โรแมนติก Short Stories & Novels

เมื่อรู้ว่าสามีที่เป็นประธานบริษัทของฉันยังตัดใจจากรักแรกที่หย่าร้างและมีลูกติดไม่ได้ ฉันจึงเริ่มสอนลูกชายให้เรียกเขาว่า “คุณอา” ลูกชายเป็นไข้ แต่รักแรกกลับโทรเรียกสามีออกไปกลางดึก ฉันลูบหน้าผากที่ร้อนผ่าวของลูก ก่อนจะบอกให้เขาพูดว่า “บ๊ายบายครับคุณอา” ทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะไปประชุมผู้ปกครองกับลูก แต่พอรักแรกโทรมาร้องไห้ตัดพ้อว่าลูกชายของเธอไม่มีพ่อไปด้วย สามีก็บอกว่าจะไปแล้วก็ไปทันที ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงยื่นโทรศัพท์ให้ลูกลางานแทน “คุณอา” ในกลุ่มผู้ปกครอง ทุกครั้ง ลูกชายจะลังเลอยู่นาน จนกระทั่งต่อมา ในที่สุดสามีก็รู้ตัวว่าเขาติดค้างพวกเรามากแค่ไหน เขาเป็นฝ่ายเสนอให้ครอบครัวเราไปถ่ายรูปครอบครัวด้วยกัน แต่พอมาถึงหน้าร้านถ่ายรูป รักแรกก็โทรมาอีกครั้ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในสายว่า “หย่วนเจิง ตอนนี้คุณไปรับเถาเถาตอนเลิกเรียนได้ไหม เด็ก ๆ ที่โรงเรียนอนุบาลต่างล้อว่าเขาไม่มีพ่อ...” สีหน้าของสามีฉายแววสงสาร เขากำลังจะย่อตัวลงอธิบายกับลูกชาย แต่ครั้งนี้ไม่ต้องให้ฉันเตือน ลูกชายก็เป็นฝ่ายโบกมือให้เขาเอง “ไม่เป็นไรครับคุณอา คุณอาไปอยู่กับลูกที่อยู่ข้างนอกเถอะ รูปครอบครัวมีแค่ผมกับแม่ก็พอแล้วครับ”

หัวใจที่ฉันเฝ้ารอมานานถึงสองปีกลับถูกสามีนำไปปลูกถ่ายให้กับคุณหนูตัวปลอมอย่างมั่วเฉียนเฉี่ยน หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ ฉันจึงตัดสินใจที่จะแช่แข็งร่างของตัวเองเอาไว้ ฉันบริจาคร่างกายของตัวเองให้สตูดิโอของมั่วเฉียนเฉี่ยน ในวันที่เซ็นหนังสือบริจาค ลูกชายโผเข้ามากอดฉันและพูดว่าในที่สุดแม่กับน้าเล็กก็คืนดีกันแล้ว พ่อกับแม่เอ่ยชมฉันว่า ในที่สุดก็รู้จักรักพี่น้อง รู้จักช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสียที สามีเอ่ยด้วยความพึงพอใจว่า ในที่สุดฉันก็ยอมลดทิฐิและรู้จักมีเหตุผลบ้าง ฉันได้แต่ยิ้มบาง ๆ ใช่แล้วละ ครั้งนี้ฉันเป็นเด็กดีแล้วจริง ๆ ฉันจะคืนตำแหน่งคุณหนูตระกูลมั่วให้กับมั่วเฉียนเฉี่ยน เพื่อให้พวกคุณทุกคนได้สมหวังกันถ้วนหน้า

เพียงแค่ลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวสวีซงชิงแค่สำลังน้ำในสระออกมาทีนึง เขาก็จับฉันมัดแล้วจับถ่วงลงไปในสระ เหลือช่องว่างเอาไว้สำหรับหายใจแค่สองเซนติเมตร เขาพูดว่า “สิ่งที่ชิงชิงได้รับ เธอจะต้องได้รับคืนเป็นสองเท่า!” แต่เดิมทีฉันก็ว่ายน้ำไม่เป็น จึงได้แต่พยายามหายใจอย่างสุดชีวิต ขอร้องอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา แต่สิ่งที่ได้กลับมา เป็นเพียงคำกล่าวโทษที่แสนเย็นชาของเขา “ถ้าไม่ถูกสั่งสอนซะบ้าง เธอก็จะไม่มีวันเชื่อฟัง” ฉันจึงได้แต่ตีมือตีขาใต้น้ำ ดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง... ห้าวันให้หลัง ในที่สุดเขาก็ใจอ่อน และตัดสินใจสิ้นสุดการสั่งสอนในครั้งนี้ “ครั้งนี้จะปล่อยเธอไปก่อน ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันจะทำให้เธอได้เห็นดีแน่” แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ร่างกายของฉันได้เน่าอืดไปตั้งนานแล้ว

