ระบบ 단편 소설 & 소설

ภรรยาของผมประกาศต่อหน้าทุกคนในงานฉลองครบรอบแต่งงานหนึ่งปีว่าเธอจะหย่ากับผม และแต่งงานกับรักแรกของเธอ เหล่าคนที่ผมเคยทำภารกิจพิชิตใจต่างมองผมอย่างเย็นชา พวกเธอคิดว่าผมจะร้องไห้โวยวาย และคอยหาเรื่องหลินจ้าวชวนเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ผมเพียงเดินไปริมทะเลสาบอย่างสงบแล้วกระโดดลงไป พวกเธอไม่รู้ว่า กู้เสวี่ยหยวนคือเป้าหมายสุดท้ายของภารกิจพิชิตใจของผม และเมื่อภารกิจล้มเหลว ผมก็ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว แต่ทำไมหลังจากที่ผมสิ้นลมหายใจไปแล้ว พวกเธอกลับต้องมาเสียใจภายหลังด้วย?

ตอนที่พยาบาลดึงเข็มบนหลังมือของผมออก ในสายตาเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจ "คุณสวี่คะ หัวใจที่จับคู่ตรงกับคุณถูกประธานสวี่เอาไปแล้ว เห็นว่า...ส่งไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นเจ็ดค่ะ น่าเสียดายจัง การเตรียมตัวก่อนผ่าตัดของคุณสูญเปล่าหมดเลย" ชั้นเจ็ดเป็นที่พักรักษาตัวของเสิ่นมู่ไป๋ เขาคือเด็กหนุ่มอ่อนแอที่พี่สาวผมพากลับมา เมื่อสิบนาทีก่อน เสิ่นมู่ไป๋เกิดแน่นหน้าอกกะทันหัน แม่ของผมที่เข้มแข็งมาตลอดถึงกับร้องไห้ฟูมฟายอย่างร้อนใจ พ่อผมที่เป็นคนสุขุมพูดน้อยกลับตบโต๊ะต่อหน้าแพทย์เฉพาะทางทั้งโรงพยาบาล ยกหัวใจต่อชีวิตที่ผมรอมาสามปีเต็ม หัวใจที่เดิมทีมันควรถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดของผมไปให้เสิ่นมู่ไป๋แล้ว ผมรีบรีบเดินไปที่ปลายทางเดิน แต่ไฟสีเขียวของห้องผ่าตัดกลับเพิ่งจะสว่างขึ้น ผมกุมหน้าอกที่ปวดแปลบ แล้วทรุดตัวลงพิงกับผนังอันเย็นเฉียบ ไม่ต้องรออีกต่อแล้ว ภาวะหัวใจล้มเหลวรุนแรงของผม มันหนักจนถึงขีดจำกัดแล้ว หมอบอกว่าผมคงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน เสียงหุ่นยนต์ในหัวดังขึ้นอีกครั้ง "โฮสต์ สัญญาณชีพของคุณตกลงเร็วมาก ถ้าทำลายร่างกายแล้วถอนตัวจากโลกนี้ตอนนี้ จะยังมีโอกาสได้เกิดใหม่ ยืนยันจะทำหรือไม่" ผมมองดูปลายนิ้วที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำคล้ายเถ้าถ่าน "ผมยืนยัน..."

ภารกิจล้มเหลว ระบบจึงส่งฉันกลับสู่โลกยุคปัจจุบัน พร้อมทั้งพรากความรู้สึกทั้งหมดของฉันไป แต่สามปีต่อมา ระบบกลับส่งสัญญาณเตือนในหัวฉันราวกับคลุ้มคลั่ง ระบบบอกว่า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการเซี่ยอวิ๋นหลาน ผู้ที่ฉันทำภารกิจพิชิตใจไม่สำเร็จ บ้าคลั่งไปแล้ว เขาสังหารผู้คนในราชสำนักจนเลือดนอง คิดจะลากทั้งแผ่นดินต้าเหลียงลงนรก โดยมีความปรารถนาอันแรงกล้าเพียงอย่างเดียว คือการได้พบฉันอีกสักครั้ง ฉันปฏิเสธทันที เขาทำร้ายฉันจนตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว มีสิทธิ์อะไรจะให้ฉันกลับไปช่วยเขา? ระบบร้อนใจจนข้อมูลเพี้ยน สุดท้ายจึงทำสัญญาเลือดกับฉัน ขอแค่ฉันยอมกลับไป บทลงโทษทั้งหมดจะถูกยกเลิก แถมยังมอบเงินก้อนโตให้ฉัน มากพอให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุขสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง หลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ฉันก็ตกลง แต่เมื่อฉันในสภาพที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยอวิ๋นหลานอีกครั้ง ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้กุมอำนาจทั่วหล้า กลับคุกเข่าลงแทบเท้าฉัน

