โรแมนติก Short Stories & Novels

หลังจากยั่วยวนสามีผู้ทรงศีลถึง 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมแหกกฎเพื่อฉัน และร่วมรักกับฉันนานถึงสามวันสามคืน ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็หลงรักฉันแล้ว แต่ตอนที่กำลังจัดห้องหนังสือ ฉันเห็นข้อความบนคอมพิวเตอร์ของเขาโดยบังเอิญ เขาส่งคลิปลับของฉันไปให้กู้เจียวพี่สาวของฉัน [ทำแบบนี้แล้ว ต่อไปเธอก็จะไม่มายุงกับฉันอีก เจียวเจียวเธอวางใจเถอะ ต่อให้ผมตายก็ไม่มีวันแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด คนที่ผมรักมีแค่เธอคนเดียว] กู้เจียวส่งข้อความเสียงความยาว 60 วินาทีมา น้ำเสียงยั่วยวนและมีเสน่ห์ดึงดูด "อวิ๋นเซิน ฉันซาบซึ้งใจมากจริงๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ให้ฉัน คุณถึงกับหาคนมาเล่นสนุกกับเธอตั้งมากมายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าวันไหนเธอรู้ความจริงเข้า จะโกรธฉันหรือเปล่านะ?" น้ำเสียงแหบพร่าของลู่อวิ๋นเซินทั้งกดข่มและอดกลั้น "เธอกล้าเหรอ? เธอเทียบกับเส้นผมของคุณไม่ได้สักเส้นด้วยซ้ำ เธอร่านขนาดนั้น มีคนยอมทำด้วยก็ถือว่าเป็นบุญของเธอแล้ว" "อีกอย่าง รูปโป๊กับคลิปพวกนั้นก็อยู่ในมือฉัน ถึงเธอจะรู้เรื่อง ก็ไม่มีหน้าไปโทษใครหรอก" กู้เจียวส่งรูปถ่ายวาบหวิวส่วนตัวมาให้หลายรูป "อวิ๋นเซิน คุณช่วยฉันดูหน่อยสิ ท่านี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง? ควรจะอ้าขาออกกว้างกว่านี้หรือเปล่า?"

ห้าปีของการแต่งงาน หลินซูหรานได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งแก่ฟู่ถิงเซิน เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป จนกระทั่งโจวลั่วหนิงกลับประเทศ เธอถึงได้เข้าใจว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเกิน ฟู่ถิงเซินทอดทิ้งเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อโจวลั่วหนิง แม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธอก็ยังสนิทสนมกับโจวลั่วหนิงเท่านั้น แต่โชคดีที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่สัญญา เจ็ดวันหลังจากนี้ หลินซูหรานก็จะเป็นอิสระอย่างเต็มตัวแล้ว

วันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น ผู้ช่วย “ลุคใสซื่อ” ของคู่หมั้นฉัน ขายเพชรขนาดหนึ่งกะรัตออกไปในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบนาที บริษัทก็ขาดทุนไปถึงพันล้าน ฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด สวีจื้อเหิงกลับเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” แต่คืนนั้น ซูเจิ่นเยว่กลับโพสต์สเตตัสอวดรูปยอดเงินโอนห้าแสนบาท พร้อมเขียนแคปชั่น [วันนี้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่บอสกลับคอยปลอบใจฉัน แถมเขายังกำชับฉันอีกว่าอย่าไปโกรธเคืองยัยแม่เสือคนนั้นเลย ต้องเป็นเด็กดีนะ~] ฉันเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า [ขอให้รักกันนานๆ นะ] ซูเจิ่นเยว่ลบโพสต์ทิ้งในไม่กี่วินาที จากนั้นสวีจื้อเหิงก็พังประตูพรวดเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงฉาดหนึ่ง “คุณเข้าไปคอมเมนต์ให้เยว่เยว่ด้วยเจตนาอะไร ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!” “ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจว่าตัวเองถูกและไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด แต่หลังจากนั้น ตอนที่เขาไม่มีแม้แต่เงินหนึ่งร้อยบาทจะซื้อข้าวกิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาล่ะ?