ในงานปาร์ตี้ แฟนสาวของผมเล่นเกมจริงหรือกล้าแพ้ มีคนส่งเสียงเชียร์ให้เธอบอกข้อดีของเพื่อนสนิทวัยเด็กของผมมาสิบข้อ เสิ่นชิงถังแทบจะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “ร่าเริง หล่อ หุ่นดี เอาใจเก่ง” “ยิ้มเก่ง อีคิวสูง มีความสามารถ รสนิยมดี” “แล้วก็...เขาทำให้คนอื่นมีความสุขเก่งมาก” รอบต่อมา เวินเยี่ยนโจวหัวเราะพลางโยนคำถามกลับมา “งั้นเธอลองบอกหน่อยสิว่าจือหยวนมีข้อดีอะไรบ้าง” เสิ่นชิงถังหันมามองผม เธอชะงักไปหลายวินาที สุดท้ายกลับเอ่ยออกมาสั้น ๆ แค่ว่า “เป็นคนซื่อ” มีคนหัวเราะช่วยแก้สถานการณ์ “แล้วมีอะไรอีกไหม” เสิ่นชิงถังขมวดคิ้ว คล้ายกับพยายามนึกอย่างจริงจังอยู่นาน แต่กลับนึกข้อที่สองไม่ออกอีกเลย ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัด จู่ ๆ ผมก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมา ผมกับเสิ่นชิงถังคบกันมาเจ็ดปี กำหนดการแต่งงานของเราคือสัปดาห์หน้า แต่เธอที่อุตส่าห์คิดอย่างจริงจังตั้งนาน กลับหาข้อดีจากตัวผมได้แค่คำว่าเป็นคนซื่อ ครั้งนี้ผมไม่อยากเป็นคนซื่อคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

วันจดทะเบียนสมรส กู้หลานซินบอกว่า ถ้าสามีภรรยาแยกห้องนอนกันเกินหนึ่งสัปดาห์ ก็ถือว่าหย่ากันโดยปริยาย เพราะคำพูดนั้น ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน แค่เธอหยิบหมอนไปนอนห้องพักแขกข้าง ๆ ฉันก็จะรีบลดทิฐิ ก้มหน้าขอโทษและยอมรับผิดทันที เธอใช้คำพูดนี้ควบคุมฉันมาตลอดสามปีเต็ม วันเกิดอายุยี่สิบแปดของฉัน เธอผิดนัดกับฉันอีกครั้งเพราะเด็กฝึกงาน พอกลับถึงบ้าน ฉันไม่ได้ยื่นมือไปรับกระดุมข้อมือฝังเพชรที่เธอยื่นมาตรงหน้า เธอขมวดคิ้วจ้องมองฉันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หรือในสายตาคุณ วันเกิดที่มีทุกปี สำคัญกว่าชีวิตของคนคนหนึ่งงั้นเหรอ?" "หลังจากพาเสี่ยวเฉินไปโรงพยาบาล ฉันก็รีบกลับมาให้เร็วที่สุดแล้ว แต่คุณก็ยังไม่ยอมเลิกอีก!" “เมิ่งฉี ความหึงหวงของคุณทำให้ฉันรู้สึกกลัว!” พูดจบ เธอก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องพักแขก แต่ครั้งนี้ ฉันไม่ได้รีบตามเธอไปอีกแล้ว