สวามีของข้า เซี่ยฉือเยวียน ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบของข้า ระบบบอกว่า “โฮสต์ ค่าความชื่นชอบเต็มแล้ว จะถอนความรู้สึกและกลับสู่โลกเดิมหรือไม่” หลังจากเซี่ยฉือเยวียนได้ยิน สีหน้าของเขาก็เย็นชาราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งคืน แต่เขาไม่ได้ยินตอนที่ข้าพูดทั้งน้ำตาสะอื้นว่า “ข้าไม่ไป ข้าต้องการเขา” ดังนั้น ในวันแต่งงานของเขา เขาจึงทอดทิ้งข้า และนำดอกบัวหิมะหมื่นปีไปป้อนให้ศิษย์น้องหญิงที่แค่ถลอกผิวหนัง เขาคิดว่าเพียงลดค่าความชื่นชอบลง ทำให้ภารกิจของข้าล้มเหลว ข้าก็จะไม่มีวันจากเขาไปได้ เพื่อรั้งข้าเอาไว้ เขาตามใจศิษย์น้องหญิงจนทำลายรากวิญญาณของข้า กระทั่งในวันที่ศิษย์น้องหญิงกำลังผ่านด่านเคราะห์ เขายังปล่อยให้นางทำลายกระบี่ประจำชะตาของข้าจนแหลก นางเหยียบอยู่บนกระบี่หักของข้า แล้วยิ้มอย่างไร้เดียงสาว่า “ศิษย์พี่ ท่านพี่ไม่ยอมให้ข้าเจ็บปวด ได้แต่ยืมชีวิตของเจ้ามารับแทน” เพื่อปลอบใจนาง เซี่ยฉือเยวียนถึงกับใช้โซ่พันเซียนมัดข้าไว้กับเสาล่อสายฟ้าแน่นหนา สายฟ้าลึกลับทั่วฟ้าฟาดลงมา ข้าทั้งตัวอาบไปด้วยเลือด ล้มลงบนแท่นสังหารเซียน ตอนนั้นเอง ระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ค่าความรักของโฮสต์กำลังจะเป็นศูนย์ จะเปิดช่องทางออกจากโลกนี้อีกครั้งหรือไม่” คราวนี้ ข้าไม่ลังเล ใช้แรงเฮือกสุดท้ายตอบเพียงคำเดียวว่า “ตกลง”

“ระบบ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” ระบบตอบกลับมาทันที “ได้เลยโฮสต์ โปรแกรมถอนตัวเริ่มทำงานแล้ว อีกครึ่งเดือนคุณจะไปจากที่นี่ได้” ระบบที่แข็งทื่อเป็นเครื่องจักรมาโดยตลอดเงียบไปอึดใจหนึ่งอย่างหาได้ยาก ก่อนจะถามเพิ่มเติมด้วยความไม่เข้าใจ “โฮสต์คะ ที่นี่มีสามีที่รักคุณกับลูกชายที่คอยเข้าข้างคุณทุกเรื่อง นี่ไม่ใช่บ้านของคุณเหรอ พวกเขาคือครอบครัวของคุณนะ” เมื่อเสิ่นชูถังได้ยินคำว่าครอบครัว สายตาของเธอก็ค่อย ๆ ทอดมองไปยังโทรทัศน์

