เด็ก Novels & Stories

เด็กน้อยก็ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกก็อย่างที่แม่ของธามบอกแหละ ตอนนี้แกยังเด็กอยู่ไม่รู้เรื่องอะไรหรอก รอพวกแกโตอีกนิดแต่ก็จะเข้าใจเอง ถึงจะมีพี่เลี้ยงมาคอยช่วยดูแลแต่เด็กน้อยก็ไม่เอาใครนอกจากพ่อคนเดียว ราวกับว่าจำกลิ่นของคนเป็นพ่อได้ กึก ( เสียงปิดประตู )

เด็กชายภูวนัยวัยสามขวบแย้ง “ไม่ผิดนะ นี่มันเลโก้จากซีแอตเทิล อาต่อมาตั้งแต่เด็กๆ เลยนะ” นลินที่นอนคว่ำช่วยต่อเลโก้หันมองหน้าหลานชายทันที “แล้วนี่มันอะไรครับ น้ายักษ์บอกว่าเป็นท่าเรือ”

เด็กสาวร้องทักระหว่างที่เดินดูรอบ ๆ ห้องของเขา “ก็พอประมาณครับ ไม่ถือว่าเก่ง น้องไอย์เรียนอยู่ ชั้นไหนแล้วล่ะ” ภูบดินทร์รีบชวนเด็กสาวคุยเพื่อทำความสนิทสนม

เซย์จิเอ่ย "เด็กแก? " ดราก้อนเอ่ยพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น "ก็เหมือนทุกคนนั้นแหละไม่ได้มีอะไรพิเศษ"

พนธกรกระตุกมือใหญ่ของพ่อเพื่อขออนุญาต เด็กแสบในวันวานโตเป็นเด็กชายวัยห้าขวบที่น่ารักของแด๊ดดี๊ไปแล้ว ทั้งยังติดพิธานยิ่งกว่าใคร “มาถึงก็จะเล่นเลยเหรอลูก เดินทางไม่เหนื่อยเหรอเรา” “ไม่คับ ดลอยากว่ายน้ำ”

แต่ครั้งนี้ไม่อาจทนดูเพื่อนมนุษย์ตกทุกข์ได้ยาก หากเรื่องราวที่เด็กสาวพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เธอเป็นเด็กใช้ได้คนหนึ่ง คุณยายรู้สึกทั้งชื่นชมในความดี ทั้งระคนสงสารที่ชีวิตเด็กคนหนึ่งต้องแปดเปื้อน เด็กสาวใบหน้าแลดูคุ้นเคย สายตาฝ้าฟางมองไม่ถนัดมือขยับแว่นมองอี กที เด็กคนนั้น! คุณยายจำเธอได้

“อยากได้ของคืน ก็หาอะไรมาแลกสิ… เด็กน้อย” ก้อนเนื้อข้างซ้ายกระตุกวูบกับสรรพนาม ‘เด็กน้อย’ ที่อีกฝ่ายใช้เรียกแทน น้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแต่ทำคนฟังรู้สึกขนลุกซู่เมื่อได้ยิน

เกรซพูด "แก~ ฉันรู้นะว่าเด็กวัยรุ่นมันก็มีอยากเที่ยวอยากใช้เวลากับเพื่อนมันปกตินั่นแหละแต่แกเพิ่งจะเริ่มคุยกันแกมั่นใจได้ยังไงว่าเด็กแกไปกับเพื่อนจริง ๆ ไม่มีอะไรแอบแฝงอ่ะ" แจนพูด

"เธอพูดไม่... อึก!" เด็กบ้า! ยัดเข้ามาได้ไงวะ ดีนะที่ไม่หกเลอะเทอะไม่งั้นล่ะก็ได้เห็นดีกันแน่

ใบหน้าของปลายกันยาตึง แต่ใบหน้าของอคินระรื่นนักจนอดคิดไม่ได้ว่าหากเขามีเมีย จะกลัวเมียแบบนี้หรือเปล่า “กูเห็นเด็กในปกครองมึงไปเที่ยวกลางคืน” อยู่ ๆ เขาก็พูดถึง ‘เพียงพอ’ เด็กในปกครองของไอ้อคินที่ตามดูตามเฝ้าที่มหาลัยอยู่บ่อยครั้ง ช่วยนี้มันงานยุ่งคงลืมไปแล้วมั้งว่าน้องเ พียงพอของมันแอบหนีเที่ยว