Short โรแมนติก Stories & Novels

แต่งงานมา 3 ปี ผมคิดว่าตัวเองมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ภรรยาอ่อนโยนเอาใจใส่ ลูกชายเฉลียวฉลาดน่ารัก วันหนึ่งอุตส่าห์ได้เลิกงานเร็วเพราะเสร็จงานก่อนกำหนด ตอนที่กลับมาถึง ภรรยากำลังนอนหลับอยู่ข้างเตียงเด็กด้วยความอ่อนล้า ขณะที่ผมเดินไปเตรียมจะอุ้มภรรยาไปที่ห้องนอน ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์ของภรรยาก็สว่างขึ้น "ชิงชิง ลูกชายของเรานอนแล้วหรือยัง"

แอบคบกับน้องชายของเพื่อนสนิทมาสี่ปี ตอนแรกนึกว่าต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน คิดไม่ถึงว่ามันคือรักลวงเพื่อเลื่อนสถานะกับผู้หญิงคนนั้น

ตอนที่พ่อแม่โทรมาบอกว่า ให้ฉันไปดูหน้าคู่ดูตัวของเพื่อนสมัยเด็กที่บ้านของเขานั้น เจ้าเพื่อนสมัยเด็กคนนี้กำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายฉัน ฉันนึกว่าเป็นเรื่องล้อเล่น จึงกระซิบพูดเบาๆ ว่า "สวี่ซิงเหอ พวกเขาบอกว่าจะหาคู่ดูตัวให้นายด้วยล่ะ" เขาครางรับ "อืม" ในลำคออย่างงัวเงีย ก่อนจะรวบตัวฉันเข้าไปกอด "ซินซินเด็กดี เดี๋ยวเธอช่วยหาชุดให้ฉันสักชุดนะ แล้วก็ช่วยเซ็ตผมให้ฉันด้วย" พอเห็นฉันตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน สวี่ซิงเหอก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับแค่นหัวเราะ: "เดี๋ยวนะ เป็นอะไรไป? เราสองคนก็เป็นแค่คู่นอนกันไม่ใช่เหรอ เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันจะแต่งงานกับเธอจริงๆ หรอกนะ?"

คบกันมาเจ็ดปี แต่ก่อนวันแต่งงานแค่หนึ่งวัน ฉันยกเลิกงานแต่งงานระหว่างฉันกับแฟนหนุ่มที่ชื่อจี้สวิน พนักงานประหลาดใจมาก "เหลืออีกแค่วันเดียวก็จะจัดงานแต่งแล้ว คุณจะไม่รอให้เจ้าบ่าวกลับมาก่อนค่อยว่ากันเหรอคะ" ฉันยิ้มเล็กน้อย หันไปมองสถานที่จัดงานแต่งงานที่ฉันจัดแจงด้วยตัวเองตลอดสามเดือนเป็นครั้งสุดท้าย แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ไม่รอแล้วค่ะ เขาไม่มีเวลา ตอนนี้เขากำลังอยู่กับรักแรกในงานแต่งที่สวิตเซอร์แลนด์อยู่เลย"

ฉันเป็นจิตรกร แต่แล้วอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็พรากดวงตาของฉันไป ในยามที่ฉันสติแตกจนถึงขีดสุด ก็มีเพื่อนสมัยเด็กอย่างจือเหิงคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ เขากลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของฉัน ต่อมาพวกเราแต่งงานกัน แต่ 2 ปีหลังจากนั้น ฉันกลับบังเอิญพบคลิปเสียงในคอมพิวเตอร์ “จือเหิง ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน แต่การที่คุณปิดบังฉู่ซินหนิง แอบเอากระจกตาของเธอมาให้ฉัน ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาคุณจะอธิบายยังไง ถ้าเธอแจ้งความขึ้นมาล่ะ” “ฉันจะไม่ยอมให้เธอรู้ความจริง ตอนนี้เธอมองไม่เห็นแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเธอและควบคุมเธอไว้ข้างตัว” “เจียงเหยา เพื่อเธอแล้ว ฉันทำได้ทุกอย่าง” ราวกับถูกคนสาดน้ำเย็นจัดใส่ ความหนาวเหน็บแล่นปราดตั้งแต่หัวจรดเท้า สิ่งที่ฉันคิดว่าคือการไถ่บาปนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงคำโกหกหลอกลวงมาตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากคัดลอกไฟล์เสียงลงโทรศัพท์มือถือ ฉันก็ทำการนัดหมายกับโรงพยาบาลเพื่อเอาเด็กออก ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราก็แยกกันตรงนี้เถอะ

