روايات وقصص ضمن เกิดใหม่สองคน

แบบเช่นนี้ “คลอดต้นกับโตแล้ว พี่ขอมีอีกสักสองคนได้ไหม” ต้นกับโตหรือตระการกับโตมรคือชื่อลูกชายฝาแฝดที่ทั้งสองตั้งไว้รอ พ่อกับแม่ไม่เห็นด้วยที่จะให้ทั้งสองตั้งชื่อลูกเพราะคนโบราณเขาถือ ผ้าอ้อมหรือเสื้อผ้าเด็กอ่อนก็ไม่ให้เตรียมไว้แต่ไพลินแอบตั้งเองกับสามีพวกเขารู้กันเพียงสอ งคน เพราะถ้าให้เธอไปคิดตอนวันคลอดเธอคงคิดไม่ทัน หรือถ้าให้คนอื่นตั้งชื่อลูกให้ก็คงได้ชื่อที่ไม่ถูกใจ “หา! อีกสองคนเลยเหรอคะ” ไพลินเอี้ยวคอถามสามีเสียงหลง

ทั้งสองคนได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นของใหม่ที่ไม่มีรอยปะรอยขาด เป็นเรื่องปกติที่ใครก็ควรได้รับแท้ ๆ แต่เหมือนเป็นครั้งแรกที่ได้รับของเหล่านี้ ทั้งสองรู้สึกทั้งสุขทั้งเศร้าจนน้ำตาไหลออกมา ชิวย่าหนานเปลี่ยนชุดใหม่ให้บุตรชาย เห็นเขาได้ใส่เสื้อผ้าดี ๆ ก็ยิ่งร้องหนัก แต่ไม่ไ ด้สะอื้นให้บุตรชายได้ยิน

จากที่ตกลงกันเอาไว้ว่าจะมีลูกเพียงแค่สองคนแต่ยามนี้กลับมีเพิ่มถึงสามคนแล้ว หากจะให้บอกว่าดีก็นับว่าดีแต่ถ้าหากจะให้บอกว่าวุ่นวายหรือไม่ก็ตอบได้เลยว่ามาก ตอนที่พวกเขายังเป็นเพียงทารกนั้นก็ไม่เท่าไหร่ แต่ในตอนที่พวกเขาเริ่มหัดเดินและหัดคลานแล้วนั่นแหละความวุ่นวายจึงเริ่ มบังเกิด

อีกคนเป็นชายหนุ่มในชุดสีดำทรงผมตัดสั้น ใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาแดงก่ำ ร่องรอยของการร้องไห้ยังคงติดค้างอยู่ในแววตานั้น ครอบครัว เกิดผลชนะ บัดนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น สิบปีก่อน ภรรยาและมารดาของบ้านจากไป สิบปีต่อมา ลูกสาวและน้องสาวเพียงคนเดียวก็มาจากไปอีกคน...

ก้มไปแล้ว เงยบ้าง ปาดหัวตาปลอมๆ “เขาเต้นรำกันหลายเพลงกอดกันสนิทสนม แล้วก็พากันนอกไปจากงานกันแค่สองคน”

ภีมรีบยกมือห้าม กลัวข้าวจะหายหมด โคโค่ยิ้มขำในลำคอ ก่อนเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ก็เขาสองคน...โดนคลุมถุงชน…”

เจียงหยูหมิงที่โดนลากไปด้วยเกาะราวสะพานบนฝั่งแน่น สองเท้าไถกับพื้นยันไม่ให้ถูกลั่วถิงลู่ลากไป เสียงเอะอะโวยวายดังสะท้อนไปมาในถ้ำกว้าง ทุกสายตาบนลานหินหันมาจับจ้องผู้มาใหม่สองคนทันที "เด็กใหม่รึ?" นกยูงโผล่หัวขึ้นมาจากกลุ่มขนเงางาม

เขาพูดจบก็แหวกม่านหมวกออกทั้งสองฝั่ง เผยให้เห็นใบหน้าโหดเหี้ยม นางไม่คุ้นเคยใบหน้านี้แม้แต่น้อย ไม่เคยเห็นสักครั้งเดียว “แม้จะเห็นหน้าท่านเช่นนี้ข้าก็ไม่รู้อยู่ดีว่าท่านเป็นผู้ใด อยากจะพูดก็พูดเถอะ หากไม่แล้วก็เชิญทำตามใจ” สิ่งที่เอ่ยออกไปนางไม่ได้จงใจยั่วยุแต่นาง คิดเช่นนั้นจริง ๆ อย่างไรนางก็เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง แม้ไม่ได้อยากตายก็ตาม ครั้งนี้ก็เช่นกันเมื่อฟ้าลิขิตให้ตายผู้ใดเล่าจะรอด

เสียงของเด็กอายุน้อยฟังดูมีความหวังอย่างมาก ซันที่และโมนาตกใจเมื่อพบว่าพวกเขาคือมนุษย์อายุน้อยสองคน คนหนึ่งเป็นเด็กผู้ชายที่มีอายุประมาณสิบขวบ อีกคนเป็นเด็กผู้หญิงอายุน้อยกว่านั้น ที่สำคัญกว่านั้นพวกเขาไม่มีอาการกลายพันธุ์เลย

“ใช่แล้ว น้องแฝดสองคนอยู่ในท้อง” “สองคนเลยเหรอ” เด็กน้อยถึงกลับตื่นเต้นกระโดดไปมาตาลุกวาวที่จะได้มีเพื่อนมาเล่นด้วยถึงสองคน “ใช่แล้ว”