แม่เลี้ยงเดี่ยว の小説・ストーリー

1 คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว สิบสามปีก่อน ‘นันทพร’ หญิงสาววัยสามสิบปลาย ๆ เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ทำทุกอย่างเพื่อหาเงินเลี้ยง ‘ณัฐนิชา’ ลูกสาววัยเจ็ดขวบสุดรักสุดดวงใจคนนี้ให้อยู่อย่างสุขสบาย หากแต่ชีวิตกลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ทั้งยังเต็มไปด้วยขวากหนามเสียมากกว่า เ� �อจึงต้องกล้ำกลืนฝืนทนใช้ชีวิตต่อไป “แม่จ๋า หนูหิวข้าวแล้ว” เด็กหญิงเอ่ยบอกพร้อมลูบท้องตนเองป้อย ๆ หลังเลิกเรียนเธอจะต้องมาอยู่ที่ร้านกับมารดาตลอด แม้จะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็พอหยิบจับอะไรที่พอเป็นประโยชน์ได้

เธอคนนี้เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว mamma single เลี้ยงลูกมาคนเดียวตั้งแต่เด็กน้อยยังแบเบาะ แต่ในเมื่อการหาคู่ชีวิตใหม่ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอจึงจำเป็นต้องให้ดิโนรับรู้เรื่องไปด้วย แต่เหมือนโชคชะตายังไม่อำนวยให้เธอได้พบคู่ครองที่ดีและเข้ากับลูกชายได้ เธอจึงต้องยอมเสี่ยงคบหาชายแปลก

จันทร์เจ้าให้ความเห็น “..คนก่อนหน้าก็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวลูกสอง คนที่แล้วก็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวลูกหนึ่ง” “คนนี้ก็แม่เลี้ยงเดี่ยวอีกเหรอคะ?”

อารญาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ใครหลายคนในละแวกนั้นสงสาร เพราะทำงานหาเงินเลี้ยงลูกคนเดียวโดยไม่ร้องขอความช่วยเหลือ และไม่เคยขอความเห็นใจจากใคร ไม่มีญาติพี่น้องแม้แต่คนเดียว จะมีก็แต่เพื่อนสนิทคนหนึ่งที่แวะเวียนมาหา กับป้าพิกุลและลุงชม ทำให้ทุกคนที่รู้เรื่องของเธอต่างเวทนา

เพื่อนบ้านมุ่งมั่นแนะนำคู่ครองให้ฉัน ในมุมมองของเธอ ฉันอายุน้อยแค่นี้ก็เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวแล้ว ออกจะน่าเสียดายไปบ้าง “ช่างเถอะค่ะคุณป้า ฉันอยู่คนเดียวมีความสุขดี” “ไม่มีผู้ชายจะได้ยังไงจ๊ะ”

” ต่อให้มึงไม่ยอมยังไงลูกในท้องหลานมึงก็ต้องมีพ่อนะ มึงอยากให้หลานมึงเลี้ยงลูกมาคนเดียว เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวหรือไง กูเคยเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวมาก่อน ลำบากชิบ ลูกขาดความอบอุ่น ไม่มีอะไรดีซักอย่าง“ มิดไนท์ เอ่ยจากประสบการณ์จริงของตัวเอง ” งั้นตกลง หนึ่งเดือนกูจะจับ ตาดูมึงทุกฝีก้าวผไท“ หลังจากพูดจบผู้เป็นปู่ของหญิงสาวก็เดินออกจากห้องพักฟื้นของเธอไปพร้อมลูกน้องนับสิบ “ ขอโทษครับ..”

แม่เลี้ยงเดี่ยวที่เลี้ยงดูลูกสาวมาตามลำพังด้วยความยากลำบากกอดลูกสาวเอาไว้ เธอพยายามทำดีที่สุดแล้ว แต่มันคงยังไม่มากพอ ชายหญิงที่อยู่ใกล้ชิดกัน ในวัยที่กำลังอยากรู้อยากลอง ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นมา

“ฉันยังไม่พร้อมเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวหรอกนะ” “แม่เลี้ยงเดี่ยวอะไรกันผมนี่ไงพ่อเด็ก หล่อรวยขนาดนี้มีลูกเป็นโหลก็เลี้ยงไหว”

เมื่อทั้งสองสามีภรรยากลับถึงห้องนอนของตัวเอง ทั้งสองก็ล้มตัวลงนอนช่วงเวลานี้หลังจากลูกนอนเป็นช่วงเวลาของพ่อแม่ “พี่เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวได้ไงตอนนั้น เก่งมาก” ฐิสาเอ่ยชมสามี การเลี้ยงเด็กสักคนไม่ง่ายเลย ขนาดเธอเลี้ยงเด็กแฝดตอนนี้มีพี่เลี้ยงตั้งสองคน

สัมปันนีพร่ำบอกประโยคนี้ซ้ำๆ นั่นยิ่งทำให้หัวใจของคนเป็นแม่อย่างวรรณีสลายไปด้วย “ถ้าลูกตายแล้วแม่จะอยู่ได้ยังไง” “ฮือ แม่ ช่วยหนูด้วย ฮือออ” เสียงร้องขอความช่วยเหลือของสัมปันนีช่างบีบหัวใจคนเป็นแม่อย่างวรรณีเหลือเกิน เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่เลี้ยงลูกสาวคนนี้ด้ว ยตัวคนเดียวมาตลอด