หลังจากลูกชายเสียชีวิต เจียงเสวี่ยอีก็เลิกนิสัยทุกอย่างที่เผยซือเหนียนไม่ชอบ เธอไม่คอยตามเช็กเขาบ่อยๆ อีกต่อไป ต่อให้เขาไม่กลับบ้านตอนกลางคืน เธอก็ไม่ร้องไห้ฟูมฟายอีก กระทั่งตอนที่เกิดอุบัติเหตุรถชน ตอนที่หมอบอกให้เธอติดต่อญาติ เธอกลับเพียงตอบอย่างราบเรียบว่า "ฉันเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติค่ะ"

สามีที่เป็นประธานบริษัทเชื่อมั่นว่าฉันเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน ทุกครั้งที่เขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจเพราะโรคซึมเศร้าของเธอกำเริบ เขาจะซื้อกระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ดให้ฉันหนึ่งใบ แต่งงานมาครึ่งปี กระเป๋ากองเต็มห้องแต่งตัวแล้ว หลังจากได้กระเป๋าใบที่ 99 เขาพบว่าจู่ๆ ฉันก็เปลี่ยนไป ฉันไม่ได้อาละวาดอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะเขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจอีกแล้ว แล้วก็ไม่ได้ฝ่าพายุโหมกระหน่ำไปหาเขา เพียงเพราะคำว่า “อยากเจอเธอ” อีกแล้ว ฉันขอเครื่องรางจากเขาเพียงชิ้นเดียว มอบให้ลูกของเราที่ยังไม่ลืมตาดูโลก พอพูดถึงลูก แววตาลู่เผยโจวอ่อนโยนเล็กน้อย “รออาการป่วยของโหรวโหรวดีขึ้นสักหน่อย ฉันจะไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลกับเธอ” ฉันขานรับอย่างว่าง่าย ไม่ได้บอกเขาว่าฉันแท้งตั้งแต่สิบวันที่แล้ว ระหว่างฉันกับเขา เหลือเพียงเอกสารการหย่าที่กำลังจะเซ็นชื่อเพียงฉบับเดียวเท่านั้น

ในวันแต่งงาน พ่อของเฮ่อซือเหยียนฆ่าตัวตายที่บ้านใหม่ของเรา เขาได้ทิ้งจดหมายลาไว้โดยกล่าวโทษว่าฉันเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องจบชีวิตลง ตั้งแต่นั้นมา เหอซือเหยียนก็เกลียดฉันเป็นอย่างมาก เขาบอกว่า "หลินชูถง เธอควรใช้ชีวิตอยู่ในนรกและสำนึกผิดไปตลอดชีวิต" หลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่เขากล่าวไว้ ฉันต้องใช้ชีวิตอย่างเร่ร่อน กลายเป็นใบ้และเป็นบ้า ใช้ชีวิตได้แย่กว่าสุนัขเสียอีก แต่แล้วเขาก็รู้สึกเสียใจในที่สุด

วันเกิดลูกชายอายุครบห้าขวบ เราสามคนพ่อแม่ลูกไปดูฝนดาวตกด้วยกัน ระหว่างที่กำลังดูฝนดาวตกกันอยู่ จู่ๆ มีคนโทรหาสามีฉัน จากนั้นเขาก็รีบออกไปทันที อาการหอบหืดของลูกกำเริบกลางดึก ยาที่มีก็อยู่ในรถของสามี ฉันอุ้มลูกวิ่งไปมาอย่างทุลักทุเลในทุ่งกว้างที่ร้างผู้คน โทรหาสามีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สามีกลับส่งข้อความมาอย่างไร้เยื่อใยว่า “ฉันมีเรื่องด่วน อย่าเพิ่งโทรมากวน” เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดสามีก็รับสายฉันสักที แต่เสียงที่ได้ยินดันเป็นเสียงรักแรกของสามี “เมื่อคืนสุนัขฉันป่วยตายกะทันหัน อาอวี่กลัวฉันเศร้าก็เลยอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งคืน เขาเพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้นี้เอง ถ้าพี่มีเรื่องอะไร บอกฉันไว้ก่อนก็ได้” ฉันลูบใบหน้าเขียวคล้ำของลูก “บอกเขาว่าเราหย่ากัน”