แม่บ้านของฉันเรียกตัวเองว่าเป็นผู้หญิงอิสระยุคใหม่ เธอเกลี้ยกล่อมให้ฉันพึ่งพาตัวเอง ให้ฉันซักผ้า ทําอาหาร และเลี้ยงลูก และแนะนําให้ฉันหย่ากับสามี ต่อมาฉันพบว่าเธอเป็นเน็ตไอดอลคนหนึ่ง ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน เธอทําวิดีโอในธีม "สอนงานคุณภรรยา" เพื่อใส่ร้ายป้ายสีฉัน และยังขโมยเครื่องประดับและเสื้อผ้าของฉัน หลังจากที่ฉันไล่เธอออก เธอก็ด่าฉันทางอินเทอร์เน็ตว่าฉันสร้างกระแส ประจบสอพลอผู้ชายรังเกียจผู้หญิง แฟนคลับตัวยงมาที่บ้านของฉัน เอายาฆ่าหญ้าเป็นน้ำให้ฉันดื่ม เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันย้อนกลับมาในวันที่พบว่าเธอมีคนตามบัญชีเป็นล้าน ชอบไลฟ์สดและถ่ายวิดีโอมากขนาดนี้ งั้นฉันก็จะให้ทุกคนเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงพึ่งพาตัวเองคนนี้

การเปิดห้องกับเพื่อนสมัยเด็กเป็นครั้งที่ 999 เขายังคงเร่าร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เช้าวันถัดมา จู้ซีเหยามีรอยจูบพราวทั่วเรือนร่าง เพียงขยับนิดเดียวก็ปวดระบมไปทั้งเอวทั้งหลัง บรรยากาศคลุมเครือในห้องยังคงอบอวล มือเรียวยาวของลู่โจวหนานโอบกอดเธอไว้ รับรู้ถึงความนุ่มอุ่นในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “พรุ่งนี้แต่งตัวให้เป็นทางการหน่อย ไปบ้านฉันด้วยกัน” ได้ยินดังนั้น จู้ซีเหยาก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม

แต่งงานกับเซิ่งหวยอานปีที่สอง เขาพาผู้หญิงข้างนอกกลับเข้ามาในบ้าน ตอนที่สบตากับฉัน เซิ่งหวยอานยิ้มอย่างไม่แยแส : “หนานอี้ บางที คุณเองก็น่าจะลองบ้างนะ” “คนที่ทั้งอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวา ช่างแตกต่างออกไปเสียจริง” ฉันรู้ว่าเขาเพียงพูดหยั่งเชิงเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาเขาชอบทรมานและแกล้งฉันเสมอ ทว่าเขาไม่รู้ว่าครั้งนี้ ฉันหวั่นไหวเข้าจริงๆแล้ว หลังจากนั้น เขาจ้องไปที่รอยขีดข่วนตรงช่วงท้องและเอวของ “เด็กสาว” ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “เสิ่นหนานอี้ คุณกล้าที่จะจริงจังแบบนี้ได้อย่างไร?”

