Short โรแมนติก Stories & Novels

ลู่รั่วซีมีโอกาสยั่วยวนซางเป่ยเฉินให้ขึ้นเตียงด้วยกันถึง 19 ครั้ง ขอแค่สำเร็จเพียงครั้งเดียว เธอก็ถือว่าชนะ หากทั้ง 19 ครั้งล้มเหลว เธอจะต้องยอมสละตำแหน่งภรรยาของคุณชายซางไปอย่างไม่มีข้อแม้ นั่นคือข้อตกลงที่เธอลงนามไว้กับแม่เลี้ยงของซางเป่ยเฉินด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า เธอจะไม่มีทางแพ้ ทว่าน่าเสียดาย โอกาสทั้ง 18 ครั้งก่อน กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า และแล้วก็มาถึงครั้งที่ 19 ...

หลังลูกสาวถูกประกาศว่าสมองตาย สามีก็ชวนให้ฉันเซ็นสัญญาบริจาคอวัยวะ ฉันทุกข์ระทมขมขื่นอยู่ในความเจ็บปวดจากความอาลัยอาวรณ์ จิตใจใกล้แหลกสลาย แต่กลับได้รู้โดยบังเอิญว่าแพทย์หญิงหลิ่วเจินซึ่งเป็นแพทย์เจ้าของไข้กลับเป็นคนที่สามีของฉันเคยแอบรักฝังใจ พวกเขากุเรื่องว่าลูกสาวของฉันสมองตาย เพียงเพื่อล่อลวงให้ฉันเซ็นสัญญา แล้วหลอกเอาหัวใจไปช่วยลูกสาวของคนที่อยู่ในใจไม่เคยลืม เห็นสามีรับลูกสาวหลิ่วเจินออกจากโรงพยาบาล พวกมันทั้งสามหัวเราะพูดคุยอย่างชื่นมื่น ดูเหมือนกับครอบครัวสุขสันต์ ฉันไปประจันหน้าถึงบ้าน กลับถูกสามีกับคนที่เคยแอบรักฝังใจของเขาร่วมมือกันผลักฉันตกบันไดตาย กลับมาอีกครั้ง ฉันกลับมายังวันที่เซ็นสัญญาบริจาค มองดูลูกสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว ฉันก็สาบานในใจ คราวนี้ แม่จะให้ชายโฉดหญิงชั่วชดใช้ให้ลูกด้วยชีวิต

ฉันแต่งงานกับสามี ฮั่วเจ๋อซวี่ มาแปดปี ตลอดเวลานั้น เขาพาผู้หญิงกลับบ้านทั้งหมดเก้าสิบเก้าคน ฉันมองดูเด็กสาวคนที่หนึ่งร้อยตรงหน้า เธอจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วหันไปถามเขาว่า “คุณฮั่วคะ นี่คือภรรยาที่ไม่ได้เรื่องของคุณเหรอคะ?” ฮั่วเจ๋อซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบอย่างเกียจคร้านว่า ใช่ เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาตบหน้าฉันเบา ๆ พร้อมหัวเราะแล้วพูดว่า “คืนนี้ตั้งใจฟังให้ดีนะ ว่าผู้หญิงที่เก่งเขาเป็นยังไง!” คืนนั้น ฉันถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงครวญครางที่ห้องนั่งเล่นตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเจ๋อซวี่สั่งให้ฉันทำอาหารเช้าเหมือนเช่นเคย แต่ฉันปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ฉันกับเขาแต่งงานกันด้วยข้อตกลง และวันนี้คือวันที่สามก่อนที่ข้อตกลงจะสิ้นสุดลง

สามเดือนหลังจากภรรยาหายตัวไปจากอุบัติเหตุเล่นสกี ฉันกลับเจอเธอในบาร์แห่งหนึ่ง เธอกำลังพิงไหล่เพื่อนชายที่โตมาด้วยกัน หัวเราะอย่างมีความสุข “ต้องขอบคุณที่นายออกความคิดนี้ให้ ไม่อย่างนั้นฉันคงลืมไปแล้วว่าความเป็นอิสระรู้สึกยังไง” เพื่อนสนิทและกลุ่มเพื่อนรอบตัวเธอพากันยกแก้วชนกับเธอไม่ขาดสาย พร้อมถามว่าเมื่อไหร่เธอจะยอมโผล่ออกมาเสียที เธอก้มตาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อีกสักสัปดาห์แล้วกัน รอให้เขาตามหาฉันจนแทบเป็นบ้า แล้วฉันค่อยโผล่ออกไป” ฉันยืนอยู่ในมุมมืด มองดูเธอกำลังดื่มด่ำกับอิสรภาพ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎรทันที

