อสูรข้ามฟ้า Novels & Stories

ชายฉกรรจ์ทั้งร่างบึกบึน ตัวสูง ตัวเตี้ย ต่างมารุมล้อมเมียงมองสตรีร่างระหงที่นอนสลบไสลไร้สติอยู่บนกองฟางด้วยความสนใจใคร่รู้ เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับแผ่ว แพขนตาหนาระริกไหวดั่งผีเสื้อกระพือปีก อึดใจถัดมาก็แง้มเปิดแช่มช้า “ฟื้นแล้ว นางฟื้นแล้ว”

ในตอนแรกที่เห็นหน้าท่านจ้าวหุบเขา เธอที่ยังเบลอๆ งงๆ จับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกยังเผลอคิดว่าตัวเองตายแล้วได้ขึ้นสวรรค์เลยด้วยซ้ำ พอได้คุยกันสักหลายประโยคหน่อยถึงได้รู้ว่าตัวเองยังไม่ตาย แต่ดันวิญญาณทะลุมิติข้ามกาลเวลามาอยู่ในร่างสาวน้อยวัย 14 15 ที่ประสบอุบัติเหตุ ตกหน้าผา. อาจูเหลียวมองลอนกล้ามเนื้อหน้าอกกับไหปลาร้าสุดเซ็กซี่ของซือฝุผู้กำลังย่อตัวลงเก็บหญ้าแสงจันทร์แล้วต้องลอบกัดริมฝีปากเบาๆ หนึ่งที

สิงขรคำรามลั่น เมื่อเพลิงดาราของอสูรสิ้นสุดลง โดมน้ำแข็งของสิงขรก็พังทลายลงพอดี ชายหนุ่มทรุดเข่าหอบหายใจ ทว่าเขายังรอดมาได้ อสูรไม่ปล่อยให้เหยื่อได้พักหายใจ มันลอยตัวสูงขึ้นไปในอากาศ แขนที่คล้ายกิ่งไม้สยายออก แสงสว่างจ้าก่อตัวขึ้นที่หน้าอกของมัน บังเกิดเป็น "ดวง ดาวสีทอง" ขนาดเท่าลูกอุกกาบาต พุ่งทะยานออกมาจากร่างของมัน!

ตอนที่ 30 ดาบอัสนีบาต “ก็ด้วยจิตวิญญาณของข้าผูกพันอยู่กับอำนาจแห่งคำสาปที่ข้าได้สลักเสลาไว้ เพื่อติดตามล้างความเป็นอมตะของพระองค์ ไม่ว่าพระองค์จะหลีกเร้นไป ณ ที่แห่งใดก็ตามแต่” “ออกญาพิพัฒราชรณ คือดอกเตอร์ฌองกลับชาติมาเกิดอย่างนั้นเหรอ” สิงขรพึมพำด้วยความตกใจ เข ามองหน้าศาสตราจารย์ฌอง-ปิแอร์สลับกับสุริยาวดีอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาและหู

ย่างห้ามไม่อยู่แต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำกลับมีเพียงความแค้นจนหน้ากลัว นัยนาของนางปรากฏนกฟินิกซ์สีขาวที่กำลังนอนอยู่แต่ตอนนี้นกตัวนั้นกลับกำลังตื่นขึ้นและร่างกายมันเองกำลังค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม "ฆ่าคนทิ้งเป็นผักปลา ถึงข้ามิเข้าใจโลกใบนี้มากนักแต่นี้มิใช ่อุดมการของข้า.....กรี๊ดดดดดดดด"

ซูซ่งส่ายหน้า เยว่เอ๋อร์จ้องมองเขาด้วยแววตาสงสัย “มังกรฟ้าคือสัตว์เทพสูงสุด” “สัตว์เทพสูงสุด” “ใช่ วิหคเพลิงเป็นสัตว์เทพธาตุไฟ มังกรทองเป็นสัตว์เทพธาตุน้ำ เต่าทมิฬเป็นสัตว์เทพธาตุดิน และพยัคฆ์ขาวเป็นสัตว์เทพธาตุลม ส่วนมังกรฟ้าคือสัตว์เทพที่ผสานทั้งสี่ธาตุ ในกาย”

มหาปราชญ์เคราขาวก้าวออกมากลางโถง สองมือประคองแผ่นผังดาราจักรที่แตกร้าว รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน: “กราบทูลมหาเทพและพญายมราช... รอยแยกนี้คือ ‘รอยแยกมิติบรรพกาลสูญสิ้น (The Primal Void Breach)’ พะยะค่ะ! สิ่งที่อยู่ภายในนั้น มิใช่มาร มิใช่ปีศาจ และมิใช่วิญญาณ... แต่มันคือ ‘อสูรกลืน มิติ’ สิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ที่ไร้รูป ไร้กรรม ไร้ตบะ มันไม่ต้องการสิ่งใดนอกจากกลืนกินแสงสว่าง อุณหภูมิ รสชาติ และความรู้สึกนึกคิดของสิ่งมีชีวิต เพื่อเปลี่ยนสรรพสิ่งในจักรวาลให้กลายเป็นความว่างเปล่าสีเทา!”

อสูรร้าย ผู้ชายที่มักเกินขอบเขตกับกิจการชีวิตของฉัน นาทีหนึ่งผีเสื้อเต้นในท้องเหนือการค้นพบหนังสือของฉัน ถัดไป ถูกแย่งไปโดยผู้ชายที่น่าขยะแขยง วลาดิเมียร์อ้างรางวัลของการทำลายแผนของฉัน ไวรัสต่อความฝันของฉัน องครักษ์ที่เขามอบหมายไม่เคยออกจากประตูฉัน สองวันแล้ว การปรากฏ ตัวของเขาฆ่าความอยากใดๆ ที่จะก้าวออกจากห้องนี้ ความตื่นเต้นของการผจญภัยตายตามธรรมชาติเมื่อรู้ว่าฉันถูกติดตามทุกที่

ในที่สุดสติอันเลื้อนลอยของผมก็กลับคืนมา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตา พร้อมกับภาวนาว่าสิ่งที่ได้ยินอยู่นี้คือความฝัน แต่เมื่อลืมตาจนเห็นภาพชัดเจนก็ต้องพบกับฝันร้าย เพราะภาพตรงหน้าคือแผงอกใหญ่ แถมเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าไอ้โรคจิตกำลังจ้องมา นั่นทำให้ผมรู้สึกสังหรใจแปลก ๆ ว่าอีกฝ่ายคงฉวยโอกาสมากอดกันเป็นแน่

คุณหญิงดันไหล่ลูกออก มองตาอย่างค้นคว้า “ข้าว...” เธอเงียบไปชั่วครู่ก่อนพูดต่อ “เขาเหมือนอัศวินขี่ม้าขาวในเทพนิยายที่มาช่วยชีวิตข้าวถึงสองครั้ง หัวใจของข้าวสั่นทุกครั้งที่เห็นเขา เสียใจเมื่อเขาปฏิเสธ เจ็บปวดเมื่อเจอสายตาเฉยชา แต่กลับใจอ่อนทุกครั้งที่เห็นแววตาอ่อนโยนข องเขา ข้าวไม่แน่ใจว่ามันคือความรักหรือเปล่าคะ แม่”