วันที่สามที่ไม่คุยกัน คู่หมั้นของฉันจงใจตอบรับข้อเสนอขับรถเที่ยวรอบโลกของผู้ช่วยคนสนิท เขาคิดว่าฉันจะหึงหวงและเอาแต่ใจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ใครจะไปรู้ว่า หลังจากหนึ่งเดือนกลับมา เขากลับพบว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว เขาช่วยผู้ช่วยคนสนิทแย่งโปรเจกต์ของฉัน ฉันไม่ได้ลาออกเพื่อประชดอีกต่อไป กลับคอยช่วยเธอเขียนแผนงานอย่างขยันขันแข็ง เขาทำลายแบบดีไซน์ที่ฉันตั้งใจทำออกมา เพื่อให้ผู้ช่วยคนสนิทของเขาได้โบนัสปลายปี ฉันก็ไม่คิดหาวิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองอีก กลับยอมรับคำกล่าวหาและยอมถูกลงโทษแต่โดยดี แม้แต่ตอนที่เขาจะเลื่อนตำแหน่งให้ผู้ช่วยคนสนิทเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทอย่างสิทธิพิเศษที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ ฉันก็ไม่โกรธ แถมยังยอมโอนหุ้นทั้งหมดในมือให้คู่หมั้นจัดการอย่างตามใจชอบ ผู้ช่วยคนสนิทยิ้มอย่างได้ใจ 「เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าคนอย่างพี่ลู่เหยา ห้ามไปแข็งใส่เธอ ต้องเมินเฉยต่อเธอถึงจะได้ผล ต้องเป็นเพราะว่าการจากไปของช่วงนี้ได้ผล เธอกลัวจะเสียคุณไป ถึงได้เชื่อฟังขนาดนี้」 คู่หมั้นของฉันเชื่อสนิท เอาแต่ชมว่าผู้ช่วยคนสนิทฉลาด ก่อนจะมาหาฉันเป็นการส่วนตัว บอกว่าจะขึ้นเงินเดือน และเลื่อนตำแหน่งให้ฉัน และยังสัญญาว่าจะจัดงานแต่งที่ไม่มีวันลืมให้อีกด้วย แต่ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ระหว่างการท่องเที่ยวนั้น เขาได้เซ็นใบลาออกของฉันไปแล้ว และฉันเอง ก็เลิกกับเขาเรียบร้อยแล้ว จากนี้ไป ตัดความสัมพันธ์กันอย่างเด็ดขาด และไม่มีความเกี่ยวข้องใดอีกต่อไป

เมื่อสามีที่เป็นซีอีโอของฉันรู้ว่าฉันยอมยกโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านให้ผู้ช่วยสาวคนโปรดของเขาอย่างเต็มใจ เขาก็คิดว่าการทำสงครามเย็นกับฉันมาตลอดสามเดือนนั้นได้ผล เขาจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะพาฉันไปฮันนีมูนที่ไอซ์แลนด์ ทว่าเมื่อผู้ช่วยสาวรู้เรื่องเข้ากลับหึงหวงอย่างหนัก และโวยวายจะลาออกจากบริษัท สามีที่คอยตามใจเธอมาตลอดถึงกับลนลาน หลังจากตามง้อเธออยู่สามวันสามคืน เขาก็ใช้ข้ออ้างเรื่องไปคุยงานเพื่อเททริปฮันนีมูนอีกครั้ง แล้วเอาตั๋วฮันนีมูนอีกใบไปให้เธอ หลังจากนั้นเขาก็อธิบายกับฉันอย่างไม่ใส่ใจนักว่า "เรื่องความรักเป็นแค่เรื่องเล็ก เรื่องงานสำคัญที่สุดต่างหาก ในฐานะเจ้านายผมต้องเอาเรื่องงานมาเป็นอันดับแรก" "คุณเป็นภรรยาของผม คงจะสนับสนุนผมใช่ไหม" ฉันมองดูโพสต์ที่ผู้ช่วยสาวเพิ่งลงในมือถือ รวมถึงรูปคู่ที่ทั้งสองคนเอาหัวพิงกันและทำมือเป็นรูปหัวใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่พยักหน้า สามีคิดว่าฉันกลายเป็นคนใจกว้างและรู้ความ เขาพอใจมาก พร้อมทั้งลั่นวาจาว่ากลับประเทศมาเมื่อไหร่จะชดเชยทริปฮันนีมูนที่โรแมนติกยิ่งกว่านี้ให้ฉัน แต่เขาไม่รู้เลย ว่าฉันได้ยื่นใบลาออกไปแล้ว และเขาก็ได้เซ็นหนังสือหย่าไปตั้งนานแล้วเช่นกัน เขากับฉัน จะไม่มีอนาคตร่วมกันอีกต่อไป

