สั้น โรแมนติก เรื่องและนวนิยาย

พอรู้ว่าเฮ่อเยี่ยนฉือซิ่งรถจนเกิดอุบัติเหตุ เสียเลือดมากจนต้องเข้าโรงพยาบาล หยานอี้ซีรีบตามไปทันที และบริจาคเลือดให้เขาเต็ม ๆ 1000cc พวกเพื่อนของเขาพากันเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปพักผ่อน เธอจึงจำใจรับคำ เธอเดินออกมาถึงหน้าประตูแล้ว แต่เพราะเป็นห่วงจึงหันกลับเข้าไปอีกครั้ง ทว่าทันทีที่หันไป ก็เห็นพยาบาลเทเลือดห้าถุงเต็ม ๆ ที่เพิ่งเจาะจากร่างเธอลงถังขยะต่อหน้าต่อตา ถัดจากนั้น เสียงหัวเราะดังลั่นจนหลังคาของโรงพยาบาลจะถล่มดังมาจากห้องผู้ป่วยข้าง ๆ “ฮ่า ๆ หยานอี้ซี ยัยโง่นั่นโดนพวกเราหลอกอีกแล้ว!”

วิดีโอที่แฟนขอเลขาสาวแต่งงานกลายเป็นไวรัลบนโลกออนไลน์ ทุกคนต่างพูดกันว่าโรแมนติกและซาบซึ้งใจมาก เลขาสาวโพสต์ข้อความสารภาพรักว่า【ในที่สุดก็ได้เจอคุณ โชคดีที่ฉันไม่ยอมแพ้ คุณหลี่คะ ชีวิตต่อจากนี้ไป ขอคุณนำทางด้วยนะคะ】 คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงเชียร์【ฟินมาก! เลขาสาวกับท่านประธานผูู้เผด็จการ คู่จิ้นของฉันนี่มันหวานที่สุดไปเลยยยย!】 ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงแค่ปิดหน้าเว็บอย่างเงียบๆ แล้วไปหาแฟนเพื่อขอคำอธิบาย แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนว่า “ช่วงไม่ได้ ถ้าฉันไม่แต่งกับเธอล่ะก็ เธอก็จะถูกครอบครัวบีบบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่รัก” “แล้วเซี่ยเซี่ยล่ะ เธอต่างหากที่เป็นแฟนจริงๆของนาย นายไม่กลัวว่าเธอจะโกรธเหรอ?” “โกรธแล้วจะทำอะไรได้? เซี่ยเซี่ยอยู่กับฉันมาเจ็ดปีแล้ว เธอไม่มีทางไปจากฉันได้หรอก” สุดท้าย ฉันกับเขาก็แต่งงานในวันเดียวกัน รถแต่งงานแล่นสวนกัน ขณะที่เจ้าสาวกำลังแลกช่อดอกกัน และในวินาทีที่เห็นฉันอยู่ในรถแต่งงานอีกคัน เขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

จนกระทั่งอันหรานไปเจอบันทึกการหวนพบกันอีกครั้งที่อัปเดตในแอ็กหลุมของจี้หวยอัน เธอถึงได้รู้ว่าสามีที่แต่งงานกันมาสามปี คนที่เขารักมาตลอดกลับเป็นน้องสาวของเธอเอง วันที่เธอถูกวินิจฉัยว่าอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน จี้หวยอันกำลังนั่งกินหม้อไฟกับไป๋เยวี่ยกวงอย่างน้องสาวของเธอ และคว่ำสายโทรเข้าจากเธอลงบนโต๊ะเบา ๆ เขาพูดว่า “ซูอี้ไม่ค่อยได้กลับมา เดือนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนเธอบ่อยหน่อย” ตอนทำคีโมจนทั้งอาเจียนทั้งหมดสติ เขากลับเขียนลงในไดอารี่ว่า “พาเธอเดินไปตามถนนร่มไม้ในมหาวิทยาลัยเก่า เหมือนทุกอย่างย้อนกลับไปเมื่อวาน” เจ็บปวดจนกระอักเลือดต่อหน้าเขา แต่เขากลับรีบจากไป “หมาของซูอี้ป่วย ผมจะพาเธอไปดูหน่อย” ตอนที่เธอตายอย่างเดียวดายในห้องผู้ป่วยคืนข้ามปี เขากลับกำลังชนแก้วอยู่ใต้ดอกไม้ไฟกับ “ครอบครัว” เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง อันหรานก็ย้อนกลับมายังจุดเปลี่ยนของโชคชะตา จี้หวยอันตาแดงก่ำ วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ “อันหราน ชาตินี้ผมจะไม่มีวันทำผิดต่อคุณอีก!” แต่เธอกลับหันหลังอย่างสงบนิ่ง “คุณจี้ ขอทางหน่อย ชีวิตทั้งชาติของคุณ ฉันไม่ขอร่วมทางด้วยอีกแล้ว”

