แม่เลี้ยงเดี่ยว の小説・ストーリー

เลี้ยงลูกคนหนึ่งไม่ใช่ง่าย ๆ ยิ่งกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่คนเดียว ก็ยิ่งไม่ง่าย ตื่นเช้ามาดูแลลูก ไหนจะซักผ้าทำกับข้าว ทำความสะอาดบ้าน ไหนจะทำงานอีก “ไม่มีหนังสือเล่มไหนบอกว่า ถ้าลูกไม่มีพ่อแม่จะเติบโตไม่ได้ กันตาคิดว่ากันตาสามารถเลี้ยงดูลูกได้โดยไม่จำเป็นต้องมีพ่อ ก ันตาไม่อยากให้ลูก มาผูกพันธะกับคนอย่างเขา กันตาเคยมีชีวิตที่ผูกติดกับเขา กันตารู้ดีว่ามันทรมานขนาดไหน”

ล‍ลิ‍นามองอีกฝ่ายอย่างประทับใจ เธอได้ยินชื่อเสียงมาแล้วว่ามัทรีและสามีของเธอเป็นคนดีและยุติธรรม แต่เธอไม่คิดว่าผู้ใหญ่ในบ้านเขาจะพูดตรงขนาดนี้ “แม่รู้ว่าผู้หญิงเรา ในความเป็นแม่เราสามารถเลี้ยงลูกได้แน่ๆ ต่อให้ไม่มีพ่อของเด็ก” มัทรีถอนใจ “แม่ก็เคยมีสถาน การณ์คล้ายๆ เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเหมือนกันลูก”

"กูก็สัญญาแล้วไงว่าจะไม่ทิ้งน้องมึง" "น้องกูเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว มึงก็รู้" ขนาดสาวๆ มันควงได้ไม่นานมันก็บอกว่าเบื่อแล้ว "เรื่องนั้นกูรู้แล้ว"

ตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม การเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวในยุคสมัยนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่คุณแม่หลินกลับสามารถทำได้เป็นอย่างดี ข้อเสียแค่เพียงอย่างเดียวก็คือไม่มีเวลาอบรมบ่มนิสัยลูกจนทำให้เจ้าของร่างนี้เติบโตขึ้นมาท่ามกลางนิสัยที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวจนชอบทำตัวร้ายกาจใส่ผู้อื่ น

จูน่าเติบโตมากับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว เพราะว่าพ่อของเธอทำงานผิดกฎหมายและมีส่วนทำให้เกิดความรุนแรงในครอบครัว แม่ของเธอรับไม่ได้จึงหย่าร้างกับพ่อเธอ อีกทั้งยังพาเธอออกมาใช้ชีวิตตัวคนเดียว จากการรับผลกระทบมาจากพ่อ แม่ของเธอจึงไม่อยากให้เธอมีแฟนมาโดยตลอด กลัวว ่าจะเผชิญกับปัญหาคล้ายกับประสบการณ์ของเธอ

แต่นี่คือจุดเปลี่ยนผันของชีวิตเธอกำลังจะก้าวสู่ความเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวต้องเลี้ยงเด็กคนหนึ่งตามลำพังโดยที่พ่อเขาไม่ยอมรับ ป้าข้างบ้านคงเอาไปซุบซิบนินทาว่าเธอท้องไม่มีพ่อ แล้วลามปามถึงมารดาและบิดาอบรมสั่งสอนลูกอย่างไรถึงได้ประพฤติตัวเช่นนี้

เธอพยายามไม่สบตาจนเมื่อพยาบาลสาวถามย้ำอีกครั้งเรื่องพ่อของลูก “สรุปว่าเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวใช่ไหมคะ” พยาบาลมองหน้าสองสามีภรรยา คาดว่าคงมีเรื่องเข้าใจผิดกัน แต่หากให้ดีครอบครัวก็ควรมีพร้อมหน้าถึงจะถูก

วิรัลพัชรคิดว่าเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในสังคมปัจจุบันไม่ใช่เรื่องที่น่าอายอีกต่อไปเธอยินดีจะเลี้ยงดูลูก และให้ความรักกับเขาอย่างเต็มที่แต่อีกใจหนึ่งก็ภาวนาว่าขอให้สิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่นี้ไม่ใช่เรื่องจริงขอให้มันเป็นเพียงแค่ความกังวลเท่านั้น เธอนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงอย

น้องเล็กของบ้านส่งเสียงทักทายผู้เป็นแม่โดยที่ใบเฟิร์นก็ขยับหน้าให้เข้ามาอยู่ในจอด้วยกัน ‘คิดถึงเหมือนกัน’ ผู้เป็นแม่เอ่ยมาตามสาย บุญญา คุณแม่เลี้ยงเดี่ยววัยเกือบสี่สิบยังคงสวยสะพรั่ง เพราะมีลูกตั้งแต่วัยใส ปากกัดตีนถีบเลี้ยงลูกมาเพียงลำพัง ความขยันไม่เคยทำให้อดตา ยเป็นเรื่องจริง

เลี้ยงไม่ได้ กลัวลูกที่ขาดฟีโรโมนพ่อหล่อเลี้ยงจะพิการแล้วพอผมแก่หรือตายไปใครจะดูแลลูกต่อ กลัวลูกป่วยไม่แข็งแรง ไหนจะค่ากินอยู่ค่าเล่าเรียน แม่เลี้ยงเดี่ยวมันลำบาก ทำไมผมรู้ก็ผมกำพร้าน่ะสิ ไร้พ่อแม่มาคอยอุปถัมน์คำชู ได้ทุน หาเงินเรียนเองใช้เองตลอดถึงได้รู้คุณค่าของ เงินและอยากเก็บเงินไว้มาก ๆ การมีลูกสร้างครอบครัวก็ใช้เงิน ไม่มีอะไรรับประกันว่าเราจะรวยหรือหาสามีรวยได้ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนเท่านั้น