ฉันมอบชีวิตสามสิบปีหลังสงครามสิ้นสุดลงให้จูเลียน มาร์เค็ตติ ฉันสร้างอาณาจักรให้เขา เลี้ยงดูลูก ๆ ของเขา และประคับประคองครอบครัวอยู่เบื้องหลัง แต่เมื่อเขาตาย พินัยกรรมของเขากลับไม่เอ่ยถึงชื่อฉันเลยแม้แต่คำเดียว ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของเขาตกเป็นของลูก ๆ ของพวกเรา ส่วนอีกครึ่งหนึ่งตกเป็นของลิเดีย คาร์เตอร์ ลูกสาวของชายผู้เคยช่วยชีวิตเขาไว้ที่นอร์มังดี ลิเดียคนเดียวกับที่ขโมยตัวตนของฉันไป ลิเดียคนเดียวกับที่สร้างทั้งชีวิตของเธอขึ้นมาบนซากปรักหักพังของชีวิตฉัน สิ่งเดียวที่เขาทิ้งไว้ให้ฉัน คือกระดาษโน้ตเพียงแผ่นเดียวที่เขียนหวัด ๆ ด้วยลายมือคุ้นตาของเขา ฉันรักเธอ พวกเรามีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกันมาตลอดสามสิบปี แต่ฉันติดหนี้ลิเดีย นี่คืออย่างน้อยที่สุดที่ฉันสามารถทำได้ ฉันล้มลงเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายตรงนั้นในห้องทำงานของเขา ขณะกำกระดาษน่าสมเพชแผ่นนั้นไว้แน่น เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็เกิดใหม่ในปี 1945 ตอนที่สงครามเพิ่งสิ้นสุดลง ครั้งนี้ ฉันจะไม่กลืนความโกรธลงคอและทนทุกข์อยู่เงียบ ๆ อีกต่อไป ฉันจะลุกขึ้นสู้ และจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันโดยชอบธรรมกลับมาให้หมด

ฉันเป็นจิตรกร แต่แล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็พรากดวงตาของฉันไป ในยามที่ฉันสติแตกจนถึงขีดสุด ก็มีเพื่อนสมัยเด็กอย่างจือเหิงคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เขากลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของฉัน ต่อมาพวกเราแต่งงานกัน แต่ 2 ปีหลังจากนั้น ฉันกลับบังเอิญพบคลิปเสียงในคอมพิวเตอร์ “จือเหิง ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน แต่การที่คุณปิดบังฉู่ซินหนิง แอบเอากระจกตาของเธอมาให้ฉัน ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาคุณจะอธิบายยังไง ถ้าเธอแจ้งความขึ้นมาล่ะ” “ฉันจะไม่ยอมให้เธอรู้ความจริง ตอนนี้เธอมองไม่เห็นแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเธอและควบคุมเธอไว้ข้างตัว” “เจียงเหยา เพื่อเธอแล้ว ฉันทำได้ทุกอย่าง” ราวกับถูกคนสาดน้ำเย็นจัดใส่ ความหนาวเหน็บแล่นปราดตั้งแต่หัวจรดเท้า สิ่งที่ฉันคิดว่าคือการไถ่บาปนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงคำโกหกหลอกลวงมาตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากคัดลอกไฟล์เสียงลงโทรศัพท์มือถือ ฉันก็ทำการนัดหมายกับโรงพยาบาลเพื่อเอาเด็กออก ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราก็แยกกันตรงนี้เถอะ

แฟนของผมมักจะหลีกเลี่ยงการเจอหน้าพ่อแม่ของผม จากนั้นเธอก็รับบทเป็นว่าที่เจ้าสาวของแฟนเก่า ไปเจอกับญาติๆ ของแฟนเก่า สถานที่นัดพบยังเป็นเรือนหอที่ผมเตรียมไว้ให้เธอ เพียงแต่เธอคิดไม่ว่า ผมจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของแฟนเก่าเธอ แฟนของผมแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผม กอดแฟนเก่าของเธออย่างหวานชื่น: "บ้านหลังนี้สามีของฉันซื้อด้วยเงินสด" ญาติ ๆ ทุกคนต่างชื่นชมความรักใคร่ของพวกเขาทั้งสอง เพียงแต่เธอกลัวว่าผมจะเปิดเผยความจริง เธอเข้ามาเตือนผมว่า “ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือกับการถูกเร่งรัดให้แต่งงานเท่านั้น ถ้าคุณกล้าก่อกวน เราก็เลิกกัน” ผมทำตามความปรารถนาอวยพรให้เธออย่างจริงใจว่า “ในเมื่อผมกับน้องมีความชอบเรื่องบ้านกับผู้หญิงเหมือนกัน ผมขายส่งอุปกรณ์จัดงานแต่งงาน คิดว่าน้องก็คงจะชอบด้วย งั้นก็ขอมอบให้พวกคุณละกัน” ในที่สุดแฟนสาวก็ลนลาน