“เวยเวย ในครอบครัวช่วยลูกจัดเตรียมเรื่องการแต่งงานมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนนี้ลูกก็ใกล้จะหายป่วยแล้วด้วย ลูกเต็มใจจะกลับมาแต่งงานที่เมืองหลวงไหม?” “ถ้าไม่เต็มใจ แม่จะไปคุยกับพ่อของลูก ให้ยกเลิกเรื่องงานแต่งครั้งนี้” ในห้องเงียบสนิท ซ่งสือเวยทำได้เพียงฟังเสียงอีกฝ่ายเงียบ ๆ ขณะที่ปลายสายคิดว่าครั้งนี้ก็คงไม่อาจโน้มน้าวเธอได้ เธอก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “หนูเต็มใจจะกลับไปแต่งงานค่ะ” แม่ซ่งที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงัก ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อย “ลูก ลูกตกลงแล้วเหรอ?” ซ่งสือเวยมีน้ำเสียงราบเรียบ “ตกลงค่ะ แต่หนูยังต้องการเวลาอีกนิดหน่อยเพื่อจัดการเรื่องทางฝั่งไห่เฉิงให้เรียบร้อย หนูจะกลับไปภายในครึ่งเดือน แม่ก็เตรียมงานแต่งให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ” หลังพูดจบก็กำชับอีกสองสามประโยค เธอจึงวางสาย

ปีที่แฟนหนุ่มประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนสูญเสียการมองเห็นนั้น ฉันก็หายตัวไปอย่างเงียบงัน ต่อมาเมื่อเขากลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ใช้ทุกวิถีทางตามหาฉันจนเจอ บีบให้ฉันอยู่ข้างกายเขา ทุกคนต่างบอกว่าฉันเป็นรักแท้ของเขา แม้จะโดนฉันทอดทิ้งก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ จนกระทั่งต่อมา เขาปรากฏตัวต่อหน้าฉันพร้อมคู่หมั้น “กู้เชี่ยน รสชาติของการถูกหักหลังมันรู้สึกดีไหม?” ฉันส่ายหน้าหัวเราะเบา ๆ ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้ทรมานก็ทรมานแค่ไม่กี่วัน ถึงอย่างไรฉันก็ใกล้จะลืมเขาแล้ว

เพื่อที่จะช่วยคนรักของเขาแล้ว เฉินจืออี้ได้ไปหาซื้อศพของผู้หญิงในสภาพไม่สมบูรณ์แบบจากตลาดมืด จากนั้นเขาจัดการควักไตออกจากร่างศพนำมาเปลี่ยนให้คนรักด้วยตัวเอง เพื่อหลบหนีการตามล่าของตำรวจ เขาจึงโยนศพลงไปในสระกรดซัลฟิวริกเพื่อทำลายหลักฐาน เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า เจ้าของศพร่างนั้นคือฉัน

สามีของฉันซึ่งเป็นผู้บังคับกองพันในที่สุดก็ตกลงให้ฉันตามไปกับกองทัพ ในเงื่อนไขว่าลูกชายของเราเรียกเขาว่า "พ่อ" ไม่ได้ ฉันแต่งงานกับสามีอย่างลับๆ มาแปดปี คอยดูแลพ่อแม่ของเขาในชนบทตลอดมา หลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต ฉันกับลูกชายอ้อนวอนให้เขาอนุญาตให้เราติดตามกองทัพ เขาตกลงแล้ว แต่เงื่อนไขคือ: "เมื่อไปถึงกองทัพแล้ว พวกเธอเป็นแค่ญาติจากชนบทของผมครับ" ตอนนั้นฉันจึงรู้ว่าเขามีครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งในกองทัพแล้ว ต่อมา ฉันพาลูกชายจากไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก ชายผู้เย็นชามาตลอด จู่ๆ ก็เริ่มลนลาน