เข้าสู่การแต่งงานปีที่ห้า ลู่อวี่เซินหลงรักนักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เด็กสาวคนนั้นฐานะยากจน แต่กลับดูเย็นชาและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เธอปฏิเสธแบล็กการ์ดที่ลู่อวี่เซินยื่นให้ พร้อมกับเอ่ยว่า “ฉันไม่เป็นนกน้อยในกรงทองของใครทั้งนั้นค่ะ” เพียงประโยคเดียวนี้ก็ทำให้ลู่อวี่เซินหลงใหลราวกับโดนมนตร์สะกด เขาตามจีบนักศึกษาหญิงคนนั้นจนกลายเป็นข่าวไปทั่วเมือง แต่กลับลืมไปว่าที่บ้านยังมีภรรยา ซึ่งในอดีตเขาต้องใช้จดหมายรักถึง 99 ฉบับเพื่อกล่อมให้เธอมาแต่งงานด้วย เฉียวชิงซุ่ยไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เธอเพียงแค่เผาจดหมายรักทิ้งหนึ่งฉบับ ทุกครั้งที่เขาทำร้ายจิตใจเธอเพราะเด็กสาวคนนั้น กระทั่งจดหมายทั้ง 99 ฉบับถูกเผาจนหมดเกลี้ยง วันนั้นจะเป็นวันที่เธอจากเขาไป วันที่จดหมายรักฉบับแรกถูกเผา คือวันที่เขาผิดนัดเธอในวันครบรอบแต่งงาน แล้วรีบไปที่ร้านชานมซึ่งเด็กสาวทำงานพาร์ตไทม์อยู่ เขาไปนั่งรออยู่ทั้งวันเพียงเพื่อรอให้เธอเลิกงาน วันที่จดหมายรักฉบับที่ 36 ถูกเผา คือวันที่เขาทิ้งเธอซึ่งกำลังมีไข้สูง 40 องศาไว้บนทางด่วนในคืนที่ฝนตกหนัก เพียงเพราะรีบร้อนไปอยู่เป็นเพื่อนเด็กสาวที่กลัวเสียงฟ้าร้อง วันที่จดหมายรักฉบับที่ 72 ถูกเผา คือวันที่เขาถอดรูปแต่งงานของพวกเขาออกจากห้องนั่งเล่น แล้วแทนที่ด้วยภาพวาดเล่นของเด็กสาวคนนั้น เพียงเพื่อเอาใจให้เธอมีความสุข

วินาทีที่คนร้ายทรมานและกำลังจะฆ่าฉัน พ่อที่เป็นหัวหน้าสายสืบและแม่ที่เป็นผู้อำนวยการแพทย์นิติเวช ก็อยู่กับหลินเสวี่ย น้องสาวของฉันซึ่งกำลังเข้าร่วมการแข่งขันพอดี เพื่อเป็นการแก้แค้นของคนร้ายซึ่งเคยถูกพ่อจับตัวไป หลังจากตัดลิ้นของฉัน เขาก็ใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาพ่อ แต่พ่อกลับพูดสั้น ๆ แค่คำเดียวแล้วตัดสายไป “ไม่ว่าวันนี้แกจะมีเรื่องอะไร การแข่งขันในวันนี้ของหลินเสวี่ยน้องสาวแกสำคัญที่สุด!” คนร้ายหัวเราะเยาะ “ดูเหมือนว่าฉันจะจับตัวมาผิดคนแล้ว ฉันอุตส่าห์คิดว่าพวกมันจะรักลูกในไส้มากกว่าซะอีก!” เมื่อมาถึงสถานที่เกิดเหตุ พ่อและแม่ต่างตกใจกับสภาพศพอันน่าเวทนา จึงก่นด่าต่อความเหี้ยมโหดของคนร้าย แต่พวกเขากลับดูไม่ออกว่าเจ้าของร่างศพในสภาพอันน่าเวทนานี้ คือลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขานั่นเอง

เฉินเจี้ยนเฟิง เพื่อนสมัยเด็กของฉัน เป็นทั้งดาวเด่นด้านฮอกกี้น้ำแข็งและหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยที่ทุกคนต่างยอมรับ แต่น่าเสียดายที่เขามีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ เพราะเขา “แพ้” ผู้หญิง ทั้งยังรังเกียจความสัมพันธ์ใกล้ชิด จนโตป่านนี้ก็ยังโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่เคยมีแฟนเลยสักคน นานวันเข้า ในมหาวิทยาลัยก็เริ่มมีข่าวลือว่าเขา “ไม่ไหวเรื่องอย่างว่า” แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครคาดคิดว่า หนุ่มหล่อมาดเย็นชาแบบเขา พอกลับถึงบ้านแล้วจะเป็นอย่างไร หลังเลิกเรียนตอนค่ำ ฉันกลับมาถึงห้องเช่าที่เราเช่าอยู่ด้วยกัน ก็เห็นเขาถือชุดชั้นในของฉันที่เพิ่งซักเสร็จอยู่ในมือ พลางขมวดคิ้วถามว่า “ทำไมเธอยังใส่สีชมพูอยู่อีก”