ในวิลล่าที่เงียบเหงาว่างเปล่า ฉินจื่ออี้นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน ประตูวิลล่าก็ถูกเปิดออก เส้าสวินฉือเดินเข้ามาจากด้านนอก สายตาของเขาหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เธอ ก่อนที่สีหน้าจะเย็นชาลงทันที “วันนี้เยียนซู่มีไข้ เธอโทรหาฉันตั้งหลายสายทำไม?”

ตั้งแต่ภรรยาสั่งทำโซฟาใหม่ที่ยาวและกว้างขึ้น เธอก็ไปนอนที่ห้องนั่งเล่นทุกคืน ทุกครั้งที่ผมอยากให้เธอกลับไปนอนในห้องนอนด้วยกัน เธอมักจะอ้างว่าเหนื่อยแล้วไล่ผมออกไป บางครั้งเธอถึงขั้นล็อกประตูห้องนอนจากด้านใน ห้องนั่งเล่นก็มีเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ ดังลอดออกมาอยู่เรื่อยๆ จนถึงเช้าเธอถึงจะเปิดประตูให้ผมเข้าไป ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ในวันที่เธอคลอดลูก เพิ่งออกมาจากห้องคลอดและยังไม่ได้ลงจากเตียง ผมไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะอุ้มลูกเท่านั้น แต่ยังขอหย่ากับเธอโดยตรงอีกด้วย เธอถามผมด้วยตาแดงก่ำ "เพียงเพราะฉันนอนบนโซฟาทุกคืน คุณก็จะหย่ากับภรรยาที่เพิ่งคลอดลูกให้คุณงั้นเหรอ?" ผมตอบโดยไม่ลังเลว่า "ใช่!"

หลังจากกลับมาแต่งงานกันอีกครั้ง ผมก็ปล่อยเช่าภรรยาของตัวเอง เมื่อไหร่ที่เพื่อนสนิทชายของเธอโทรมาตามตัวเธอไปจากข้างกายผม ผมจะไม่โมโหอาละวาดอีกต่อไป แต่จะคิดเงินเป็นรายชั่วโมงแทน กลางวันชั่วโมงละห้าแสน กลางคืนชั่วโมงละหนึ่งล้าน ส่วนวันหยุดเทศกาลคิดสามเท่า หลังจากทำแบบนี้มาได้สามเดือน ในบัญชีของผมก็มีเงินเพิ่มขึ้นมาเกือบหนึ่งร้อยล้าน ทั้งที่นัดกันไว้ดิบดีว่าจะไปช่วยผมเลือกชุดสูทสำหรับงานเลี้ยงค่ำนี้ แต่เพื่อนสนิทชายกลับโทรมาบ่นว่าตัวเองหั่นผักแล้วบาดโดนมือ ผมไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ทำเพียงแค่ยื่นคิวอาร์โค้ดรับเงินไปตรงหน้าภรรยา กลางดึกคืนหนึ่งผมไข้ขึ้นสูงกะทันหัน ในระหว่างที่ภรรยากำลังขับรถพาส่งโรงพยาบาล เพื่อนสนิทชายก็โทรมาบอกว่าเขาเมาเหล้าจนทรมานและนอนไม่หลับ ผมหยิบร่มออกมาด้วยความเคยชิน แล้วบอกให้ภรรยาจอดทิ้งผมไว้ตรงทางแยกข้างหน้า เมื่อเห็นท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างของเธอ ผมก็ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "อย่าลืมโอนเงินมาล่ะ" จนกระทั่งถึงวันที่ลูกชายต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลตามนัดปกติ เพื่อนสนิทชายโทรมาอีกครั้ง "หยาหย่าอยากไปสวนสนุกน่ะ สถานที่แบบนั้นยังไงก็ต้องมีผู้หญิงไปเป็นเพื่อนด้วยถึงจะสนุก..." หลังจากภรรยาวางสายเธอก็หันหลังกลับมา และกำลังจะย่อตัวลงเพื่อบอกกับลูกชาย ลูกชายก็เลียนแบบท่าทางของผมด้วยการยื่นมือไปตรงหน้าเธอ "ไม่เป็นไรครับแม่ แค่โอนเงินมาก็พอ วันนี้ต้องคิดสามเท่านะครับ"

