อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น นิยาย & เรื่องราว

เข้ายิ้มร้ายกาจส่งไปให้ “เกลไม่รู้”ไม่รู้เพราะเหตุใดเธอถึงได้แทนตัวเองด้วยชื่อเล่นแต่กลับทำให้คนฟังชอบใจอย่างประหลาด

ท่านเจ้าคุณมองในเรือนบ่าวโดยทั่ว ก่อนจะหันออกมามองนอกเรือนพบต้นดอกซ่อนกลิ่นที่กำลังออกดอกขาวสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมไปทั่วอาณาบริเวณ “ เช่นนั้นก็เรียกมันว่า ‘ไอ้กลิ่น’ ก็แล้วกัน ยามนี้ข้าออกมาเจอมันพร้อม ๆ กับกลิ่นหอมของดอกซ่อนกลิ่น ชื่อนี้ข้าว่าเหมาะกับมันแล้ว ”

จากหลังฝนหยุดตกในตอนดึกนภณต์ก็เปลี่ยนใส่ชุดเดิมของเขาแล้วกลับไปบ้านพัก ก่อนกลับชายหนุ่มยังอุตส่าห์กระซิบย้ำกับเธอ ‘ความลับระหว่างเราจะเป็นความทรงจำสุดพิเศษของผมตลอดไป’ “ผู้ชายบ้า นอนกับฉันแล้วมาบอกว่าจบกันแค่นี้ แล้วจะชวนให้นอนด้วยทำไมอีก”

ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูอ่อนเยาว์นั้น ความอัปลักษณ์ที่ถูกฝังเอาไว้เนิ่นนานถึงห้าสิบปี ในที่สุดก็เริ่มเผยโฉมออกมา นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ ผู้หญิงที่ขโมยตัวตนของคนอื่นไป แต่ไม่มีวันที่จะใช้ชีวิตให้คู่ควรกับมันได้เลย

สายตาของเธอกวาดมองตัวเลข และโค้ดคอมพิวเตอร์นับล้านบรรทัด ที่วิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว ‘คลาวด์ลับตัวนี้ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชื่อบริษัทบังหน้าในหมู่เกาะเคย์แมน...’ เลิฟวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว

ป เหมือนดวงดาวที่ไม่เคยหายไปจากท้องฟ้าแม้แสงสว่างจากพระอาทิตย์จะแรงจนกลบแสงดาวก็ตาม พัฒนชนะและภัทรานิษฐ์เดินเล่นหน้าหาด ขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนานทั้งสองคนกุมมือที่แสนอบอุ่นของกันและกัน ไม่ต้องมีคำพูดมากมายพรรณนาถึงความสุขในวันนี้ เพียงแค่พวกเขามองตาก็รู้ได้ทันทีว่าค วามรักมันลอยอยู่รอบๆ ตัวเขามากมายแค่ไหน ชายหนุ่มมีความลับที่ขอปิดเป็นความลับ เรื่องที่เขาพนันกับอนุภพว่าจะรวบหัวรวบหางเธอในคืนงานเลี้ยงรุ่นนั่น ขอให้มันเป็นความลับไปแบบนี้จนวันตายก็แล้วกัน เพราะเขาไม่อยากให้เธอเสียใจกับเรื่องนี้อีก

ผมเข้าเว็บเปิดเรื่องที่จะแกล้งลืมทิ้งไว้บนหน้าจอให้เก๋อ่าน ปลดล็อกรหัสเรียบร้อยเพื่อที่เก๋จะสามารถอ่านได้จนจบหรือหากอยากอ่านเรื่องอื่นๆ ก็สามารถทำได้ ความรู้สึกผมตอนนี้บอกเลยว่าใจมันสั่นไปหมด เพราะต้องลุ้นว่าเก๋อ่านหรือเปล่าและถ้าอ่านแล้วจะว่าอะไรไหมที่ผมชอบเรื่องแนวนี้ ซึ ่งเพื่อความแน่ใจผมก็ทำตามที่พี่เอ็มบอก คือแอบซ่อนกล้องเอาไว้แล้วเชื่อมต่อกับมือถือ เพื่อที่จะได้แอบดูเก๋ได้ รู้สึกตัวเองเป็นผัวโรคจิตที่แอบดูเมียตัวเองแบบนี้

ญานินเงยหน้าขึ้นมาพูดแล้วทำท่าครุ่นคิด "ก็ไม่เคยเห็นเขาควงใครนี่" "หรือจะมีซ่อนไว้ พี่แกอาจจะชอบกินแบบลับ ๆ ไม่เปิดเผยสถานะ" คำพูดของใบเฟิร์นทำให้ญานินตาโตขณะที่ฉันได้แต่นั่งเงียบ กินแบบลับ ๆ เหรอ ฉันอยู่ใกล้คำนี้พอสมควร

“อาหารที่ไม่ถูกปาก ใครจะอยากกลับไปกินอีก” เลวดี… รามิลซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้เสื้อกาวน์ที่ขาวสะอาด นี่แหละตัวตนของเขา

“ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าอยู่ที่นี่ค่ะ” “แต่คนที่ส่งของให้คุณก็จะรู้” “ฉันใช้ชื่อพี่เยลค่ะ” “อ๋อ วันนี้คุณไปที่บ้านผมก่อนนะ” “ทำไมคะ” “ผมมีงานค้างอีกนิดหน่อยอยากให้คุณช่วย”