Novel & Cerita โนเนจัง

“เบบี๋ เหลืออีกอย่าง ที่รอให้เบบี๋ถอด...” อย่ายิ้มแบบนี้สิ อย่ายิ้ม! ยิ่งเห็นรอยยิ้มหวาน ๆ ของปลายฟ้า มือผมที่จับหนังสืออยู่ มันก็ยิ่งสั่น ตอนนี้หน้าอกหน้าใจของเธอนั้น มันถูกดันขึ้นมาเป็นเนินเขา จนผมเห็นแล้ว อยากจะวางหนังสือลง และ และ... บ้าเอ้ย! อีกสองหน้าก็อ่านจบแล้ว กูจะอ่านสองหน้าที่เหลือ... หรือจะกินนมก่อนดีวะ?

คิดว่าเราเหมาะสมกันไหมล่ะ?! ฉันเป็นสาวบาร์ทำงานกลางคืน ส่วนเขาเป็นหมอสูติลูกครึ่งญี่ปุ่น! ทำงานโรงพยาบาล! หมอสูติ x สาวบาร์ = มันเป็นไปไม่ได้!! แต่ฉันดันไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาน่ะสิ!! ฉันคิดว่ามันแค่ฉาบฉวย แค่สนุก เพราะเราอยากเมื่อไหร่ก็เจอ เสร็จเมื่อไหร่ก็แยก.. แต่มันไม่ใช่แค่นั้น อยู่ๆฉันก็เสพติด เป็นโรคขาดเซ็กส์เขาไม่ได้!!

กิดากานต์กำลังหมายถึง เพื่อนในละแวกชานเมือง ที่ห่างจากอำเภอเมืองมาถึงสามสิบกิโลเมตร “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” หนุงหนิงเป็นคนตอบ และก็ไม่มีใครสักคนกล้าถามขึ้นว่า ชวนมากินด้วยกันไหม เพราะกับข้าวในทุกมื้อ ไม่ใช่งบจากส่วนกลาง แต่เป็นงบของกิดากานต์ เพื่อเอาไว้ดูแลน้องๆ ทั้งส องตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ

เธอเคยเป็นแฟนเขา และสัญญากับเขาว่าจะแต่งงานกัน แต่อาการป่วยทำให้หลงลืมทุกอย่างจนสุดท้ายเขาต้องมาทวงคืน และเริ่มรื้อฟื้นความทรงจำกลับมาด้วยความรัก และความร้อนแรง

peach ❤️🌹 nomjeen จ้ะ อยากจะแหมจากที่นี่ไปถึงสีลม Maprang แม่ผิง เกินเรื่องไปแล้ว kanomphing @P.peach ขอบคุณค่ะ @Maprang เพื่อนขอตัวห่างกันสักพัก @nomjeen แหมอะไรยาวปานนั้น Amps @P.peach วงการพ่อบ้านใจกล้ายินดีต้อนรับ

“ใช่ค่ะ” “ที่เธอตั้งชื่อลูกว่าเนเน่ แสดงว่าเธอเอาชื่อนี้มาจากเรื่องชินจังใช่ไหม” “ใช่แล้วค่ะ” “งั้นเอาเป็นว่าพอเนเน่ปิดเทอมเราก็ไปเที่ยวญี่ปุ่นกัน”

Niratee Aam ว้ายยยย รูปนี้สวยกว่าหล่ออ่ะมึง Praew P’zy ผัวโรสสสส นอยด์อะไรคะ Jarin hiran โมโหไร ใครทำ ไหนบอกกู Man Tanatad มาๆ กูช่วยปลอบ I’ rose ผีขนุนแถวนี้ Praew P’zy Jarin hiran I’ rose มึงมาปลอบกูให้ถึงที่เลยมาเหี้ยแมน Man Tanatad

เขาเป็นศัตรูตัวฉกาจของตระกูล แต่การเอาชนะครั้งนี้สกปรกกว่าที่คิด เพราะเขาจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ หยามเกียรติ กักขัง และทำให้เธออุ้มท้องกลับไปต่อรองจนอีกฝั่งยากจะปฏิเสธ!

ยุทธนามองหน้าแล้วยักไหล่ขึ้น "ปัทหมายถึง ให้พี่พาร่างคุณเมฆเข้าไปอาบน้ำไง" "อ๋อ ไม่อาบน้ำไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากเห็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวพี่"

บทนำ สายลมเดือนหกพัดเอื่อยเหนือมหานครเฉิงเล่อ เมืองหลวงแห่งอาณาจักรหนานซ่งอันยิ่งใหญ่ ยามปลายยามเว่ยฟ้าเริ่มอ่อนแสง กลิ่นหอมจางของบุปผาในสวนลอยคลอไปกับสายลม เบาบางแต่ยาวนาน ราวจะย้ำเตือนถึงความเงียบงันที่ซ่อนอยู่ใต้ความโอ่อ่าของราชสำนัก