พอรู้ว่าเฮ่อเยี่ยนฉือซิ่งรถจนเกิดอุบัติเหตุ เสียเลือดมากจนต้องเข้าโรงพยาบาล หยานอี้ซีรีบตามไปทันที และบริจาคเลือดให้เขาเต็ม ๆ 1000cc พวกเพื่อนของเขาพากันเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปพักผ่อน เธอจึงจำใจรับคำ เธอเดินออกมาถึงหน้าประตูแล้ว แต่เพราะเป็นห่วงจึงหันกลับเข้าไปอีกครั้ง ทว่าทันทีที่หันไป ก็เห็นพยาบาลเทเลือดห้าถุงเต็ม ๆ ที่เพิ่งเจาะจากร่างเธอลงถังขยะต่อหน้าต่อตา ถัดจากนั้น เสียงหัวเราะดังลั่นจนหลังคาของโรงพยาบาลจะถล่มดังมาจากห้องผู้ป่วยข้าง ๆ “ฮ่า ๆ หยานอี้ซี ยัยโง่นั่นโดนพวกเราหลอกอีกแล้ว!”

พี่สาวเป็นที่รักของทุกคน พอนวนิยายของฉันโด่งดัง พี่สาวก็พูดด้วยความอิจฉาว่าเธอก็อยากเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน พี่ชายที่เป็นบรรณาธิการฉันหาว่าฉันขโมยหนังสือของพี่สาวในงานเซ็นหนังสือ สุดท้ายพี่สาวกลายเป็นนักเขียนอัจฉริยะ ส่วนฉันถูกประนามในอินเทอร์เน็ตจนไม่กล้าออกจากบ้าน หลังจากที่ฉันแต่งงานกับคุณชายแห่งวงการบันเทิงปักกิ่ง เราสองรักกันดีมาก จนพี่สาวบอกเธอแอบรักเขามาหลายปีแล้ว ก่อนตายเธอแค่อยากเป็นเจ้าสาวของเขาสักครั้ง คุณชายไม่ลังเลที่จะหย่ากับฉัน ไปจัดงานแต่งงานแห่งศตวรรษกับพี่สาว คนในครอบครัวกลัวว่าฉันจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา ไล่ฉันไปต่างประเทศ พี่สาวยังคิดว่าฉันแย่ไม่พอ ตามมาผลักฉันลงบันได ฉันนอนจนกองเลือดอยู่ แม่แท้ๆก็ยังตำหนิฉันว่า: "แกพูดอะไรที่ไม่ดีอีกแล้วล่ะสิ ไปยั่วโมโหพี่เขาเข้าเหรอ?" ฉันตายจากไปอย่างสิ้นหวัง ลืมตาอีกครั้ง ฉันกลับมาที่วันที่พี่ชายบอกว่าฉันลอกงานเขียน