เมื่อเกิดหิมะถล่มที่ลานสกี ฉันถูกหลินยางยาง ลูกพี่ลูกน้องผลักตกลงไป ฟู่เหวินอวี่ แฟนหนุ่มของฉันอุ้มลูกพี่ลูกน้องแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีฉันอีกคนที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ ทิ้งให้ฉันต้องติดอยู่ในก้นหุบเขาเพียงลำพังถึงเจ็ดวัน เมื่อเขาพบฉันอีกครั้ง เขากลับโกรธจัด “คุณควรดีใจที่แขนของหลินยางยางไม่เป็นอะไร ไม่งั้นต่อให้คุณตายอยู่บนภูเขาหิมะนี่ก็ยังชดใช้ไม่พอ!” “งานแต่งงานในสัปดาห์หน้ายกเลิกไปก่อน เมื่อไหร่ที่สำนึกผิดได้ ถึงค่อยจัด” เขาคิดว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายและอาละวาดไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ แต่ฉันกลับแค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วตอบว่า "ตกลง" เขาไม่รู้เลยว่า ฉันได้ทำข้อตกลงกับเทพีจันทราในขุนเขาแห่งนี้ไว้แล้ว อีกหกวันข้างหน้า ฉันจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดไป นั่นคือ ความรักและความทรงจำที่มีต่อฟู่เหวินอวี่ หลังจากนี้ ฉันจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งใหม่ เรื่องจะแต่งงานหรือไม่นั้น มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะสวีเหยาคนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ ได้ตายจากไปในภูเขาหิมะแห่งนั้นตั้งนานแล้ว

ในวันแต่งงาน พ่อของเฮ่อซือเหยียนฆ่าตัวตายที่บ้านใหม่ของเรา เขาได้ทิ้งจดหมายลาไว้โดยกล่าวโทษว่าฉันเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องจบชีวิตลง ตั้งแต่นั้นมา เหอซือเหยียนก็เกลียดฉันเป็นอย่างมาก เขาบอกว่า "หลินชูถง เธอควรใช้ชีวิตอยู่ในนรกและสำนึกผิดไปตลอดชีวิต" หลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่เขากล่าวไว้ ฉันต้องใช้ชีวิตอย่างเร่ร่อน กลายเป็นใบ้และเป็นบ้า ใช้ชีวิตได้แย่กว่าสุนัขเสียอีก แต่แล้วเขาก็รู้สึกเสียใจในที่สุด

สามีที่เป็นประธานบริษัทเชื่อมั่นว่าฉันเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน ทุกครั้งที่เขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจเพราะโรคซึมเศร้าของเธอกำเริบ เขาจะซื้อกระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ดให้ฉันหนึ่งใบ แต่งงานมาครึ่งปี กระเป๋ากองเต็มห้องแต่งตัวแล้ว หลังจากได้กระเป๋าใบที่ 99 เขาพบว่าจู่ๆ ฉันก็เปลี่ยนไป ฉันไม่ได้อาละวาดอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะเขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจอีกแล้ว แล้วก็ไม่ได้ฝ่าพายุโหมกระหน่ำไปหาเขา เพียงเพราะคำว่า “อยากเจอเธอ” อีกแล้ว ฉันขอเครื่องรางจากเขาเพียงชิ้นเดียว มอบให้ลูกของเราที่ยังไม่ลืมตาดูโลก พอพูดถึงลูก แววตาลู่เผยโจวอ่อนโยนเล็กน้อย “รออาการป่วยของโหรวโหรวดีขึ้นสักหน่อย ฉันจะไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลกับเธอ” ฉันขานรับอย่างว่าง่าย ไม่ได้บอกเขาว่าฉันแท้งตั้งแต่สิบวันที่แล้ว ระหว่างฉันกับเขา เหลือเพียงเอกสารการหย่าที่กำลังจะเซ็นชื่อเพียงฉบับเดียวเท่านั้น