นี่เป็นครั้งที่สามสิบสามแล้วที่งานแต่งของเสิ่นซวงเหมียนกับหยานหยุ่นโจวต้องเลื่อนออกไป เพราะเธอถูกรถชนในคืนก่อนแต่งงาน กระดูกทั่วร่างหักสิบเก้าจุด ต้องเข้าไอซียูไปสามครั้ง กว่าร่างกายจะทรงตัวได้ พอร่างกายเริ่มดีขึ้นเล็กน้อย เธอก็พิงกำแพงค่อย ๆ เดินออกไปเดินเล่นที่โถงทางเดิน แต่พอถึงหัวมุมก็ได้ยินบทสนทนาของคู่หมั้นหยานหยุ่นโจวกับเพื่อนของเขา “คราวก่อนก็เกือบจมน้ำ คราวนี้ใช้รถชน งานแต่งเลื่อนออกไปอีกสองเดือน ครั้งหน้าจะใช้วิธีไหนอีกล่ะ?” เสิ่นซวงเหมียนที่ยืนอยู่ตรงหัวมุม รู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างแข็งเป็นน้ำแข็งในทันทีที่ได้ยิน หยานหยุ่นโจวในชุดกาวน์สีขาว พลิกมือถือเล่นด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นว่า “ไม่เลื่อนแล้ว”

คบกันมาสิบปี แฟนหนุ่ม เจียงซู่ เพิ่งจะยอมตกลงแต่งงานกับฉัน เพียงเพราะตอนถ่ายพรีเวดดิ้ง ช่างภาพให้เราถ่ายรูปจูบกันไม่กี่ช็อต เขากลับขมวดคิ้วอ้างว่ากลัวสกปรก แล้วผลักฉันออกพลางเดินหนีไปคนเดียว ฉันได้แต่เอ่ยคำขอโทษกับทีมงานแทนเขาอย่างทำตัวไม่ถูก ในวันที่หิมะตกหนักเรียกรถไม่ได้ ฉันจึงต้องลุยกองหิมะกลับบ้านทีละก้าวอย่างยากลำบาก แต่ในเรือนหอ ฉันกลับได้เห็นเจียงซู่กำลังกอดจูบกับรักแรกอย่างแนบแน่นไม่ยอมแยกจาก “ซินซิน…แค่คุณเอ่ยปากแค่คำเดียว ผมยอมหนีงานแต่งทันที!” หลายปีที่เฝ้ารักอย่างโง่งม กลับกลายเป็นเรื่องตลกในพริบตา หลังจากร้องไห้จนหมดสิ้น ฉันกลับเลือกที่จะหนีงานแต่งก่อนเจียงซู่เสียเอง ต่อมา ในวงสังคมต่างเล่าลือกันไปทั่ว ว่าคุณชายตระกูลเจียงออกตามหาคู่หมั้นเก่าไปทั่วโลก เพียงเพื่อขอให้เธอกลับมา…

“คุณกู้ครับ ผลตรวจแสดงว่าคุณเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าคุณปฏิเสธการรักษาอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน คุณแน่ใจนะครับว่าจะไม่รับการรักษา? สามีของคุณเห็นด้วยแล้วใช่ไหมครับ?” “ฉันแน่ใจค่ะ... เขาจะเห็นด้วย” หลังจากวางสายจากหมอ ฉันมองไปรอบ ๆ บ้านที่ว่างเปล่า ความรู้สึกขมขื่นก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่โรคกระเพาะเก่าที่กำเริบ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นมะเร็ง ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่รูปถ่ายบนโต๊ะ ในรูป เสิ่นเจิงในวัยสิบแปดปีกำลังมองมาที่ฉันอย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปหลายปี ฉันยังคงจำวันนั้นได้ดี วันที่เกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนเส้นผม เสิ่นเจิงยิ้มแล้วถามฉันว่า แบบนี้จะเรียกว่าเราได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าได้ไหม