ฉันแต่งงานกับสามี ฮั่วเจ๋อซวี่ มาแปดปี ตลอดเวลานั้น เขาพาผู้หญิงกลับบ้านทั้งหมดเก้าสิบเก้าคน ฉันมองดูเด็กสาวคนที่หนึ่งร้อยตรงหน้า เธอจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วหันไปถามเขาว่า “คุณฮั่วคะ นี่คือภรรยาที่ไม่ได้เรื่องของคุณเหรอคะ?” ฮั่วเจ๋อซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบอย่างเกียจคร้านว่า ใช่ เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาตบหน้าฉันเบา ๆ พร้อมหัวเราะแล้วพูดว่า “คืนนี้ตั้งใจฟังให้ดีนะ ว่าผู้หญิงที่เก่งเขาเป็นยังไง!” คืนนั้น ฉันถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงครวญครางที่ห้องนั่งเล่นตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเจ๋อซวี่สั่งให้ฉันทำอาหารเช้าเหมือนเช่นเคย แต่ฉันปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ฉันกับเขาแต่งงานกันด้วยข้อตกลง และวันนี้คือวันที่สามก่อนที่ข้อตกลงจะสิ้นสุดลง

พี่สาวฝาแฝดของฉันเสียชีวิตในงานเลี้ยงบรรลุนิติภาวะครบรอบวันเกิดอายุสิบแปดปี เธอถูกรังแกจนหายใจล้มเหลวเสียชีวิตตรงมุมอับสายตาในโรงแรม และเพื่อนสนิทที่เธอคิดถึงที่สุดอยู่ตลอดเวลา คอยช่วยเหลือทุกเรื่องอย่างสวีจิ่นกลับหันไปยุยงให้คนอื่นเผยแพร่รูปถ่ายที่พี่สาวถูกรังแกโดยไม่เปิดเผยตัวตน ภายหลังฉันใช้มีดกรีดใบหน้าที่คิดอยากแทนที่พี่สาวอยู่ตลอดเวลาทีละแผล เลือดสดไหลริน ฉันประคองใบหน้าสวีจิ่นขึ้นมาเหมือนประคองผลงานศิลปะ [พี่สาวที่ฉันรักที่สุดจากไปแล้ว พวกคุณที่ทำร้ายเธอก็อย่าคิดหนีไปแม้แต่คนเดียว]

เธอตกหลุมรักเพื่อนของพ่อ เป็นผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอ 12 ปี ครั้งแรกที่เธอได้พบเขา เขาสวมสูทเนี้ยบไหล่กว้างเอวคอด แค่เหลือบมองก็รู้ว่าเขาโดดเด่นที่สุดในฝูงชน เขายิ้มแล้วลูบหัวเธอเบา ๆ ก่อนจะมอบชุดเดรสเจ้าหญิงสวย ๆ ให้เธอ ตอนอายุยี่สิบปี เขาไปงานเลี้ยงแล้วถูกวางยา ส่วนเธอสวมชุดเดรสเจ้าหญิงตัวนั้น มอบร่างบริสุทธิ์ของตัวเองเพื่อเป็นยาถอนพิษให้เขา