หลังตายฉันถูกส่งเข้าไปเล่นในเกมพิชิตใจ ระบบจัดพระเอกมาให้ฉันสามคน ขอแค่ทำตามที่ระบบสั่งและพิชิตใจพระเอกคนไหนก็ได้สำเร็จสักคน ฉันก็จะสามารถกลับไปยังโลกเดิมและฟื้นคืนชีพได้ ฉันใช้ประสบการณ์ที่มี วางบทพิชิตใจให้พวกเขาอย่างดี แต่สุดท้ายกลับพิชิตใจใครไม่ได้เลยสักคน เพราะพวกเขาทุกคนต่างตกหลุมรักนางเอกผู้เป็นที่หมายปองของคนทั้งโลกในโลกใบนี้ มองดูพวกเขาแต่ละคนพูดจาร้ายกาจใส่ฉัน ราวกับอยากให้ฉันตายไปเดี๋ยวนี้ และก็สมดังใจพวกเขา เมื่อภารกิจล้มเหลว ฉันจึงถูกระบบลบตัวตนทิ้ง แต่หลังจากเห็นฉันตาย พวกเขากลับพากันเสียใจทีหลัง อ้อนวอนต่อสวรรค์ให้ส่งฉันกลับคืนไปหาพวกเขาอีกครั้ง

ก้าวเข้าสู่ปีที่สิบแห่งการทะลุมิติมายังโลกปัจจุบันอย่างไม่คาดฝัน ในที่สุดระบบก็ค้นพบว่าตัวข้าคือบั๊ก มันเตรียมส่งข้ากลับสู่ยุคสมัยเดิม โดยมอบเวลาให้ข้าสามวันเพื่อกล่าวคำอำลา วันแรก หลินหว่านชิงบอกให้ข้ายกงานแต่งงานให้แก่เพื่อนสมัยเด็กของนาง ข้าไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เพียงยิ้มรับพลางถอดแหวนแต่งงานคืนให้นาง วันที่สอง นางพาเพื่อนสมัยเด็กผู้นั้นกลับมาที่บ้าน เอ่ยว่าจะมอบครอบครัวให้แก่เขา ข้าตอบรับอย่างเรียบเฉย ยินดีหลีกทางให้ด้วยความเต็มใจ วันที่สาม นางต้องการพาเขาไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ที่เจียงหนาน สถานที่ซึ่งข้าเฝ้าใฝ่ฝันมาตลอด ข้ายังคงช่วยนางจัดการทุกสิ่งอย่างนุ่มนวล ทว่ายามที่นางก้าวขึ้นรถมุ่งหน้าสู่เจียงหนาน ข้ากลับหมุนตัวเดินไปตามเส้นทางหวนคืนของตนเอง ความฝันตลอดสิบปีนี้ ถึงเวลาต้องตื่นเสียที

แม่เป็นผู้พิชิตภารกิจ หลังจากแม่พิชิตภารกิจสำเร็จ แม่ก็จากโลกนี้ไป ทิ้งพ่อไว้ให้ฉันสี่คน พ่อใหญ่เป็นประธานบริษัทที่ร่ำรวยมหาศาล พ่อรองเป็นนักแสดงเจ้าของรางวัลที่โด่งดังไปทั่วประเทศ พ่อสามเป็นหมอฝีมือเยี่ยม ส่วนพ่อสี่มีตำแหน่งสูงและอำนาจล้นมือ พ่อทั้งสี่คนตามใจฉันมาตลอดสิบหกปี อยากได้ดาวก็ไม่เคยให้พระจันทร์ จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน เวินหย่า ลูกสาวของรักแรกในใจของพวกเขากลับมา นับจากวันนั้นเป็นต้นมา พ่อทั้งสี่ก็เชื่อแต่เธอ ไม่เคยเชื่อฉันอีกเลย เธอบอกว่าฉันด่าเธอหยาบยิ่งกว่าด่าหมาจรจัด ไม่คู่ควรจะอยู่ในบ้าน พ่อ ๆ ก็ให้ฉันกินอาหารหมา นอนในกรงหมา เธอบอกว่าฉันพาเพื่อนที่โรงเรียนไปรังแกเธอ พ่อ ๆ ก็จัดการให้ฉันลาออกจากโรงเรียน แล้วจ้างนักเลงสามคนมาซ้อมฉันที่บ้านนานสามเดือน หลังจากเวินหย่ากล่าวหาว่าฉันผลักเธออีกครั้ง พ่อ ๆ ก็ขังฉันไว้ในกรงหมา ไม่ให้อาหารสามวันสามคืน เพื่อสั่งสอนให้ฉันรู้จักเชื่อฟัง ตอนที่ฉันใกล้จะอดตาย ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ “หนานหนาน ลูกอยากกลับมาอยู่กับแม่ไหม”