รักแรกของเสิ่นอวี้ถูกขังอยู่ในห้องทำงานโดยไม่ได้ตั้งใจ เพื่อเป็นการลงโทษฉัน เขาจึงจับฉันขังไว้ในห้องเย็นร้าง และให้ฉันใช้เวลานี้สำนึกผิด “หยวนหยวนต้องทรมานแค่ไหน คุณก็ต้องโดนแบบนั้นบ้าง จะได้หลาบจำเสียที!” เขาขังฉันไว้ข้างใน ให้ฉันเพียงชามน้ำหนึ่งใบ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ห้องเย็นแห่งนี้ไม่ได้ถูกทิ้งร้าง ทันทีที่เขาจากไป ระบบทำความเย็นก็เริ่มทำงาน ร่างกายฉันสั่นเทาเพราะความหนาว ฉันร้องขอความช่วยเหลือสุดชีวิต บนประตูและผนังเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือเปื้อนเลือดจากการดิ้นรนของฉัน เจ็ดวันต่อมา เขาต้องการให้ฉันกล่าวคำขอโทษจึงสั่งให้คนมาเปิดห้องเย็น แต่สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าคือ ศพหนึ่งร่างที่แข็งทื่อจากความหนาวเย็น

สามีของฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ปริญญาเอก เขาเป็นคนยุติธรรมไม่ลำเอียง นิสัยจิตใจดี กระทั่งอยู่มาวันหนึ่ง ผู้หญิงที่เขารักเสมอมาขับรถชนคนตาย เพื่อช่วยเหลือผู้หญิงที่เขารักให้พ้นผิด เขาจึงใช้ความรู้ทางการแพทย์ทั้งหมดที่มี นำร่างไร้วิญญาณไปทำเป็นหุ่นจำลอง แล้วตั้งไว้ในห้องทดลอง ขณะที่กำลังจัดการร่างไร้วิญญาณอยู่นั้น เขาก็เห็นว่าภายในท้องนั้นตั้งครรภ์เด็กทารกคนหนึ่งอยู่ เขาที่สุขุมเยือกเย็นมาตลอด ถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำ ที่เขาไม่รู้ก็คือ เจ้าของร่างไร้วิญญาณนี้ก็คือฉันเอง และทารกในครรภ์ก็คือลูกของเขา...

หนึ่งเดือนก่อนแต่งงานกับแฟนหนุ่ม เขากลับต้องการมีลูกกับรักแรกของเขา ฉันไม่เห็นด้วย เขาก็เอาเรื่องนี้มาพร่ำบ่นให้ฟังทุกวัน จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันก็ได้รับใบตรวจครรภ์ ถึงได้รู้ว่ารักแรกของเขาตั้งครรภ์ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ที่แท้เขาก็ไม่เคยคิดที่จะขอความเห็นชอบจากฉันตั้งแต่แรกแล้ว และในตอนนั้นเอง ความสัมพันธ์ที่ยาวนานหลายปีก็เหมือนหมอกควันที่จางหายไป ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงยกเลิกงานแต่งงาน ทำลายความทรงจำทั้งหมดระหว่างเรา ตัดสินใจเข้าร่วมห้องปฏิบัติการวิจัยที่ตัดขาดจากโลกภายนอกในวันแต่งงาน นับจากนี้ไป ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!