คืนก่อนออกเดินทางไปเที่ยว ซูหร่านแท็กผมในกลุ่ม “นายเช็กตั๋วเครื่องบินของนายหน่อยสิ” ผมเปิดดูตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ ปรากฏว่าตั๋วถูกยกเลิกและขอคืนเงินแล้ว ตั๋วถูกยกเลิกเมื่อสามวันก่อน ยังไม่ทันได้พิมพ์อะไร ก็มีข้อความเด้งมาในกลุ่มไม่หยุด เย่หล่าง: [ผมพนันกับพี่หร่านไว้ว่าพี่จะเช็กตั๋วก่อนออกเดินทางหรือเปล่า ผมพนันว่าพี่ไม่มีทางเช็กดู แต่พี่หร่านดันบอกให้พี่เช็กดูซะอย่างนั้น โกง!] ซูหร่าน: [พอเหอะ ยังไงนายก็แพ้แล้ว ถึงเขาเพิ่งรู้เมื่อกี้ก็เถอะ รีบจองตั๋วใหม่เลย แต่คงไม่ได้นั่งด้วยกันนะ] พวกเขาคุยกันสนุกมาก เหมือนครั้งที่แล้วพวกเขาก็พนันกันว่ากี่วันผมถึงจะรู้ว่าห้องพักที่โรงแรมถูกเปลี่ยนเป็นห้องนอนรวมสามคน และผมคือคนที่ต้องนอนเตียงเสริม รวมถึงก่อนหน้านั้นพวกเขาก็พนันกันว่าผมจะรู้หรือเปล่าว่าพวกเขาเปลี่ยนกำหนดการจากไปเที่ยวหอศิลป์ไปเล่น Escape Room แทน ผมพูดตลอดว่าไม่โอเค แต่พวกเขาดันตอบเหมือนกันว่า “ก็นายไม่พูดเองนิ เราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่านายไม่โอเค” แต่พวกเขาไม่เคยถามผมด้วยซ้ำ ผมไม่ได้จองตั๋วใหม่ ผมเปิดแอปแล้วค้นหาเที่ยวบินไปไอซ์แลนด์ ดูแสงเหนือท่ามกลางอุณหภูมิ -15 องศา บางครั้งการไปเที่ยวคนเดียวก็ดีเหมือนกัน

เอมิลีพี่สาวของฉันกับฉันต่างก็ได้รับระบบชะตาชีวิต ซึ่งเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตของเรา ในชาติแรก เอมิลีเลือก ระบบความงาม เธอคิดว่าความงามจะทำให้ผู้ชายที่มีอำนาจทุกคนต้องสยบแทบเท้า แต่กลับกลายเป็นว่ามันทำให้เธอเป็นได้แค่ของเล่นสวยๆ ให้พวกทายาทมหาเศรษฐีชื่นชมแล้วเขี่ยทิ้ง เมื่อเธอไม่สามารถหาความรักแท้ได้ทันเวลาที่กำหนด ระบบจึงเอาทุกอย่างคืนไป ความงามของเธอหายไป บรรดาผู้ชายที่เคยรุมล้อมก็หายตามไปด้วย สุดท้ายเธอก็กลายเป็นคนถังแตก ถูกทอดทิ้ง และจมอยู่กับความขมขื่น ส่วนฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท ฉันฝึกซ้อมจนร่างกายแทบแหลกสลาย กลายเป็นแชมป์โอลิมปิกที่อายุน้อยที่สุดของอเมริกา ทำลายสถิติ และสร้างเส้นทางอาชีพที่เป็นตำนาน ทั้งชื่อเสียง ความมั่งคั่ง และความสำเร็จตกเป็นของฉันหมด แม้กระทั่ง อีธาน วอล์คเกอร์ ทายาทตระกูลผู้ดีเก่าแก่ที่มีอำนาจมากที่สุดตระกูลหนึ่งในประเทศ ก็ยังวิ่งไล่ตามจีบฉัน เอมิลีเกลียดฉันเพราะเรื่องนั้น เธอจึงขับรถพุ่งชนรถของฉันและฆ่าฉันเสีย ตอนที่ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เราสองคนอายุสิบหกปี ยืนอยู่เบื้องหน้าของระบบชะตาชีวิตในวันที่เราต้องตัดสินใจเลือกเป็นครั้งแรก คราวนี้ เอมิลีตะโกนขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร "ฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท!" เธอมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง "โอลิเวีย คราวนี้ฉันนี่แหละจะเป็นคนที่ทุกคนต้องชื่นชม" ฉันมองระบบความงามที่กำลังลอยเข้ามาหาฉันในตอนนี้แล้วยิ้ม เอมิลีคิดว่าเธอได้ขโมยอนาคตอันรุ่งโรจน์ของฉันไปแล้ว โดยที่เธอไม่มีทางรู้เลยว่า... ของขวัญทุกอย่างที่โชคชะตามอบให้นั้น ล้วนมีราคาที่ต้องจ่ายทั้งสิ้น

ลูกสาวของฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด ฉันใช้เวลาถึง 5 ปี กว่าจะจับคู่เจอหัวใจที่เข้ากันได้อย่างยากลำบาก ก่อนเข้าห้องผ่าตัด สามีของฉันซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจ ได้พูดรับปากกับฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ "ที่รัก ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะต้องทำให้ลูกสาวของเราได้เกิดใหม่อีกครั้งด้วยมือของผมเองอย่างแน่นอน" แต่เมื่อการผ่าตัดดำเนินไปได้เพียงครึ่งทาง เขากลับรีบร้อนจากไปโดยไม่ได้ทิ้งคำอธิบายใดๆ ฉันวิ่งโซเซเข้าไปในห้องผ่าตัด ภาพที่เห็นคือลูกสาวที่ทรวงอกถูกผ่าเปิดออกและท่วมไปด้วยเลือดเต็มตัว ผู้ช่วยของสามียืนอึกอักพูดจาอ้ำอึ้งอยู่ข้างๆ "ศาจารย์ซูบอกว่าหยวนหยวนยังพอรอได้อีกหน่อยครับ แต่ลูกชายของรุ่นพี่เจียงรอไม่ได้แล้ว เขาเลยเอาหัวใจที่เดิมทีตั้งใจจะปลูกถ่ายให้หยวนหยวนไปแล้วครับ..." ฉันสติแตก พยายามติดต่อหาเขาอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งเลือดของลูกสาวไหลจนหมดตัว โทรศัพท์ก็ยังโทรไม่ติด... ระหว่างทางไปจัดการร่างไร้วิญญาณของลูกสาว ฉันได้เห็นโพสต์ในโซเซียลของเจียงรั่วอวิ๋น เพื่อนวัยเด็กของเขา 【ที่แท้ก็วินิจฉัยโรคผิด ตกใจหมดเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นไอ้ของที่ไม่มีประโยชน์ชิ้นนี้ ก็ให้เป็นรางวัลแก่เด็กดีของบ้านเราก็แล้วกัน!】 ในคลิปวิดีโอ สุนัขที่เธอเลี้ยงกำลังรุมขย้ำฉีกกระชากหัวใจดวงที่ควรจะเป็นของลูกสาวฉันอย่างรุนแรง เมื่อมองดูร่างที่เย็นชืดของลูกสาว ความรู้สึกรักใคร่ผูกพันเศษเสี้ยวสุดท้ายในใจของฉันก็พังทลายลงอย่างเงียบเชียบ กว่าเขาจะนึกถึงลูกสาวที่อยู่บนเตียงผ่าตัดขึ้นมาได้ สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ให้เขาก็มีเพียงห้องที่ว่างเปล่า และป้ายวิญญาณอันเล็กๆ เท่านั้น...

สามพี่น้องตระกูลสวี่ที่เคยมองว่าฉันสำคัญยิ่งกว่าชีวิต กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ในยามที่ฉันทุกข์ทรมานกับเนื้องอกในสมองชนิดร้ายแรงอยู่ การผ่าตัดอาจทำให้สูญเสียความทรงจำ ฉันไม่อยากลืมพวกเขา จึงโทรไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา แต่ทันทีที่รับสายแล้ว กลับถูกพวกเขาด่าทออย่างไม่ไว้หน้า “ซ่งเสี่ยวหรู วันนี้เป็นวันเกิดของอาเหยียน เธออย่ามาสร้างปัญหาได้ไหม?” ฉันเจ็บจนหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันก็เห็นข้อความในมือถือที่เสิ่นเหยียนส่งมา “ซ่งเสี่ยวหรู พี่ชายทั้งสามให้เครื่องรางคุ้มภัยฉันตั้งสามอันแน่ะ” ในภาพนั้น คือเครื่องรางคุ้มภัยที่ฉันก้าวหนึ่งก้าว ก้มกราบหนึ่งครั้ง และคุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายฝนนานถึงเจ็ดชั่วโมง กว่าจะขอมาให้พี่น้องทั้งสามได้ ในที่สุดฉันก็ยอมตัดใจ เดินทางไปผ่าตัดที่ต่างประเทศเพียงลำพัง เพื่อจะลืมพวกเขา จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเห็นชายแปลกหน้าสามคนคุกเข่าอยู่หน้าบ้านฉัน ร้องขอฉันให้อภัยพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากฉันจับได้เป็นครั้งที่เก้าสิบเก้าว่าซางชิงเสวี่ยนอกใจ เพื่อแก้แค้นฉัน เธอจงใจนอนกับคุณชายตัวปลอม ตอนที่ฉันบุกเข้าไปจับได้คาเตียง สีหน้าของเธอไม่มีแม้แต่แววสำนึกผิด กลับยอมรับการกระทำของตัวเองอย่างเปิดเผย "เซียวเจียรุ่ย น้องชายคุณเด็ดกว่าคุณเยอะ" ชาติที่แล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ ฉันก็พังทลายอย่างสิ้นเชิง อาละวาดจนเรื่องราวบานปลาย ฉันเอาภาพบนเตียงของเธอกับคุณชายตัวปลอมเผยแพร่ไปทั่วโลก ซางชิงเสวี่ยทนไม่ไหว สุดท้ายก็หย่ากับฉัน ส่วนพ่อแม่ก็ผิดหวังในตัวฉันอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันเคยคิดว่าชีวิตจะค่อย ๆ ดีขึ้น แต่ความจริงกลับสั่งสอนฉันอย่างเจ็บแสบ ฉันเติบโตอยู่ในชนบทอย่างดิ้นรนตามยถากรรมมาตลอดสิบแปดปี ต่อให้ถูกรับกลับเข้าตระกูลแล้ว ก็ยังไม่มีความสามารถจะเอาตัวรอด ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังถูกตระกูลลู่เล่นงานจนหิวโหยแทบไม่มีอะไรกิน หลายปีต่อมาก็ตายด้วยโรคมะเร็ง ส่วนคุณชายตัวปลอมกลับได้แต่งงานกับซางชิงเสวี่ย และหลังแต่งงานก็ได้ก้าวเข้าสู่สังคมชั้นสูง ส่วนฉัน อดีตสามีของเธอ กลับกลายเป็นตัวตลกของผู้คนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมายังวันที่เธอกับคุณชายตัวปลอมกำลังนอนด้วยกัน