ฉันเคยปั่นหัวนักศึกษาชายคนหนึ่ง พอเขาตกหลุมรักฉัน ฉันก็บอกเลิกเขาทันที ต่อมาเมื่อเขาประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง เขากลับแต่งงานกับฉันที่ฐานะทางบ้านตกต่ำลง ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของทุกคน ใครๆ ต่างก็บอกว่าฉันโชคดี แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ทุกคืนเขาจะพาผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ากลับมาที่บ้าน ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟายไม่โวยวาย เขากลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และจงใจทำให้หลิวหรานซึ่งเป็นรักแรกของเขาตั้งท้อง ฉันมีสีหน้าเรียบเฉย เขาจึงดันตัวฉันไปชิดกำแพง "ซูซิงม่าน ตกลงว่าเธอรักฉันบ้างไหม?" ต่อมา ฉันกับหลิวหรานน้ำคร่ำแตกพร้อมกัน ฉันคุกเข่าลงกับพื้นยอมรับว่าตัวเองรักเขา และอ้อนวอนขอให้เขาไปส่งที่โรงพยาบาล เขากอดฉันแน่นด้วยความดีใจ "ฉันรู้แล้ว! ยัยคนโกหก" จากนั้นเขาก็ผลักฉันออกอย่างแรง อุ้มหลิวหรานขึ้นมา แล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "เดี๋ยวค่อยไปส่งเธอที่โรงพยาบาล ความเจ็บปวดจากการคลอดลูกนี่แหละคือบทลงโทษที่ฉันมีให้เธอ!"

เมื่อฉันไปร่วมงานเลี้ยงครอบครัวกับลู่หวย ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่าอยากแต่งงานและมีครอบครัวเร็วขึ้น เขากลับคิดว่าฉันหมายปองทรัพย์สินของครอบครัวเขา และที่ยอมแต่งงานกับเขาก็เพราะต้องการเงินทอง จึงตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคนกว่าสิบครั้ง จากนั้นก็หันหลังไปตามง้อคนรักวัยเด็กที่กำลังหึงหวง ฉันคว้ามือเขาไว้ อ้อนวอนขอให้เขาอย่าไป แต่กลับถูกเขาผลักลงบันไดด้วยความโกรธจนขาทั้งสองข้างหัก และกะโหลกศีรษะร้าว ฉันนอนอยู่ในห้องไอซียูนานหนึ่งเดือนกว่าจะฟื้นขึ้นมา ครั้งนี้ฉันไม่ได้งี่เง่าโวยวายอีกต่อไป แต่เป็นฝ่ายติดต่อแม่ที่อยู่ต่างประเทศด้วยตัวเอง “แม่ เรื่องที่แม่เคยบอกว่าจะให้หนูรับมรดก หนูตกลงค่ะ”

แต่งงานเข้าปีที่ห้า ถังจินรู้สึกว่าวิตามินซีที่สามีซื้อให้รสชาติขมเกินไป จึงถือขวดยาไปที่โรงพยาบาล หมอรับไปดู แล้วกลับบอกว่าข้างในนี้ไม่ใช่วิตามินซี “คุณหมอคะ ช่วยพูดอีกทีได้ไหมคะ” “จะให้พูดกี่รอบก็เหมือนเดิมครับ” หมอชี้ไปที่ขวดยา “ในนี้คือยามิฟิพริสโตน กินเข้าไปมาก ๆ นอกจากจะทำให้เป็นหมันแล้ว ยังส่งผลเสียต่อร่างกายมากด้วย” ถังจินกำขวดยาแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ “เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ สามีฉันเป็นคนเตรียมไว้ให้ เขาชื่อเฉิงเฟิงเหยียน เป็นหมอที่โรงพยาบาลนี้เหมือนกัน” หมอเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แฝงนัยบางอย่างที่บอกไม่ถูก สุดท้ายก็หัวเราะออกมา “คุณผู้หญิง ผมว่าคุณไปตรวจแผนกจิตเวชหน่อยดีกว่า ภรรยาของหมอเฉิงพวกเรารู้จักกันหมด เพิ่งจะคลอดลูกไปเมื่อสองเดือนก่อนเอง อายุยังน้อยอย่าคิดฟุ้งซ่านเลยครับ ไม่มีหวังหรอก”