ในวันที่เจ็ดหลังจากที่ฉันเสียชีวิต สามีของฉันพาผู้หญิงที่เขาถวิลหามาร่วมรักบนเตียงแต่งงานของฉัน เขามีสีหน้าเหมือนคนสมหวังอย่างเต็มเปี่ยม “ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นหน้ายัยสาวนั่งดริ๊งอีกแล้ว” ต่อมา เขากอดข้าวของที่ฉันทิ้งไว้สารภาพผิดว่า “เฉี่ยนเฉี่ยน ทำไมเธอยังไม่กลับมาอีก?” เหมือนเขาจะลืมไปแล้วว่าฉันถูกเขาบีบบังคับให้ตายในค่ำคืนนั้นเพื่อที่จะปลูกถ่ายไขกระดูกให้ผู้หญิงที่เขารัก จนกลายเป็นหนึ่งศพสองชีวิต

“ฉันให้สองร้อยห้าสิบล้านบาท ภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องไปต่างประเทศ แล้วก็หายไปจากลูกชายฉันตลอดไป” คุณนายเซี่ยนั่งอยู่ตรงข้ามถงเจา ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีเผยความดูแคลนโดยไม่คิดจะปิดบัง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถงเจาคงตาแดงแล้วโต้กลับไปว่า “ฉันไม่ได้คบกับเขาเพราะเงิน” แต่ตอนนี้ เธอแค่พยักหน้าอย่างสงบ “ตกลงค่ะ” คุณนายเซี่ยชะงักไปอย่างชัดเจน ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ก็ยังพอมีสำนึกตัวอยู่บ้าง” คำว่า “สำนึกตัว” นี้ เธอเน้นเสียงอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำความแตกต่างราวฟ้ากับดินของสถานะระหว่างเธอกับเซี่ยเหวินโจว ถงเจาก้มตาเงียบ ไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นมือมารับเช็คใบนั้นมา แล้วก็หันหลังเดินออกไป

ตลอดห้าปีหลังจดทะเบียนสมรส สามีที่เป็นนักดับเพลิงเคยบอกว่าไม่มีเวลาจัดงานแต่งงาน จู่ๆ ก็มีเวลาขึ้นมา แต่ในวันงานแต่งงาน ฉันกลับพยายามติดต่อเขาเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ จนกระทั่งได้เห็นคลิปวิดีโอในกลุ่มแชตญาติพนักงาน รุ่นน้องหญิงกำลังคล้องแขนเขา รับเหรียญเชิดชูเกียรติ “วีรบุรุษนักดับเพลิง” ที่นายกเทศมนตรีมอบให้ด้วยตัวเอง เหล่าญาติๆ ในกลุ่มต่างพากันอิจฉา “ภรรยาของหัวหน้าทีมเสิ่นสวยจริงๆ ไม่เหมือนฉันที่ในสายตาสามีก็เป็นแค่แม่บ้านหน้าหมองๆ ที่เอาแต่ทำงานบ้าน” "นั่นสิ ทั้งสง่างามผ่าเผย ทั้งสุขุมนุ่มลึก ต้องเป็นภรรยาผู้คอยสนับสนุนหัวหน้าทีมเสิ่นอยู่หลังบ้านแน่ๆ” ฉันยกมือที่หยาบกร้านที่สั่นขึ้นมา กำลังจะพิมพ์บอกว่าฉันต่างหากคือภรรยาของเสิ่นตู้อวิ๋น แต่แล้วก็ได้ยินเสียงปังดังสนั่น ถังแก๊สในครัวระเบิดขึ้น ฉันฝืนทนความเจ็บปวดจากความร้อนที่แผดเผาร่างกาย โทรหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเขาขัดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด "จะสร้างเรื่องอะไรนักหนา? ที่หลอกคุณว่าจะจัดงานแต่ง ก็เพราะกลัวคุณจะมามุกนี้นี่แหละ" “พ่อของรั่วหลินสละชีวิตเพื่อช่วยผม ผมให้เธอมารับรางวัลในฐานะภรรยาของผม แค่นี้มันมากเกินไปตรงไหน?”