ผมรักลู่ซีมานานถึงห้าปี จนในที่สุดหล่อนก็ยอมตกลงมาเป็นคู่หมั้นของผม ทว่าในยามที่คุณปู่ของผมกำลังป่วยหนักใกล้จะสิ้นใจ ลู่ซีกลับเลือกที่จะนิ่งดูดายไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยสักนิด เพียงเพราะไอ้ลูกบุญธรรมของตระกูลคนนั้น มันดันไปยื่นข้อเสนอให้หล่อน บอกให้หล่อนอาศัยโอกาสทองในครั้งนี้ ลดทอนความดื้อรั้นในตัวผมลงไปบ้าง และถือโอกาสบีบบังคับให้ผมแข็งแกร่งขึ้นมา สุดท้ายคุณปู่ต้องจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว และผมเองก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนตามความต้องการของหล่อน ความดื้อรั้นในตัวถูกบดขยี้จนหมดสิ้น กลายมาเป็นคนเด็ดเดี่ยว และไม่คิดจะไปตามตอแยสร้างความรำคาญใจให้แก่หล่อนอีกต่อไป และแน่นอนว่า ผมไม่ได้รักหล่อนอีกแล้ว

ภรรยาที่ไม่ชอบพกกุญแจนั้น เปลี่ยนกุญแจรหัสที่บ้านกลับไปใช้กุญแจแบบเก่าโบราณ แม้แต่ตอนอาบน้ำก็ยังต้องล็อกประตู ผมกลับบ้านต้องโทรหาเธอก่อน เธอมาเปิดให้แล้วผมถึงจะเข้าไปได้ ผมทนรับความอัปยศแบบนี้ไม่ได้ ในงานสังสรรค์ของครอบครัว ผมหยิบใบหย่าขึ้นมา ทุกคนต่างคิดว่าผมแค่เมาแล้วพูดเล่น ภรรยาฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผมอย่างแรง ก่อนจ้องเขม็งผมด้วยความโกรธ： “แค่โทรมาบอกก่อน มันยากนักหรือไง? ไหนบอกว่าจะเคารพฉันไปทั้งชีวิตไม่ใช่เหรอ!” ผมมองเธออย่างเย็นชา ก่อนหัวเราะเยาะ： “หย่าแล้วผมจะไม่กลับไปอีกเลย แบบนี้มันยิ่งเคารพคุณกว่าไม่ใช่เหรอ?”

ได้นอนเตียงเดียวกับผู้ชายครั้งแรก แถมยังมีเพื่อนรักนอนคั่นกลางด้วย ตอนเช้านักเรียนชายคนนั้นขโมยจูบฉัน และให้สัญญากับฉัน ในอนาคตจะรับผิดชอบฉันแน่นอน

ฉันขอร้องสามีไปหลายร้อยครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมตกลงว่าจะไปกับฉัน พาพ่อออกไปกลางทะเล เพื่อส่งท่านเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต แต่ฉันยืนอยู่ริมฝั่งทะเล อุณหภูมิในร่างของพ่อที่นั่งอยู่บนรถเข็นค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาของสามีเลย ผู้หญิงในดวงใจของเขาโพสต์ลงโซเชียล เป็นรูปที่พวกเขายืนดูเมฆอยู่บนทุ่งหญ้า “ขอแค่มีเธอ ก็ไม่ต้องการอะไรบนโลกใบนี้อีกแล้ว” ฉันเผลอกดไลก์ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่นานเขาก็ส่งข้อความมาถามทันที “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับชิงชิง ถ้ายังควบคุมมือตัวเองไม่ได้ก็หย่ากันไปเลย ! ” ฉันจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่เขาเอาเรื่องหย่ามาขู่ฉัน ฉันฟังจนเบื่อแล้ว “ได้สิ หย่ากันเลย”