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

เจียงหลีชิงไม่มีวันคาดคิดว่าความรักทางไกลที่กำลังจะสิ้นสุดลง จะจบลงอย่างน่าอับอายเช่นนี้ เพราะสำหรับเธอ ความรักที่เซี่ยจิงอวี้มีให้ ไม่มีใครเทียบได้ เขาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่งานยุ่งมาก แต่กลับนั่งเครื่องบินไปต่างประเทศถึงเก้าร้อยเที่ยว ใช้เวลาบินไปกลับรวมกันเกือบหนึ่งหมื่นชั่วโมง แม้แต่ละครั้งจะได้พบกันเพียงครู่เดียว แต่ในวันที่หิมะแรกโปรย เขากอดเธอไว้แน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า เขาเต็มใจทำทุกอย่าง ของขวัญที่เขาส่งให้เธอก็นับไม่ถ้วน ตั้งแต่จดหมายรักที่เขียนด้วยลายมือยาวนับพันคำ ไปจนถึงสร้อยคอมูลค่าหลายร้อยล้านที่ประมูลมาด้วยการเคาะไฟบนเวทีประมูล ตราบใดที่เขาคิดว่าสิ่งนั้นจะทำให้เธอยิ้มได้ ต่อให้เป็นดวงดาวบนท้องฟ้า เขาก็พร้อมเสี่ยงชีวิตไปคว้ามา ความรักที่ฝังลึกถึงกระดูก ตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่เคยเปลี่ยนแปลง ดังนั้น เมื่อเจียงหลีชิงนั่งเครื่องบินข้ามคืนกลับประเทศ แล้วได้ยินเพื่อนสมัยเด็กเอ่ยด้วยความอิจฉาว่า ความรักที่เซี่ยจิงอวี้มีต่อเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่เซี่ยจิงอวี้กลับปฏิเสธด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอต้องยอมรับว่า หัวใจของเธอราวกับถูกเฉือนด้วยคมมีดนับพัน ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ต่างจากการถูกทรมานอย่างแสนสาหัส

“เลขาเซี่ยครับ ใบลาออกของคุณท่านประธานฉีเซ็นอนุมัติแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตว่าคนที่ลาออกคือคุณ ให้ผมช่วยเตือนเขาหน่อยไหมครับ?” เมื่อได้ยินข้อความจากปลายสาย เซี่ยอวี่จือก็ค่อยๆ ลดสายตาลง “ไม่เป็นไรค่ะ เอาตามนี้แหละ” “แต่คุณทำงานเป็นเลขาข้างกายท่านประธานฉีมาตั้งสี่ปีแล้วนะครับ เขาพอใจในตัวคุณที่สุด และขาดคุณไม่ได้ที่สุด เรื่องลาออกนี่ คุณจะไม่ลองพิจารณาดูอีกสักหน่อยจริงๆ เหรอครับ?”ฝ่ายบุคคลพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี แต่เซี่ยอวี่จือกลับทำเพียงยิ้มบางๆ

ปีที่หกที่คบกับฟูไห่นาน ฉันพูดขึ้นว่า "ฟูไห่นาน ฉันจะแต่งงานแล้วนะ" เขาสะดุ้งโหยง ดึงสติกลับมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย "จืออี้ คุณก็รู้ว่าบริษัทอยู่ในช่วงสำคัญของการระดมทุน ตอนนี้ผมยังไม่มีกะจิตกะใจจะ..." "ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฟูไห่นานเข้าใจผิดไปไกลเลย ฉันกำลังจะแต่งงานจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่กับเขา