หลังจากจดทะเบียนสมรสกับคุณหนูแวววงไฮโซปักกิ่งเมื่อช่วงเช้า ตกบ่ายเธอก็พาผมมาหย่าทันที ผมกำทะเบียนสมรสสีแดงกับทะเบียนหย่าสีเขียวไว้แน่น ยืนนิ่งอยู่กับที่ข้างๆมีแต่เสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบังของเพื่อนๆ เธอ “ซูหว่านหว่าน แค่เพราะคำพูดของเจียงอี้เฉินประโยคเดียว เธอถึงกับพาคุณชายน้อยไปจดทะเบียนแล้วก็หย่าจริงๆ เลยเหรอ?” “ฮ่าๆๆ ดูหน้าคุณชายน้อยสิ ซีดหมดแล้ว จะร้องไห้อยู่แล้วมั้ง!” แต่ซูหว่านหว่านกลับพุ่งเข้าไปซบในอ้อมอกของเจียงอี้เฉิน น้องชายบุญธรรม แล้วออดอ้อนเสียงหวาน “ตอนนี้ได้ครบทั้งสองใบแล้ว คราวนี้ยอมยิ้มให้ฉันได้หรือยัง?” วินาทีต่อมา ใบหน้าเย็นชาของเจียงอี้เฉินก็ยิ้มขึ้น ผมกำลังจะเดินเข้าไปถามให้รู้เรื่อง แต่พี่สาวทั้งสามกลับฉุดรั้งผมไว้แน่น พวกเธอยัดผมขึ้นรถอย่างไม่ปรานี ไม่ยอมให้ผมไปขัดขวางความสุขของรักแรกในใจของพวกเธอ ในที่สุด ระบบที่หายไปนานก็กลับมาออนไลน์ 【โฮสต์ครับ ตรวจพบว่าภารกิจพิชิตเป้าหมายเสร็จสมบูรณ์แล้ว! ต้องการกลับสู่โลกเดิมทันทีหรือไม่ครับ?】 ผมนั่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าหมอง แทบจะหลุดหัวเราะออกมา ละครรักรันทดที่ผมแสดงเพื่อภารกิจครั้งนี้ ในที่สุดก็จบลงเสียที ส่วนความรักความแค้นวุ่นวายของพวกเธอ ผมไม่ขอร่วมเล่นอีกต่อไปแล้ว!

วันที่สามของการทำภารกิจพิชิตใจเสิ่นจือหาน เธอก็เป็นฝ่ายสารภาพรักกับผม แต่ค่าความรู้สึกดีบนหัวของเธอ มันเป็น 0 ชัด ๆ! หลังจากตกลงคบกัน เธอก็ยิ่งตามใจผมจนเหลิง ในวันครบรอบปีที่หก เธอจัดเซอร์ไพรส์ขอผมแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ ขณะที่ผมกำลังพยักหน้าตอบรับทั้งน้ำตา จู่ ๆ ก็มีข้อความคอมเมนต์ลอยผ่านหน้าไป [นางรองแสดงละครเหนื่อยแย่เลย เพื่อปกป้องพระเอกถึงกับต้องทนฝืนใจเล่นละครตบตากับตัวร้ายชายมาตั้ง 6 ปี!] [ตัวแทนคนนี้อินกับบทซะจริง ขำชะมัด!] เลือดในกายผมเย็นเฉียบขึ้นมาทันที มิน่าล่ะ ตัวเลขนั้นถึงไม่เคยขยับไปไหนเลยตลอดหกปี ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนอันเย็นเยียบของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัว “เข้าสู่ช่วงสุดท้าย นับถอยหลังภารกิจพิชิตใจ: สิบวัน” “หากล้มเหลว คุณจะถูกลบหายไปตลอดกาล” ผมยิ้มพร้อมกับดันแหวนของเธอออกไป แล้วเช็ดน้ำตา “ขอโทษนะ แต่เกมพิชิตใจนี้ ผมเล่นจนเบื่อแล้ว”

เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ

หลังจากที่ฉันนึกขึ้นได้เป็นครั้งที่แปดว่าฉันคือลูกสาวตัวจริง คนในตระกูลมหาเศรษฐีก็เตรียมจะสะกดจิตฉันเป็นครั้งที่เก้า พี่ชายทั้งสามคนให้ฉันจับฉลากอีกครั้ง เพื่อตัดสินใจบทบาทที่ฉันจะได้รับหลังจากถูกสะกดจิตแล้ว บนไม้ฉลากทั้งสามอันเขียนไว้ว่า ลูกสาวตัวปลอม ลูกสาวของคนรับใช้และนักเรียนทุนยากจน "จับสักใบสิ" ฉันยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน พี่ใหญ่หน้าขรึมลงก่อน "เสิ่นชิว ถ้าเธอยังอยากจะอยู่ในตระกูลเสิ่นต่อ ก็อย่าเอาแต่คิดจะแย่งฐานะของเวยเวย" พี่รองขมวดคิ้ว น้ำเสียงเหมือนทนรำคาญไม่ไหว "เธอช่วยรู้กาลเทศะหน่อย หัวใจของเวยเวยไม่ค่อยแข็งแรง ต้องการความรักความเอ็นดูจากพวกเรามากกว่าเธอ" พี่สามเหล่ตามองฉัน ใบหน้าที่เหมือนฉันอย่างกับแกะเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ฝาแฝดแล้วยังไงล่ะ ชาตินี้ฉันยอมรับเวยเวยเป็นน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น!" ฉันชินชาไปหมดแล้ว ระบบที่ปลุกฉันขึ้นมาแปดครั้งก็ใกล้จะบ้าแล้วเหมือนกัน [โฮสต์ ฉันทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว!] [ยกเลิกภารกิจพิชิตใจ! พวกเราไม่เล่นกับงี่เง่าพวกนี้แล้ว!!] [แค่ร่างกายตายก็จะหลุดพ้นจากมิตินี้ได้ โฮสต์สามารถเลือกวิธีตายให้ตัวเองได้เลย]

ฉันคือนางเอกนิยายสายอีโรติก ผู้เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องอย่างว่า วันแรกที่ทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ บอสให้ทุกคนเลือกวิธีตายมาคนละหนึ่งอย่าง ฉันพูดโพล่งออกไปทันทีว่า “ฉันขอเลือกหายใจหอบถี่ ขาอ่อนระทวย ตาลอยเคลิ้ม แล้วก็ ป้าบๆๆ… จนตายค่ะ” บอส “?”

หลังจากพิชิตใจลู่หวยล้มเหลว ระบบก็เข้ามาควบคุมร่างกายของข้า ร่างของข้าไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ และยิ่งไม่มีทางตรอมใจเพราะเขาอีกต่อไป ทว่าลู่หวยกลับเป็นบ้าเป็นหลัง เขาทรุดเข่าลงตรงหน้าข้าด้วยสภาพน่าเวทนา พร่ำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเหตุใดข้าจึงไม่รักเขาแล้ว แต่ข้าตายจากไปนานแล้ว ยามนี้เป็นเพียงดวงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่เท่านั้น วิญญาณเร่ร่อนจะมีความรู้สึกมากมายเพียงนั้นได้อย่างไร

