Novelas y relatos de เด็ก

ฝนพยักหน้า "คือคำว่าปลอดภัยของพี่ หมายถึงว่า หมายถึงว่า ฝนไม่ได้ถูกพวกมันล่วงเกินใช่ไหม ?"

วางถ้วยน้ำแข็งใสไว้และกำลังจะเดินออกมา แต่กลับโดนดึงข้อมือเล็กไว้ด้วยมือใหญ่ของคนตาดุ ฝนกำลังจะโวยวายแต่ด้วยประสบการณ์ของแม่ค้าน้ำแข็งใสที่ขายมาหลายปี สถานการณ์แบบนี้เธอควรนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวดีกว่า ฉีกยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมาในชีวิต บิดข้อมือให้พ้นจากอ ุ้งมือเขาอย่างสุภาพ "เอ่อ..ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ" เขาไม่พูดอะไรตักน้ำแข็งใสกินต่อ ฝนจึงเดินกลับไปเพื่อทำน้ำแข็งใสให้กับลูกค้าเด็ก ๆ สองสามคนที่กำลังรออยู่...

เด็กนักเรียนคนนั้นรีบกระโดดไปกอดคอจอร์จเมื่อหนูตัวเล็กกำลังวิ่งมาทางเธอก่อนจะวิ่งผ่านตัวพวกเธอไปทางท่อระบายน้ำในเวลาต่อมา “หนูที่ไหนมันกินคนเธอเพี้ยนหรือเปล่า! มันไปแล้วเธอลงมาสิ!” จอร์จว่าพลางผลักตัวของเด็กคนนั้นออก หล่อนจึงหันไปมองรอบๆ เมื่อไม่เห็นหนูแต่เห็ นขยะที่เกลื่อนพื้นแล้วเจ้าตัวเล็กก็รีบวิ่งชิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น

เด็กน้อยก็ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกก็อย่างที่แม่ของธามบอกแหละ ตอนนี้แกยังเด็กอยู่ไม่รู้เรื่องอะไรหรอก รอพวกแกโตอีกนิดแต่ก็จะเข้าใจเอง ถึงจะมีพี่เลี้ยงมาคอยช่วยดูแลแต่เด็กน้อยก็ไม่เอาใครนอกจากพ่อคนเดียว ราวกับว่าจำกลิ่นของคนเป็นพ่อได้ กึก ( เสียงปิดประตู )

ไกรสรเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ “พวกเด็กๆ ไม่ได้กลัวนลินจริงหรอกครับปู่ ถ้ากลัวจริงไม่ทำหรอก แต่พวกเขาก็รู้ว่าผิดแล้วรู้จักขอโทษ นลินก็ดีใจแล้วครับที่ลูกของนลินเป็นเด็กดี” “ลูกของเราก็เป็นเด็กดีเพราะพ่อของเขาเป็นเด็กดีน่ะสิ” ไกรสรถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แกมันไม่ใช่เด็กดีไอ้ พยัคฆ์ แกมันเด็กผี”

เด็กสาวร้องทักระหว่างที่เดินดูรอบ ๆ ห้องของเขา “ก็พอประมาณครับ ไม่ถือว่าเก่ง น้องไอย์เรียนอยู่ ชั้นไหนแล้วล่ะ” ภูบดินทร์รีบชวนเด็กสาวคุยเพื่อทำความสนิทสนม

เซย์จิเอ่ย "เด็กแก? " ดราก้อนเอ่ยพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น "ก็เหมือนทุกคนนั้นแหละไม่ได้มีอะไรพิเศษ"

พนธกรกระตุกมือใหญ่ของพ่อเพื่อขออนุญาต เด็กแสบในวันวานโตเป็นเด็กชายวัยห้าขวบที่น่ารักของแด๊ดดี๊ไปแล้ว ทั้งยังติดพิธานยิ่งกว่าใคร “มาถึงก็จะเล่นเลยเหรอลูก เดินทางไม่เหนื่อยเหรอเรา” “ไม่คับ ดลอยากว่ายน้ำ”

แต่ครั้งนี้ไม่อาจทนดูเพื่อนมนุษย์ตกทุกข์ได้ยาก หากเรื่องราวที่เด็กสาวพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เธอเป็นเด็กใช้ได้คนหนึ่ง คุณยายรู้สึกทั้งชื่นชมในความดี ทั้งระคนสงสารที่ชีวิตเด็กคนหนึ่งต้องแปดเปื้อน เด็กสาวใบหน้าแลดูคุ้นเคย สายตาฝ้าฟางมองไม่ถนัดมือขยับแว่นมองอี กที เด็กคนนั้น! คุณยายจำเธอได้

“อยากได้ของคืน ก็หาอะไรมาแลกสิ… เด็กน้อย” ก้อนเนื้อข้างซ้ายกระตุกวูบกับสรรพนาม ‘เด็กน้อย’ ที่อีกฝ่ายใช้เรียกแทน น้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแต่ทำคนฟังรู้สึกขนลุกซู่เมื่อได้ยิน