Novel & Cerita อสูรข้ามฟ้า

ยามนั้น วีรินทร์รู้สึกหนาวสะบั้น ตามด้วยอาการหน้ามืดปุบปับ หล่อนเซเล็กน้อย การหายใจก็ติดขัดแปลกๆ กระทั่งสูดลมหายใจได้เต็มปอดจึงลืมตาขึ้น แต่คราวนี้หล่อนมองเห็นแสงประหลาดสีเทาทึบเคลื่อนผ่านหน้า ก่อนที่มันจะสร้างความสยองขวัญสั่นประสาทด้วยการทาบทับร่างสูงใหญ่ของบุ นซู และดูเหมือนจะกลืนกินเขาให้หายไปต่อหน้าต่อตาหล่อน ณ โรงเตี้ยมกลางป่าไผ่ของลู่เหลียน บนเนินเขาสุสานพันปี

เสียงคำรามกึกก้องที่ทรงพลังจนทำให้ใบไม้ร่วงหล่นกราวรูดและมิติรอบกายถึงกับสั่นพับๆ พวยพุ่งออกมาจากเงาดำเบื้องหน้า แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านกดทับลงมาจนกู้เฉินรู้สึกอึดอัดชั่วขณะ จากความมืดมิดของพงไพร ร่างมหึมาสูงใหญ่กว่าสามเมตรของอสูรร้ายก็ก้าวออกมา มันคือ "พยัคฆ์อัสนีทมิฬ" สัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่มีลวดลายสายฟ้าสีม่วงพาดผ่านขนสีดำสนิท ดวงตาดุร้ายสีแดงฉานจ้องมองเหยื่อตัวจิ๋วเบื้องหน้าด้วยความกระหายใคร่รู้และเหยียดหยาม

‘ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต ผิวขาว ๆ นั่นจะต้องเกิดริ้วรอย’ หลังจากปล่อยลำแสงสีฟ้าออกมาไม่นาน สัตว์ประหลาดหน้าตาคล้ายอูฐ ทว่ามีเขี้ยวและเขาแหลมคม ได้กระโจนออกมาจากกายบางอย่างน่าเหลือเชื่อ แน่ชัดแล้วว่านั่นคือสัตว์อสูร เมืองเสวียนมีผู้ถือครองสัตว์อสูร! ยามนี้ถังฮูหยินกับบุต รชายตัวน้อย อ้าปากค้างอย่างตกตะลึงและหวาดกลัวจนตัวสั่น เพราะไม่เคยพบเห็นสัตว์ประหลาดที่ไหนมาก่อน

กรี๊ดดดดดดดดดด เอื้องฟ้ากรี๊ดจนสุดเสียง ร่างบางถูกผลักให้นอนลงบนโซฟา เด็กหนุ่มตามเข้ามาขึ้นคร่อม แววตาหื่นกระหาย เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ไม่เคยคิดว่าเพื่อนร่วมห้องที่เคยรู้จักจะกลายร่างเป็นอสูรได้ภายในพริบตา “ช่วยด้วยยยยยยยยย อร้ายยยยยยยยยยย”

แผ่นภพ “กรี๊ดดดดด... ไม่นะ... ปล่อยฉัน... ปล่อย...” อิงฟ้าหันหน้าหนีริมฝีปากและจมูกที่ซุกไซ้ซอกคอของเธอ ร่างเล็กๆ ที่ถูกทาบทับจนแทบจะจมลงไปในที่นอนพยายามดิ้นรนหลีกหนี ทุกสิ่งที่เธอทำได้ เธอจะทำ แต่อสูรร้ายที่มาพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าฟ้าร้องก็ไม่ลดละ เมื่อฝ่ามืออีกข้างของมันกำลั งสัมผัสกับอกอวบอิ่มพร้อมกับบีบเคล้นลงไปเต็มแรง

จั๋วซือหรานได้ยินมันบอกอีกชื่อหนึ่งออกมา "อสูรกลืนฝัน" อสูรกลืนแมลงเอ่ยขึ้น จั๋วซือหรานกระพริบตาแล้วกระพริบตาอีก

อาหารมากมายต่างวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า หยางซูหนี่ว์รู้สึกตาลายไปหมด นางกินด้วยความสุขใจ มื้อนี้อิ่มจนพุงแทบกาง เพล้ง!!! หยางซูหนี่ว์สะบัดมือออกไป ทำให้วัตถุแปลกประหลาดสีดำ ลอยออกไปกระทบกับกระจกจนแตกละเอียด "ทหารอารักขาฮ่องเต้/ฮองเฮา/องค์รัชทายาท!!!"

ประกายแสงสุดท้าย ❖❖❖❖❖ บทต่อไป 『 The Bifrost Incident 』 อุบัติการณ์สะพานดารา

ศุภมิตรทวนคำพูด “ปีนขึ้นมาเร็วเข้า” ศุภมิตรรีบทำตาม อิบารากิโดจิกอดร่างของเขาเอาไว้ และโหนข้ามแม่น้ำไป ศุภมิตรร้องเสียงหลง มีสัตว์ประหลาดกระโดดขึ้นมาเกือบจะกัดก้นเขา มันมีหัวและลำตัวเป็นเสือ มีขาหน้า ส่วนร่างท่อนล่างเป็นปลาไม่มีขาหลัง พอถึงอีกฝั่งเขาก็ วางศุภมิตรลงและโหนกลับมา อรุณนภารอเขาอยู่แล้ว “ในน้ำนี่ญาติเจ้าหรือเปล่า” อิบารากิโดจิถามหน้าตาเฉย

หอกปลายดาบถูกเหวี่ยงหมุนควงในอากาศ แสงสายฟ้าแล่นเคลื่อนไหวไปมาวูบวาบ แลดูน่าหวาดกลัว เมื่อทุกอย่างพร้อม จ้าวตงหยางก็ฟาดดาบพิฆาตลงในอากาศ เสียงฟ้าร้องคำรามดังขึ้น อย่างที่ไม่เคยมีปรากฏมาก่อนในดินแดนมืด คมจากอาวุธสวรรค์พุ่งเข้ากลางหน้าของถูเฮ้อย่าน เสียงร้องของมัน ดัง แข่งกับเสียงฟ้าร้อง เมื่อร่างสูงใหญ่ของราชาอสูรล้มลงด้วยความเจ็บปวด ชายหนุ่มก็กลับคืนสู่ร่างเดิม พร้อมกับสายฝนที่ตกลงมาทั้งที่อากาศยังหนาวเย็น