วันที่ฉันถูกปล่อยตัวออกจากคุกก่อนกำหนดเพราะความประพฤติดี พี่ชายทั้งสามคนถือสายล่ามคอสุนัขมารอรับที่หน้าประตู พี่ชายคนโตยื่นสายล่ามคอสุนัขมาตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นชา "ใส่ซะ จากตรงนี้จนถึงหน้าบ้าน ห้ามถอดออกเด็ดขาด" "นี่คือบททดสอบสุดท้าย ถ้าผ่าน...เธอถึงจะได้เป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นอย่างเป็นทางการ" พี่ชายคนรองตบไหล่ฉันเบา ๆ พลางถอนหายใจ "เจ็ดปีมานี้ ลำบากเธอแล้วนะ" "แต่ว่า... กลิ่นตัวเธอเนี่ย กลับไปถึงต้องอาบน้ำสักสามรอบก่อนค่อยมาร่วมโต๊ะกินข้าวก็แล้วกัน" ส่วนพี่ชายคนเล็กกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วแน่น "ทำไมผอมแห้งขนาดนี้? แต่ก็ดีเหมือนกัน ใส่สายล่ามแล้วจะได้ไม่ดูขัดตานัก" เมื่อเจ็ดปีก่อน...พวกเขาก็พูดคำนี้ หลินเถียนเถียน ลูกสาวตัวปลอมของบ้าน แอบผสมบางอย่างลงในแก้วน้ำของเพื่อนร่วมชั้น จนเด็กสาวคนนั้นเกือบเอาชีวิตไม่รอดกลางสนามกลางแจ้ง คืนนั้นพวกพี่ชายโทรหาฉันทั้งคืน: "รับผิดแทนเถียนเถียนซะ แล้วเธอจะได้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพวกเรา" ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ในห้องสอบสวนจึงได้แต่ยืนกรานกัดฟันรับสารภาพว่าเป็นคนทำเองทั้งหมด คำพิพากษาออกมา...จำคุกเจ็ดปี ในวัยสิบแปดปี ฉันถูกใส่กุญแจมือแล้วพาตัวออกไปทางประตูข้าง... โดยไม่มีใครเลยสักคนที่จะหันกลับมามองฉัน

พ่อของผมคือคนทำภารกิจ หลังจากทำภารกิจสำเร็จ เขาก็จากโลกนี้ไป ทิ้งแม่ทั้งสี่คนไว้ให้ผม แม่ใหญ่เป็นประธานบริษัทที่ร่ำรวยระดับประเทศ แม่รองเป็นนักแสดงนำยอดเยี่ยมชื่อดังที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แม่สามมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ส่วนแม่สี่มีอำนาจบารมีล้นมือ แม่ทั้งสี่ตามใจผมมาตลอด 16 ปี ชนิดที่ว่าอยากได้ดาวต้องได้ดาว กระทั่งเมื่อสามปีก่อน เวินจื่อเฉิน ลูกชายของรักแรกของพวกท่านได้ปรากฏตัวขึ้น นับตั้งแต่วันนั้น แม่ทั้งสี่ก็เชื่อใจแค่เขา และไม่ยอมเชื่อคำพูดของผมอีกเลย เขาใส่ร้ายว่าผมด่าเขาว่าสกปรกยิ่งกว่าหมา ไม่คู่ควรจะอยู่ในบ้านหลังนี้ พวกแม่ ๆ จึงบังคับให้ผมกินข้าวหมาและนอนในกรงหมา เขาบอกว่าผมพาเพื่อนที่โรงเรียนไปรังแกเขา พวกแม่ ๆ ก็ไปทำเรื่องลาออกให้ผม แล้วจ้างนักเลงสามคนมารุมซ้อมผมถึงในบ้านนานถึงสามเดือน และหลังจากเวินจื่อเฉินหาเรื่องบอกว่าผมผลักเขาอีกครั้ง พวกแม่ ๆ ก็จับผมขังไว้ในกรงหมา ปล่อยให้อดข้าวอดน้ำอยู่สามวันสามคืนเพื่อดัดนิสัย ในตอนที่ผมกำลังจะอดตาย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของพ่อดังขึ้น “เสี่ยวซือ อยากกลับมาอยู่กับพ่อไหม”