คนในหนานเฉิงต่างรู้กันดีว่า เวินซูเยว่กับฉีเหย่เป็นคู่ที่ขึ้นชื่อว่าเข้ากันไม่ได้ราวน้ำกับไฟ ในฐานะว่าที่คู่หมั้นของฉีเหย่ที่เป็นเพียงในนาม เวินซูเยว่ตั้งกฎ “ข้อห้ามสามข้อ” ให้เขาไว้ : ห้ามเขาแข่งรถ ห้ามกลับบ้านดึกและยิ่งห้ามไปหาเซี่ยอวิ๋นซู ผู้เป็นรักแรกในใจของเขา แต่เขากลับทำตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง ไม่ไปแข่งรถจนขับวนถนนภูเขารอบหนานเฉิงก็ออกไปดื่มในคลับทั้งคืนจนเมาไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังในวันเกิดของเธอ ตั้งใจพาเซี่ยอวิ๋นซูไปจูบกันใต้พลุไฟที่สว่างเต็มท้องฟ้า เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกละเอียด ทุกคนต่างรอดูละครฉากใหญ่ เพราะพวกเขาเดาว่าด้วยนิสัยของเวินซูเยว่ ผู้เป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง เมื่อเห็นภาพจูบที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วนั้น เธอต้องบุกไปอย่างเอาเรื่อง แล้วลากตัวผู้ชายเจ้าสำราญคนนั้นกลับบ้านแน่ หลังภาพนั้นถูกแชร์ว่อนบนโลกออนไลน์เพียงหนึ่งชั่วโมง เวินซูเยว่ก็ปรากฏตัวขึ้นจริง แต่เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว หรือบังคับพาเขากลับบ้าน เพียงเดินเข้าไปยืนต่อหน้าฉีเหย่อย่างสงบ แล้วเอื้อมมือออกไป เสียงเบาจนเหมือนจะสลายไปในอากาศ “ฉีเหย่ เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันเคยให้ผ้าคุ้มครองกับนาย ตอนนี้…คืนให้ฉันได้ไหม” ในห้องส่วนตัว เงียบกริบจนได้ยินแม้เข็มตกกระทบพื้น ฉีเหย่ถึงกับชะงักไป เผลอยกมือขึ้นแตะสร้อยคอที่ห้อยเครื่องรางสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเกิดอุบัติเหตุจากการแข่งรถ ต้องเข้าห้องไอซียูและกู้ชีพอยู่ทั้งวันทั้งคืน และตอนที่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่เขาเห็นก็คือเวินซูเยว่

คบกับโจวจินหนานมาสามปี เขาก็ยังไม่ยินดีที่จะขอฉันแต่งงานสักที ภายหลัง เขาตกหลุมรักน้องสาวต่างมารดาของฉันตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้นั่งรอเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมา หลังจากเล่นสนุกจนเต็มที่เช่นแต่ก่อนอีก แต่กลับทิ้งของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ และตัดชุดแต่งงานที่แอบซื้อไว้จนขาดวิ่น ในวันคล้ายวันเกิดของเขา ทำแค่เพียงออกจากเมืองจิงตัวคนเดียว ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน จู่ ๆ โจวจินหนานก็ส่งข้อความวีแชตมาหาฉัน “ทำไมยังมาไม่ถึงอีก ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ” ฉันหัวเราะ และไม่ได้ตอบกลับ ปิดกั้นช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขา เขาไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันตอบรับคำขอแต่งงานของกู้โย่วอัน รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยไปแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอดยังเมืองแห่งใหม่ พวกเราก็จดทะเบียนสมรสแต่งงานกัน

หลังจากยั่วยวนสามีผู้ทรงศีลถึง 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมแหกกฎเพื่อฉัน และร่วมรักกับฉันนานถึงสามวันสามคืน ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็หลงรักฉันแล้ว แต่ตอนที่กำลังจัดห้องหนังสือ ฉันเห็นข้อความบนคอมพิวเตอร์ของเขาโดยบังเอิญ เขาส่งคลิปลับของฉันไปให้กู้เจียวพี่สาวของฉัน [ทำแบบนี้แล้ว ต่อไปเธอก็จะไม่มายุงกับฉันอีก เจียวเจียวเธอวางใจเถอะ ต่อให้ผมตายก็ไม่มีวันแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด คนที่ผมรักมีแค่เธอคนเดียว] กู้เจียวส่งข้อความเสียงความยาว 60 วินาทีมา น้ำเสียงยั่วยวนและมีเสน่ห์ดึงดูด "อวิ๋นเซิน ฉันซาบซึ้งใจมากจริงๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ให้ฉัน คุณถึงกับหาคนมาเล่นสนุกกับเธอตั้งมากมายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าวันไหนเธอรู้ความจริงเข้า จะโกรธฉันหรือเปล่านะ?" น้ำเสียงแหบพร่าของลู่อวิ๋นเซินทั้งกดข่มและอดกลั้น "เธอกล้าเหรอ? เธอเทียบกับเส้นผมของคุณไม่ได้สักเส้นด้วยซ้ำ เธอร่านขนาดนั้น มีคนยอมทำด้วยก็ถือว่าเป็นบุญของเธอแล้ว" "อีกอย่าง รูปโป๊กับคลิปพวกนั้นก็อยู่ในมือฉัน ถึงเธอจะรู้เรื่อง ก็ไม่มีหน้าไปโทษใครหรอก" กู้เจียวส่งรูปถ่ายวาบหวิวส่วนตัวมาให้หลายรูป "อวิ๋นเซิน คุณช่วยฉันดูหน่อยสิ ท่านี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง? ควรจะอ้าขาออกกว้างกว่านี้หรือเปล่า?"