ตอนที่เสิ่นชิวอิ่งเข้ารับการรักษาด้วยเอ็มอีซีทีเป็นครั้งแรก ข้างกายของเธอไม่มีใครเลย แม้แต่ปั๋วจิ่นเหยียน คู่หมั้นที่บอกว่ารักเธอสุดหัวใจ ก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น หลังจากแพทย์ฉีดยาคลายกล้ามเนื้อให้ เธอก็ค่อย ๆ เลือนรางสะลึมสะลือ ก่อนจะนึกย้อนกลับไปถึงเย็นวันนั้น เธอถือเค้กที่ต่อคิวซื้อนานสามชั่วโมงกลับมาถึงบ้าน ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ปั๋วจิ่นเหยียน แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังจูบกับเสิ่นเจี๋ย น้องสาวของเธอ ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิด โอบกอดกันแน่น ราวกับไม่อาจแยกจากกัน เค้กในมือของเสิ่นชิวอิ่งร่วงลงพื้น เละจนไม่เหลือสภาพ เธอฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของปั๋วจิ่นเหยียน แต่กลับถูกเสิ่นเจี๋ยผลักตกบันไดทันที

เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็น 'เซเรน่า ชอว์' น้องสาวของฉันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกดมีดปอกผลไม้จ่อไว้ที่ข้อมือของตัวเอง "นอร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันดื่มหนักไปหน่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัสไปจบลงแบบนั้นได้ยังไง..." ฉันแทบจะหลุดขำออกมา เพราะฉันเคยเห็นฉากนี้มาแล้ว ในชาติที่แล้ว เซเรน่าร้องไห้ฟูมฟายทำตัวเป็นเหยื่อหลังจากไปนอนกับ 'ลูคัส อาร์เดน' คู่หมั้นของฉัน ทุกคนต่างพากันปลอบโยนเธอ ลูคัสแต่งงานกับเธอเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอ ส่วนฉันกลับถูกผลักไสให้ไปแต่งงานกับ 'แกรแฮม เวสต์' อดีตคู่หมั้นที่ถูกเซเรน่าทิ้ง ก่อนงานแต่งงาน ลูคัสโชว์รอยสักชื่อฉันบนข้อมือของเขาให้ดู และให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะรักแค่ฉันคนเดียว ฉันโง่เชื่อเขา ฉันสูญเสียเวลาไปถึงห้าปีกับการอยู่เคียงข้างสามีที่โหยหาน้องสาวของฉัน และเฝ้ารอคอยผู้ชายที่แต่งงานกับเธอไปแล้ว จากนั้น... เซเรน่าก็ตาย ฉันคิดว่าในที่สุดลูคัสก็จะกลับมาหาฉัน แต่เปล่าเลย... ฉันพบเขาที่งานศพ เขากำลังกอดรูปถ่ายของเธอไว้แน่นราวกับเพิ่งสูญเสียรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตไป "เธอเป็นภรรยาของผม" เขาบอกกับฉัน "ปล่อยวางเถอะนะ นอร่า" ในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ลูคัสกับแกรแฮมชกต่อยแย่งชิงเซเรน่ากันบนดาดฟ้า คนหนึ่ง... เคยแต่งงานกับเธอ ส่วนอีกคน... ไม่เคยหยุดโหยหาเธอ และในขณะที่พวกเขากำลังฟาดฟันกันเพื่อเธอ ฉันกลับถูกผลักตกลงไปบนถนนที่มีรถพลุกพล่าน และตายลงภายใต้แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น ครั้งนี้ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่จำอดีตชาติได้ แต่ฉันคิดผิด ลูคัสจำได้... แกรแฮมก็จำได้... และถึงแม้จะมีโอกาสครั้งที่สอง ผู้ชายทั้งสองคนก็ยังคงเลือกเซเรน่า แต่ในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมเป็นสิ่งของที่ถูกนำไปแลกเปลี่ยน ถูกเลือก หรือถูกโยนทิ้งอีกต่อไป ครั้งนี้ ฉันจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง... สิ่งที่พวกมันจะไม่มีวันแย่งชิงไปจากฉันได้