การเปิดห้องกับเพื่อนสมัยเด็กเป็นครั้งที่ 999 เขายังคงเร่าร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เช้าวันถัดมา จู้ซีเหยามีรอยจูบพราวทั่วเรือนร่าง เพียงขยับนิดเดียวก็ปวดระบมไปทั้งเอวทั้งหลัง บรรยากาศคลุมเครือในห้องยังคงอบอวล มือเรียวยาวของลู่โจวหนานโอบกอดเธอไว้ รับรู้ถึงความนุ่มอุ่นในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “พรุ่งนี้แต่งตัวให้เป็นทางการหน่อย ไปบ้านฉันด้วยกัน” ได้ยินดังนั้น จู้ซีเหยาก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม

สามีฉันตายไปแล้ว ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาไปซื้อเค้กให้ฉันท่ามกลางสายฝน แล้วถูกรถบรรทุกชนตาย ศพเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ ประกบเป็นร่างเดิมของเขาไม่ได้ น้องสาวของสามีบอกว่าฉันทำร้ายให้พี่ชายของเธอตาย ไม่คู่ควรได้รับทรัพย์สินที่สามีทิ้งไว้ แม่สามีร้องไห้และด่าว่าฉันเป็นตัวซวย และไล่ฉันออกจากบ้านไป ฉันทนทุกข์ทรมานในใจวันๆ และจินตนาการอย่างต่อเนื่องว่าถ้าฉันหยุดเขาในวันนั้น เขาจะไม่ตายใช่ไหม ในที่สุดฉันก็เป็นมะเร็ง เมื่อชีวิตมาถึงจุดสิ้นสุด แม่สามีมาเยี่ยมฉัน "ช่างโง่จริง ๆ จะพูดอะไรก็เชื่อ" เธอทิ้งรูปถ่ายครอบครัวที่มีสามคนในนั้นให้ฉัน พอฉันดูแล้วก็หายใจไม่ออกชั่วครู่ แล้วก็โกรธจนตายโดยตรง ที่แท้ สามีของฉันไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้น เขายังมีลูกกับคนรักในใจด้วย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันได้ย้อนกลับไปในวันที่เพิ่งได้รับข่าวการเสียชีวิตของสามี

ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเรา หากผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับหญิงที่รัก เขาจะต้องต่อเรือแจวด้วยมือตัวเอง เพื่อใช้เป็นเรือแต่งงาน ในวันครบรอบเจ็ดปีที่เราคบกัน แฟนหนุ่มของฉัน จี้หยวน จัดพิธีปล่อยเรือแต่งงานลำใหม่ลงน้ำ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของผู้คนที่ร่วมเป็นสักขีพยาน หัวใจของฉันก็เต้นระรัวไม่หยุด ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นเรือ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนของเขาคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ "นายจะยกเรือลำนี้ให้สวี่อีอีจริง ๆ เหรอ? ไม่กลัวพี่ฉินเยียนมาอาละวาดใส่นายหรือไง!" "นั่นสิ พี่ฉินเยียนอารมณ์ร้อนจะตาย ระวังจะเล่นเลยเถิดล่ะ" วินาทีต่อมา เสียงของเขาก็ดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แฝงด้วยความมั่นใจ "ไม่มีหรอก ฉินเยียนง้อง่ายจะตาย เธอรักฉันจนหัวปักหัวปำ" "อีกอย่าง ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเธอ ถ้าผู้หญิงอายุยี่สิบแปดแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ก็ถือว่าเป็นสาวแก่แล้ว เธอไม่กล้าโวยวายหรอก" "แล้วอีกอย่าง ทะเบียนสมรสให้อาเยียน ส่วนเรือแต่งงานให้อีอี ก็ยุติธรรมดี ถือว่า... ได้ชดเชยความเสียใจที่ค้างคาในใจของฉัน" การจดทะเบียนสมรสกับฉัน สำหรับเขาแล้ว... มันเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างนั้นเลยเหรอ? ง้อง่าย สาวแก่ คำพูดเหล่านั้นทิ่มแทงหูของฉันจนเจ็บไปหมด ลำคอเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ แต่ฉันไม่ร้องไห้ ฉันเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งข้อความออกไป "แม่คะ ฉันจะฟังแม่ ฉันอายุยี่สิบแปดแล้ว ฉันจะไม่รออีกต่อไป"

ซูเหราเป็นสาวสวยเซ็กซี่ที่มีชื่อเสียงในวงการ ด้วยริมฝีปากสีแดงเชิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาที่ชวนหลงใหล สือเยี่ยนชิงคือทายาทที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลมหาเศรษฐี เขาเป็นเหมือนดอกไม้บนยอดเขาหิมะที่เอื้อมไม่ถึง ดูเย็นชา เคร่งขรึม และควบคุมตัวเองได้อย่างดี ไม่มีใครรู้เลยว่า คนที่ดูแตกต่างกันสุดขั้วสองคนนี้ จะพัวพันพลอดรักกันอย่างเอาเป็นเอาตายที่เบาะหลังรถไมบัคในยามดึก หรือนัวเนียกันอย่างบ้าคลั่งในห้องน้ำงานเลี้ยงการกุศล หรือแม้กระทั่งหน้ากระจกบานใหญ่ของไร่ไวน์องุ่นส่วนตัว เขาบีบเอวเธอเอาไว้แล้วกระแทกจนเธอขาอ่อนแรง หลังจากปลดปล่อยอารมณ์กันอีกครั้ง เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังแว่วมาจากในห้องน้ำ ซูเหราพิงหัวเตียและต่อสายโทรศัพท์ถึงพ่อของเธอ “หนูตกลงแต่งงานกับคุณชายตระกูลใหญ่แห่งหนานเฉิงที่กำลังจะตายเพื่อแก้เคล็ดให้เขาก็ได้ค่ะ แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง...” ปลายสายตอบกลับด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด “ว่ามาเลย! ขอแค่ลูกยอมแต่ง เงื่อนไขอะไรพ่อก็ยอมทั้งนั้น!” “รอหนูกลับบ้านแล้วค่อยคุยรายละเอียดนะคะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนหวาน แต่แววตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ซูเหราวางสายและกำลังจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แต่ว่าหางตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นโน้ตบุ๊กของสือเยี่ยนชิงที่วางอยู่ข้างๆ หน้าจอไลน์สว่างวาบขึ้นมา ข้อความล่าสุดมาจากหญิงสาวที่บันทึกชื่อไว้ว่า “รั่วเฉี่ยน” [พี่เยี่ยนชิงคะ ฟ้าร้องดังมากเลย ฉันกลัวจัง...] ปลายนิ้วของซูเหราสั่นขึ้นมาทันที จู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก สือเยี่ยนชิงก็เดินออกมา หยดน้ำไหลผ่านไหปลาร้าลงมา เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมทิ้งไว้อย่างไม่ตั้งใจสองสามเม็ด ภายท่าทางเคร่งขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ “ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ผมขอตัวก่อน”เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย ซูเหรายิ้มปากแดง “ที่บริษัทมีธุระจริงๆ หรือจะรีบไปหารักแรกกันแน่คะ?”