เอมิลีพี่สาวของฉันกับฉันต่างก็ได้รับระบบชะตาชีวิต ซึ่งเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตของเรา ในชาติแรก เอมิลีเลือก ระบบความงาม เธอคิดว่าความงามจะทำให้ผู้ชายที่มีอำนาจทุกคนต้องสยบแทบเท้า แต่กลับกลายเป็นว่ามันทำให้เธอเป็นได้แค่ของเล่นสวยๆ ให้พวกทายาทมหาเศรษฐีชื่นชมแล้วเขี่ยทิ้ง เมื่อเธอไม่สามารถหาความรักแท้ได้ทันเวลาที่กำหนด ระบบจึงเอาทุกอย่างคืนไป ความงามของเธอหายไป บรรดาผู้ชายที่เคยรุมล้อมก็หายตามไปด้วย สุดท้ายเธอก็กลายเป็นคนถังแตก ถูกทอดทิ้ง และจมอยู่กับความขมขื่น ส่วนฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท ฉันฝึกซ้อมจนร่างกายแทบแหลกสลาย กลายเป็นแชมป์โอลิมปิกที่อายุน้อยที่สุดของอเมริกา ทำลายสถิติ และสร้างเส้นทางอาชีพที่เป็นตำนาน ทั้งชื่อเสียง ความมั่งคั่ง และความสำเร็จตกเป็นของฉันหมด แม้กระทั่ง อีธาน วอล์คเกอร์ ทายาทตระกูลผู้ดีเก่าแก่ที่มีอำนาจมากที่สุดตระกูลหนึ่งในประเทศ ก็ยังวิ่งไล่ตามจีบฉัน เอมิลีเกลียดฉันเพราะเรื่องนั้น เธอจึงขับรถพุ่งชนรถของฉันและฆ่าฉันเสีย ตอนที่ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เราสองคนอายุสิบหกปี ยืนอยู่เบื้องหน้าของระบบชะตาชีวิตในวันที่เราต้องตัดสินใจเลือกเป็นครั้งแรก คราวนี้ เอมิลีตะโกนขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร "ฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท!" เธอมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง "โอลิเวีย คราวนี้ฉันนี่แหละจะเป็นคนที่ทุกคนต้องชื่นชม" ฉันมองระบบความงามที่กำลังลอยเข้ามาหาฉันในตอนนี้แล้วยิ้ม เอมิลีคิดว่าเธอได้ขโมยอนาคตอันรุ่งโรจน์ของฉันไปแล้ว โดยที่เธอไม่มีทางรู้เลยว่า... ของขวัญทุกอย่างที่โชคชะตามอบให้นั้น ล้วนมีราคาที่ต้องจ่ายทั้งสิ้น

หลังจากถูกสามีภรรยาตระกูลมหาเศรษฐีคู่ที่แปดรับกลับบ้านในฐานะลูกสาวแท้ ๆ สภาพจิตใจของฉันก็พังยับ แถมยังแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ในงานเลี้ยงประกาศรับฉันกลับเข้าตระกูล ลูกสาวตัวปลอมใส่ร้ายว่าฉันโยนกำไลของเธอลงสระว่ายน้ำ เมื่อถูกพ่อแม่คาดคั้นเอาคำตอบ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกอยากตายขึ้นมา วินาทีต่อมา ฉันจึงหันตัวพุ่งลงสระว่ายน้ำทันที เพียงพริบตาเดียวก็จมหายลงไปถึงก้นสระ พ่อแม่ตกใจแทบเสียสติ รีบช่วยกันงมฉันขึ้นมาด้วยความลนลาน ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเผือด เมื่อเห็นลูกสาวตัวปลอมโมโหจนร้องไห้ พี่ชายก็มีสีหน้ามืดครึ้มพลางเตือนฉันว่า “ถ้ายังกล้าเล่นใหญ่เรียกร้องความสนใจอีก ก็ไสหัวออกจากบ้านนี้ไปซะ!” ได้ยินดังนั้น ฉันก็ยันตัวลุกขึ้นแล้วพุ่งตรงเข้าไปหารถที่กำลังวิ่งขวักไขว่ “ได้เลยพี่ ฉันจะออกไปให้รถชนตายเดี๋ยวนี้!” พี่ชายถึงกับตะลึงงัน ก่อนจะรีบดึงฉันกลับมาจากทางด่วนด้วยความตื่นตระหนก มองฉันราวกับกำลังมองตัวประหลาด คืนนั้น ลูกสาวตัวปลอมยืนอยู่บนดาดฟ้า ทำท่าจะกระโดดตึก “ฉันไม่ควรยึดฐานะของพี่สาวไว้ตั้งแต่แรก ฉันจะคืนให้พี่เดี๋ยวนี้!” สิ้นเสียง ฉันมองท่าทางจะกระโดดก็ไม่กระโดดของเธออย่างหมดความอดทน ก่อนจะเดินเข้าไปผลักเธอให้พ้นทาง “มัวแต่ยึกยักอยู่ได้ ให้ฉันทำเองดีกว่า” พูดจบ ฉันก็กระโดดลงจากดาดฟ้าอย่างเด็ดขาด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกตะลึงของทุกคน

พ่อแม่ผูกมัดผมไว้กับระบบถ่ายโอนความเจ็บปวดตั้งแต่เด็ก เนื้อตัวผมจึงเต็มไปด้วยบาดแผล พี่ชายผมเป็นโรคผิวเผือก แพ้แสงอย่างรุนแรง แพทย์ยืนยันว่าเขาอยู่ได้แค่ 16 ปีเท่านั้น แต่เขาเป็นคนรักสนุก ชอบหนีออกไปข้างนอกเป็นประจำ ทำให้เนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยแผลพุพองจากอาการแพ้ พ่อทำงานหาเงินหามรุ่งหามค่ำ ในที่สุดก็ใช้เงินก้อนโตซื้อกำไลถ่ายโอนความเจ็บปวดให้ผมกับพี่ ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา ความเจ็บปวดจากอาการแพ้แสงของพี่ถูกถ่ายโอนมาที่ผม แม่กอดและทำแผลให้ผมอย่างอ่อนโยนเสมอ “เฉินเฉิน เด็กดี แม่ขอโทษนะ แม่แค่อยากให้พี่มีความสุขในช่วงสุดท้ายของชีวิตเขา” จนกระทั่งวันส่งท้ายปีเก่า พ่อแม่พาพี่ไปข้างนอก แต่วันนี้แดดแรงสุดๆ เพิ่งออกไปได้ไม่นาน บนตัวผมก็เต็มไปด้วยตุ่มน้ำใส มันเจ็บจนผมต้องร้องออกมา พี่กระชากกำไลทิ้งแล้วร้องไห้โฮ “เจ็บใช่ไหม! ถ้านายเจ็บก็ไม่ต้องถ่ายโอนความเจ็บปวดแล้ว! ปล่อยให้ฉันเจ็บและตายไปเองเถอะ!” “ยังไงฉันก็อยู่ได้แค่ 16 ปี! จะตายช้าหรือเร็วก็เหมือนกัน!” ทันใดนั้นผิวหนังของเขาเต็มไปด้วยรอยไหม้ จากนั้นเขาก็สลบไป แม่ผลักผมจนล้ม “พี่ของนายเจ็บปวดมาตั้งหลายปี เขาไม่เคยบ่นสักคำ ตอนนี้ถ่ายโอนความเจ็บปวดให้นายแค่ 6 ปี แค่นี้นายก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ!” “เขาอยู่ได้แค่ 16 ปี! แม่ผิดอะไรที่อยากให้เขามีความสุขกับอีกไม่กี่ปีสุดท้ายในชีวิตเขา!” พ่ออุ้มพี่ขึ้นมา “พ่อก็ทนเห็นลูกเจ็บไม่ได้เหมือนกัน แต่การถ่ายโอนความเจ็บปวดต้องทำกับพี่น้องสายเลือดเดียวกันเท่านั้น......” พวกเขาอุ้มพี่ไปโรงพยาบาล ผมเก็บกำไลขึ้นจากพื้น มีข้อความปรากฏขึ้นด้านบน: ต้องการถ่ายโอนอายุขัยให้อีกฝ่ายหรือไม่ ผมพยักหน้าอย่างไม่ลังเล

"ระบบ ฉันคือลูกสาวของโฮสต์ 12138 ฉันขอยื่นเรื่องถอนตัวออกจากโลกนี้" ในคืนที่หนาวเหน็บ เปลวไฟในเตาผิงกำลังลุกโชน ทำให้เกิดเงามัวเป็นจุด ๆ บนผนังห้องสีขาว อิ่นลั่วเซิงจ้องมองหิมะที่โปรบปรายลงมาไม่ขาดสาย เธอค่อย ๆ ถอดสร้อยคอเงินเรียบ ๆ ออกจากคอ แล้วถามเสียงเบา หลังจากนั้นพักหนึ่ง เสียงหุ่นยนต์อันเย็นชาก็ดังแทรกขึ้นมาในห้องนอนที่เงียบสงบ "รับทราบ ระบบกำลังจัดการ และจะพาคุณออกจากโลกนี้ในอีก 15 วัน" ชั่วพริบตาที่เสียงนั้นเงียบไป อิ่นลั่วเซิงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าสร้อยคอในฝ่ามือเธอได้หายไปในอากาศแล้ว