ตอนอายุยี่สิบปี หนิงรั่วซีแต่งงานกับเสิ่นเยี่ยนโจว เพื่อนต่างวัยของพ่อเธอ เขาอายุมากกว่าเธอแปดปี เป็นที่รู้จักกันดีในวงการว่าเป็นยมทูตไร้หัวใจ ที่มีวิธีจัดการเด็ดขาดในโลกธุรกิจ และไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเลย ทว่ากับเธอ เขากลับอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ เขาจะยอมให้คนส่งเครื่องประดับมูลค่าหลายล้านไปถึงมือเธอในวันรุ่งขึ้น เพียงเพราะเธอเอ่ยปากลอยๆ ว่า "สร้อยเส้นนั้นสวยดีนะ" ในยามที่เธอปวดท้องประจำเดือนจนต้องขดตัวอยู่บนเตียง เขาก็จะยอมวางมือจากโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้าน เพื่อมาต้มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงให้เธอด้วยตัวเอง และคอยป้อนเธอทีละช้อนอย่างทะนุถนอม ในยามที่เกิดอารมณ์เสน่หา เขามักจะใช้มือบีบเอวเธอแล้วเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "ที่รัก" พร้อมกับชมว่าเธอช่างว่าง่าย จนทำให้เขาเสพติด แม้แต่ชื่อบัญชีโซเชียลมีเดียทั้งหมดของเขาก็ยังตั้งชื่อว่า "แด่อลิซ" เธอเข้าใจมาโดยตลอดว่ามันเป็นชื่อเพื่อรำลึกถึงวันที่พวกเขาพบกันครั้งแรก ซึ่งเป็นวันที่เธอเล่นเพลงนั้นหน้าเปียโน จนกระทั่งวันนั้น วันที่เธอพบอัลบั้มรูปเก่าเล่มหนึ่งในห้องทำงานของเขา

วันที่โรคหอบของฉันกำเริบ คือวันที่โจวสืออานพาแสงจันทร์ขาวของเขาไปตรวจครรภ์ และยาช่วยชีวิตของฉันอยู่กับเขา หลังจากนั้น ฉันมองดูโจวสืออานตามหาฉันไปทั่ว ถึงกระทั่งเมื่อรู้ว่าฉันท้อง เขาก็กลายเป็นคนเสียสติ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีคนเฝ้าหลุมศพฉันเพิ่มมาหนึ่งคน

คุณชายใหญ่แห่งวงการผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวง ต้วนหวยซ่ง เป็นอัมพาตมานานสามปี และในที่สุดก็หายเป็นปกติ เหล่าพี่น้องของเขาจึงตั้งใจจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่คลับส่วนตัวแห่งหนึ่ง เหวินม่านยืนอยู่หน้าประตูคลับ มืออุ้มของขวัญที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสนทนาของต้วนหวยซ่งกับบรรดาเพื่อน ๆ ดังมาจากด้านใน “หวยซ่ง เหวินม่านดีกับนายจริง ๆ นะ สามปีมานี้ ถ้าไม่มีเธอ นายจะฟื้นตัวได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง?” “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งคอยนวดให้ทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนตอนทำกายภาพบำบัด ขนาดนอนยังไม่กล้าหลับสนิท เพราะกลัวว่านายจะอารมณ์พังกลางดึก... น้ำใจแบบนี้ นายต้องจดจำไปทั้งชีวิต” “เธอเป็นคนที่ดีมากจริง ๆ” เสียงของต้วนหวยซ่งทุ้มนุ่มและอบอุ่น ปลายนิ้วของเหวินม่านสั่นเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นในหัวใจ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ได้ยินใครบางคนถามขึ้นว่า “แล้วนายคิดจะแต่งงานกับเธอเมื่อไหร่?”