ในงานแต่งของเพื่อนสนิทฉัน ช่อดอกไม้เจ้าสาวถูกผู้หญิงคนหนึ่งแย่งไปได้ แต่เธอกลับทำหลุดมือจนตกเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดฉันพอดี หลินหรานเพื่อนรักแสดงความยินดีกับฉันว่า "สวี่หลาน ถึงคิวแกเป็นเจ้าสาวคนต่อไปแล้วนะ" แขกเหรื่อภายในงานต่างพร้อมใจกันหันไปมองแฟนหนุ่มที่คบหากับฉันมาถึงแปดปี… เส้ามู่ ประธานบริษัทหนุ่มแห่งเส้าซื่อกรุ๊ป แต่เขากลับดึงช่อดอกไม้ออกจากมือฉันไปหน้าตาเฉย แล้วยื่นส่งให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างฉันโดยไม่ใส่ใจ… ซึ่งเธอก็คือเถาซือ เลขาของเขานั่นเอง "คนอื่นเขาแย่งได้ก่อนน่ะ" เขาลูบผมฉันเบา ๆ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อย่าดื้อสิ คืนให้เถาซือไปก่อน เอาไว้เรารอครั้งหน้าแล้วกัน" แสงสปอตไลต์และสายตาของแขกเหรื่อทุกคนต่างเคลื่อนตามช่อดอกไม้ไปจับจ้องอยู่ที่ตัวเถาซือ ฉันมองดูสีหน้าประหลาดใจระคนขวยเขินของเถาซือ พลางลูบหน้าท้องของตัวเอง แล้วยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น เส้ามู่ไม่มีทางรู้เลยว่า เรื่องของเราจะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว สัญญาแปดปีมาถึงแล้ว แต่เราก็ยังไม่ได้เข้าประตูวิวาห์อยู่ดี ฉันรับปากกับพ่อแม่ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ไปแล้วว่า สัปดาห์หน้าฉันจะกลับไปหาพวกท่าน เพื่อสืบทอดกิจการของครอบครัวที่ยุโรปต่อไป

เพราะน้องสาวฝาแฝดร่างกายอ่อนแอ ทุกคนจึงลำเอียงไปรักแต่เธอ วันที่พายุหิมะถล่มจนปิดตายเส้นทางบนภูเขา เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเหลือที่นั่งว่างเพียงที่เดียว ฉันกำใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายในมือแน่น กำลังคิดจะสละหนทางรอดให้น้องสาวฝาแฝด แต่จู่ ๆ เธอกลับกุมหัวแล้วร้องว่าเวียนหัว คนทั้งบ้านกรูเข้าไปห้อมล้อมเธอทันที แล้วช่วยกันยัดร่างเธอเข้าไปในห้องโดยสาร สามีจับแขนข้างที่กระดูกหักของฉันแล้วพูดว่า “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ” ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่ฉันพร้อมตะโกนว่า “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!” กระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า ฉันถึงได้เห็นน้องสาวที่นั่งติดขอบหน้าต่างแลบลิ้นใส่ฉันด้วยสีหน้าผู้ชนะ——ที่แท้เธอก็ไม่ได้เวียนหัว หลังจากรอดชีวิตมาได้ เวลาของฉันก็เหลืออยู่อีกแค่สามวัน สามวันสุดท้ายนี้ ฉันตัดสินใจจะใช้ทุกอย่างแลกกับความรักเพียงเศษเสี้ยวจากครอบครัว