เสน่ห์เธอแรงเกินห้ามใจ นิยาย & เรื่องราว

ไค แมคคินสัน เสน่ห์ของเขาคือแรงดึงดูดให้เธอเข้าหาอย่างไม่สามารถต้านทานได้จริง ๆ อยู่ใกล้เขาทีไรความต้องการที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน กลับก่อเกิดกับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และเป็นความต้องการที่ตัวเจ้าขาเองยินยอมพร้อมใจให้มันเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจ เขาเปรียบเสมือนไฟร้อนที่เธอไม่

โลกใบนี้แม่งไม่มีใครรักเธอจริง หญิงสาวแค่นหัวเราะให้กับความสมเพชของตัวเอง และตั้งกฎเหล็กข้อเดียวสำหรับการมีชีวิตอยู่ต่อจากนี้ คือการ 'ห้ามเอาความรู้สึกไปผูกพันกับใครหน้าไหนเด็ดขาด'

• เสน่ห์: หัวใจอบอุ่น ความงามที่ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อยั่วยวน แต่กลับยั่วยวนโดยธรรมชาติ ราวกับของล้ำค่า 🤍ชีวา : ดุจดั่งกุหลาบแสนงาม 🌹 “อ่อนหวาน บอบบาง แต่กลับเป็นเสน่ห์ที่ตรึงสายตาของปีศาจ” หญิงสาวธรรมดาที่ถูกลากเข้าสู่โลกซึ่งเต็มไปด้วยเลือดและไฟ ความไร ้เดียงสาและรอยยิ้มอ่อนโยนทำให้เธอเหมือนดอกไม้ที่ผลิบานกลางเงามืด งามเกินกว่าจะมองข้าม แต่ก็ไม่เปราะบางเกินกว่าจะปกป้องตัวเอง

“อย่าร้องสิเดียร์ มึงน่าจะรู้ตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ฮือ ฮึก เจียมตัวบ้างสิ” ฉันพยายามบอกตัวเอง พร้อมๆกับที่ร่างกายของฉันมันร่วงลงมาบนพื้นตามโทรศัพท์มา ไม่มีแล้วจริงๆ ไม่มีแรงแล้ว ถึงแม้จะท่องเอาไว้ให้ขึ้นใจแค่ไหน ว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่พี่เชนทร์ซื้อมา เป็นแค่ผู ้หญิงที่มีฐานะเป็นเพียงแค่คู่นอน ไม่มีสิทธิ์ไปหึงไปหวง ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น แต่เพราะหัวใจฉันมันรักเขามากเหลือเกิน มันถึงทำไม่ได้ มันห้ามรักไม่ได้ และฉันห้ามความเจ็บปวดไม่ได้เลยจริงๆ เจ็บ มันเจ็บแบบที่ไม่เคยเจ็บมาก่อนเลย... #Lydia End

“ห้ามรักฉัน!” “คะ?” “อย่าคิดเป็นอันขาดว่าฉันหลงเธอ” เขากระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนว่าต่อเสียงเข้มคล้ายจะสะกดให้เชื่อฟัง “ฉันไม่มีวันหลงหรือรักใคร ดังนั้นห้ามมีใจให้ฉัน”

คำร้องห้ามของเธอดูเหมือนว่าจะเป็นสารกระตุ้นอย่างดี ให้เขายิ่งหื่นกระหายต่อเรือนกายของเธอยิ่งเข้าไปอีก เวนิตากำมือแน่นด้วยความเกรี้ยวกราดคับแค้นใจที่ฝังแน่นอยู่ในอก เพราะไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย หยดน้ำตาที่พรั่งพรูร่วงเผาะลงสู่พวงแก้มใส สายตาคมแลเห็น จึงค่อยๆ ผละออก มาช้าๆ แม้ว่าเขาจะรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ทำให้เขาพึงพอใจอยู่ไม่น้อย เพราะกลิ่นกายหอมๆ จากเรือนร่างของเธอช่างแสนเย้ายวนใจต่อความเป็นบุรุษของเขาเสียเหลือเกิน และเขาไม่คิดจะหยุดมันไว้เพียงเท่านี้ เพราะการได้ครอบครองเธอ ถือเป็นสิ่งหอมหวานที่สุดที่เขาพึงปรารถนา

ภีรวัจน์ได้แต่มองตามพร้อมกับถอนหายใจเพื่อระบายอารมณ์เช่นกัน สายตาของเธอที่มองเขาอย่างเกลียดชังและโกรธแค้นทำให้เขาแทบจะคลั่ง เขานึกอยากจะกระชากร่างบางนั้นมาจูบสั่งสอนซะให้เข็ดอีกครั้งผู้หญิงอะไรทั้งดื้อ ทั้งแสนงอน และยั่วโมโหเขาได้ตลอดเวลา อยากเลิกรักและหันห ลังให้แต่ทำไมถึงทำไม่ได้สักทีเพราะแค่คิดมันก็ยากเกินไปแล้วสำหรับหัวใจแข็งแกร่งของเขาที่มักจะอ่อนยวบเสมอเมื่อเห็นหน้าหวานๆ ของเธอ ก็เธอมาทำให้ความสุขล้นรอบกาย เธอคนเดียวที่ทำให้ฉันละลาย เฮ่อ...ถ้าเธอไปทำกับใครแบบนี้ เค้าไม่รักให้มันรู้…

พ่อเจ้าประคุณยังเล่นไม่เลิก หลิ่วตาแล้วทำสัญลักษณ์มือแทนคำว่ารักให้เธอด้วยท่าทางแสนเสน่ห์ จนคนมองถึงกับตาพร่า ใบหน้าแดงระเรื่อขวยเขินกับความกะล่อนของเขา นี่ขนาดสาวเฉิ่มเขายังไม่เว้นที่จะบริหารเสน่ห์ของตัวเองอีก แจกจ่ายความรักชั่วคราวเรี่ยราดไปทั่วเสียจริงพ่อเพลย์ บอยตัวยง บุปผชาติได้แต่คิดอย่างหมั่นไส้พ่อคนเสน่ห์แรงที่คิดจะบริหารเสน่ห์กับคนที่ไม่เคยสนใจผู้ชายและความรักอย่างเธอ

มันผิดที่ฉันยอมให้เธอเก็บไว้~ มันผิดที่ฉันมองเห็นเธอด้วยหัวใจ~ ผิดตรงที่ไว้ใจ ฉันมองตัวเธอผิดไป. และใช่ ความรักในบางครั้งมันก็ผิด มันผิดที่ตัวเราเอง ผิดที่ไว้ใจ ผิดที่เชื่อใจคนอื่นมากเกินไป เหมือนกับเพลงๆนี้ที่ฉันและเขากำลังร้องออกมาตอนนี้นี่แหละ

สิ้นคำ เขาก็กดสะโพกเข้าหาเธออย่างแรง ไม่ให้เวลาได้ตั้งตัว เสียงครางหลุดจากปากบางโดยไม่ทันคิด ร่างกายที่ต่อต้านในทีแรกกลับยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงด้วยความรู้สึกเสียวซ่านแทบบ้า แรงกระแทกแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความหึง ความหวง และอารมณ์คลั่งรักที่สุมอยู่ในอกของเขามานาน ร่างส ูงกอดเธอแน่น บดเบียด กัด ลากลิ้น ไล้เลียทุกตารางนิ้วที่เขาอยากครอบครอง “ของฉัน... เป็นของฉันคนเดียว ห้ามใครมอง ห้ามใครแตะ!”