เขายื่นนาฬิกาให้เธอใส่ให้เขา อุษารับมามือสั่น เธอไม่รู้ราคา แค่ได้ยินว่ามีชิ้นส่วนจากอุกกาบาตดวงจันทร์ ทำเอากลัวมันตก พออุษาใส่ส้นสูง จมูกของเขาก็อยู่ตรงหน้าผากพอดี เขามองเธออยู่ใกล้ๆ “ห้ามทำตกนะที่รัก ไม่งั้นผมใจสลายแน่”

สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นพุ่งเข้าใส่ฟ้าอย่างรวดเร็ว กรงเล็บแหลมคมของมันพยายามจะฉีกกระชากร่างของฟ้า แต่ในจังหวะที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง พลังจิตของฟ้าก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากร่างกายของฟ้า พลังจิตของเธอสร้างกำแพงพลังงานที่มองไม่เห็นขึ้น มาขวางกั้นสิ่งมีชีวิตนั้นไว้ สิ่งมีชีวิตนั้นชนเข้ากับกำแพงพลังงานอย่างจัง เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว

เอียงคอมองหน้าเขา “ถ้ายังโง่อยู่แบบนี้คงโดนหลอกไปขาย” “หนูไม่ได้โง่และไม่ได้โดนหลอกไปขายสักหน่อย” “เธอกำลังโง่” “หนูไม่เห็นเข้าใจที่คุณพูดเลย” ยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองอย่างงุนงงกับคำพูดของเขาที่ไม่เข้าใจมันเลยสักนิด มือบางดึงเสื้อเกาะอกตัวเล็กขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเ องแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเปลวเพลิงที่ก้มลงมามองหน้า (อก) เธออยู่

หญิงสาวหยัดสะโพกขึ้นสูงกับจังหวะรักสุดท้ายที่กระแทกลงมาหนักหน่วง ก่อนที่เขาจะกระชากให้หล่อนบินขึ้นสู่สรวงสวรรค์ชั้นฟ้าไปพร้อม ๆ กับตัวเอง หญิงสาวครวญครางไม่หยุด ก่อนที่เสียงนั้นจะหายไปเมื่อถูกบดขยี้ด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว “ผมมีความสุขเหลือเกิน... พลอยจ๋า พลอยมีความ สุขเหมือนผมไหม...” เขาถอนตัวเอง และพลิกร่างกายกำยำที่แข็งแรงหนักหนาลงไปนอนเคียงข้าง ดึงร่างอรชรที่หวานไปทุกส่วนเข้ามากอดรัดแน่น จ้องมองใบหน้างามด้วยความรักใคร่ ก่อนจะจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากชื้นเหงื่อ

“ได้สิคะ แล้วเราก็อยู่ในนั้นมันทั้งวันทั้งคืนเลย” “โอว ผมรักคุณที่สุดเลย” “ฉันก็รักคุณค่ะ แต่อย่าลืมนะคะ ว่าครั้งนี้ฉันเป็นนายคุณ ส่วนคุณเป็นทาส!” The end

คำพูดของนางทำให้รัชทายาทปีศาจถึงกับอึ้ง เขารู้สึกว่าหัวใจที่ปิดตายของเขากำลังถูกเซียนน้อยผู้นี้ รื้อทำลาย ทีละน้อย ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของทั้งสองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ครืน! ครืน! อสูรร้ายขนาดมหึมาที่ถูกปลุกขึ้นมาจากใต้ดินโดยพลังปั่นป่วนของดวงจันทร์ ได้ป รากฏตัวขึ้น มันคือ อสูรจันทรา (โหมวเยวี่ย) ที่มีเกราะหนาและพลังมืดที่บ้าคลั่ง มันพุ่งเข้าโจมตีทั้งสองคนอย่างไม่เลือกหน้า

ระหว่างที่ฉันกำลังเดินอยู่นั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับผู้ชายรูปหล่อ ( ออร่าความหล่อมาแต่ไกล ) นายคนนั้นกำลังยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่ พอฉันลองเพ่งสายตามองดูดี ๆ ลายสักตามแขนถึงลำคอแบบนี้ หรือว่า! อาชา ใช่แน่ ๆ เขาคือ เจ้าพ่ออสูร แต่ฉันจำเป็นต้องเดินผ่านทางที่เขายืนอยู่น ี่นา แค่เดินผ่านเฉย ๆ เองคงไม่รบกวนอะไรเขาขนาดนั้นหรอกมั้ง

นีนนาราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอ รู้แค่ว่าน้ำตามันไหลออกมาไม่ยอมหยุด รู้สึกกลัวกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ บารเมษฐ์คร่อมทับอยู่บนลำตัวของเธอ โดยที่ขาข้างหนึ่งอยู่บนพื้นอีกข้างชันเข่าอยู่บนเบาะ ในความมืดสลัวแบบนี้เธอยังมองเห็นแววตาดุดันน่ากลัวของเขา จนหลุดเส ียงสะอื้นไห้เล็ดลอดออกมา “อ๊ะ ! ไม่นะ” เสื้อกล้ามกับชั้นในถูกเขาดันขึ้นไปอยู่เหนืออกพร้อม ๆ กัน ฝ่ามือกระด้างของเขาบีบขย้ำทั้งสองเต้าสลับข้างกันไปมา นีนนาราทั้งดันทั้งผลักเขาแต่เธอกลับไม่กล้าส่งเสียงร้องให้ใครช่วย “เป็นบ้าอะไรอีก !”