แม่มด Novels & Stories

“ฉันผิดอะไร? แม่ของแกมันเป็นนางปีศาจชั่วร้ายและใช้ชีวิตอย่างโสมม!” เมเดลีนเผยให้เห็นรอยยิ้มอันสงบนิ่ง “อย่างน้อยถ้าอยากตะโกนแหกปากใส่ฉันมากขนาดนี้ ก็ช่วยบอกมาที่ว่าฉันทำอะไรลงไป”

การได้มายืนอยู่ตรงนั้น ทำให้ฉันรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์อันเปราะบางอย่างเจ็บปวดขึ้นมาทันที ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตหลงเชื่อว่าแม่มดมีตัวตนอยู่เพียงแค่ในนิทานที่กระซิบเล่าเพื่อหลอกให้เด็กๆ หวาดกลัว ทว่าในตอนนี้ ฉันกลับมายืนอยู่ตรงหน้าปฐมแม่มดตัวจริง—สตรีผู้เอ่ยถึงค ำสาปโบราณ ทารกที่ยังไม่ลืมตาดูโลก และโชคชะตา ราวกับว่านางได้เฝ้ามองดูอาณาจักรต่างๆ รุ่งโรจน์และล่มสลายลงด้วยตาของตัวเอง

“พ่อคะ! สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ และไม่ใช่ความโชคร้ายอะไรทั้งนั้นค่ะ แต่มันเป็นฝีมือของนังโสโครกนั่น นังจิ่วหลินมันเป็นแม่มด ใช้เวทมนตร์สกปรกแย่งพี่มู่ไปจากลูกสาวของพ่อ โทษฐานที่มันทำให้ลี่เหมยของพ่อต้องขายหน้า ก็คือต้องกำจัดมัน!” หลี่ลี่เหมยเบิกตา กว้าง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความอำมหิต สีหน้าของหล่อนไร้ซึ่งเค้าลางของความไร้เดียงสา จนตอนนี้ชักไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าใครเป็นแม่มดกันแน่

ภาพวาดขนาดเท่าคนจริงที่เขายืนมอง เป็นภาพวาดของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยิ้มอ่อนโยนให้กับใครก็ตามที่มองดูเธอ ให้ความรู้สึกอบอุ่นกระนั้นก็ดูว่ามีความสดใสซุกซนปนอยู่ดวงตาสวยคู่นั้นด้วย จะว่าไปแล้วก็ดูคล้ายดวงตาของปลายฝนแทบไม่ผิดเพี้ยน เธอคาดเดาว่า หญิงสาวในภาพ น่าจะเป็นมารดาของปลายฝน หรืออีกความหมายก็คือ เป็นภรรยาของนิรันดร์นั่นเอง เมื่อได้ยินเสียงเดิน นิรันดร์จึงค่อยหันหน้ามา

อาจูรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก อยากจะพูดก็ไม่รู้ว่าสมควรพูดอย่างไรดี เป็นท่านจ้าวหุบเขาที่เปิดปากพูดออกมา “ท่านแม่ของเจ้า...สตรีชื่อเซียนเหยียนที่พบรักกับสวีต้าสงแห่งหมู่บ้าน สือหู แท้จริงแล้วนางเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางแต่แรกแล้ว” เขาก็ไม่อาจปล่อยให้บุตรชายประณามมารดาในความผ ิดที่นางไม่ได้เป็นผู้ก่อ และยิ่งไม่อาจปล่อยให้เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเข้าใจว่าตนเองไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาจากความรัก

หมุนตัวกำลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่ประตูเจ้ากรรมก็ถูกเปิดเข้ามาเสียก่อน และร่างกำยำที่สูงใหญ่กว่าหล่อนมากมายมหาศาลก็ปรากฏขึ้น และมันก็ทำให้หล่อนต้องยืนนิ่งราวกับถูกสาปด้วยมนต์ร้ายของพ่อมดจอมขมังเวทย์เมื่อสบกับนัยน์ตาสีเทาเหี้ยมเกรียม “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง...” แพทริเ ซียเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก กวาดมองร่างของฮาร์เวียผู้ชายที่หล่อนหลงใหลอย่างลืมตัวลืมใจ มองจ้องราวกับจะกลืนกินร่างแข็งแกร่งเข้าไปทั้งเนื้อทั้งตัว

ทันใดนั้น เด็กสาวก็ได้ยินเสียงเรียกเธอจากเงามืด เธอหันไปเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ในระยะไกล สวมเสื้อคลุมสีเข้มและถือไม้เท้าตะปุ่มตะป่ำ ร่างนั้นกวักมือเรียกเธอ และเด็กสาวรู้สึกถูกบังคับให้ทำตาม “มานี่สิ แม่หนู มาหาฉันตรงนี้” เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ เด็กสาวเห็นว่าร่างนั้นเป็น แม่มด มีผมยาวสีขาวและดวงตาสีฟ้าใส แม่มดพูดกับเธอด้วยเสียงต่ำแหบพร่า บอกเธอถึงอันตรายที่แฝงตัวอยู่ในเมืองและความลับที่ซ่อนอยู่ เด็กสาวฟังอย่างตั้งใจ หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวและตื่นเต้น

ต้องเรียกว่าคนรักต่างหาก พวกเราเกิดในยุคกลางที่มีการล่าแม่มด. ทำไมถึงต้องกล่าวถึงการล่าแม่มด? นั่นเพราะลิลิธ เธอคือแม่มดยังไงหล่ะ เธอคือผู้ใช้เวทย์มนต์ซึ่งเป็นที่หวาดกลัวของคนทั่วไป

มารดาของโม๋เอ๋อร์หาใช่มนุษย์สามัญแต่เป็นถึงมหาเทพปีศาจ ส่วนบิดานั้นเป็นมนุษย์ผู้หนึ่ง โม๋เอ๋อร์จึงเป็นโม๋กุ่ยเสินครึ่งมนุษย์ หลังจากมารดาให้กำเนิดโม๋เอ๋อร์ไม่นาน พลังซ่อนเร้นยามคลอดบุตรจึงมิอาจปิดบัง ในที่สุดก็ถูกเจอตัวจากมหาเทพปีศา จและภูตนรก มารดาจึงถูกจับตัวกลับไปยังสถานที่ที่จากมา

สตรีแปลกหน้าคนนี้ ต้องเป็นคนเดียวกับที่บิดาเคยเล่า ว่าพบเห็นอยู่กับอวี๋มู่หลง วันนั้นได้มีสตรีต่างถิ่นและเด็กคนหนึ่ง หนีไปพร้อมๆ กัน “พวกเจ้ามองข้าเหมือนเป็นผู้ร้ายเลย แต่จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด เพราะข้าหาใช่เทพธิดา ที่จะลงมาโปรดสัตว์บนโลกมนุษย์เสียเมื่อไหร่เล่า”