แม่บ้านของฉันเรียกตัวเองว่าเป็นผู้หญิงอิสระยุคใหม่ เธอเกลี้ยกล่อมให้ฉันพึ่งพาตัวเอง ให้ฉันซักผ้า ทําอาหาร และเลี้ยงลูก และแนะนําให้ฉันหย่ากับสามี ต่อมาฉันพบว่าเธอเป็นเน็ตไอดอลคนหนึ่ง ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน เธอทําวิดีโอในธีม "สอนงานคุณภรรยา" เพื่อใส่ร้ายป้ายสีฉัน และยังขโมยเครื่องประดับและเสื้อผ้าของฉัน หลังจากที่ฉันไล่เธอออก เธอก็ด่าฉันทางอินเทอร์เน็ตว่าฉันสร้างกระแส ประจบสอพลอผู้ชายรังเกียจผู้หญิง แฟนคลับตัวยงมาที่บ้านของฉัน เอายาฆ่าหญ้าเป็นน้ำให้ฉันดื่ม เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันย้อนกลับมาในวันที่พบว่าเธอมีคนตามบัญชีเป็นล้าน ชอบไลฟ์สดและถ่ายวิดีโอมากขนาดนี้ งั้นฉันก็จะให้ทุกคนเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงพึ่งพาตัวเองคนนี้

หลังจากสามีรับลูกชายเสร็จก็เดินเข้าไปในโรงแรมเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจกับเลขา ร่างของทั้งสามคนถูกผู้สัญจรไปแอบถ่ายติดแฮชแท็ก ฉันโทรไปถาม แต่ถูกเขาตัดสายอย่างหงุดหงิด "รับลูกค้าไม่ส่งถึงโรงแรมจะส่งที่ไหน? พาไปอยู่ที่บ้านเหรอไง? อย่ามางี่เง่าหาเรื่องได้ไหม?” ฉันกําลังยุ่งอยู่กับการใช้จ่ายเงินเพื่อลดการค้นหาของแฮชแท็ก แต่สองชั่วโมงต่อมาฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากศูนย์ฉุกเฉิน เมื่อไปถึงร่างของลูกชายก็ไม่มีอุณหภูมิแล้ว ในมือยังถือป้ายงานเข้าบริษัทไว้แน่น เขียนชื่อเลขาไว้ ฉันร้องไห้จนตัวโยง เบอร์โทรถูกหลินเชินบล็อคไว้จึงติดต่อเขาไม่ได้ หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนของโรงพยาบาล ในที่สุดฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่หมดความอดทน "คุณรับลูกชายไปแล้วเหรอ? ทําไมไม่บอกผมสักคํา ไม่รู้เหรอว่าเรากําลังรอเขาไปรับสัญญาอยู่! รีบส่งมาเร็วเข้า!” พูดจบเขาก็วางสายทันทีและบล็อคฉันอีกครั้ง ฉันมองข้อความในโทรศัพท์ที่ปฏิเสธไม่รับสายแล้วยิ้มเยาะออกมา ฉันช่วยคุณหาลูกค้าได้ ฉันก็ตัดเส้นทางธุรกิจของคุณได้เหมือนกัน!

ซูเหราเป็นสาวสวยเซ็กซี่ที่มีชื่อเสียงในวงการ ด้วยริมฝีปากสีแดงเชิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาที่ชวนหลงใหล สือเยี่ยนชิงคือทายาทที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลมหาเศรษฐี เขาเป็นเหมือนดอกไม้บนยอดเขาหิมะที่เอื้อมไม่ถึง ดูเย็นชา เคร่งขรึม และควบคุมตัวเองได้อย่างดี ไม่มีใครรู้เลยว่า คนที่ดูแตกต่างกันสุดขั้วสองคนนี้ จะพัวพันพลอดรักกันอย่างเอาเป็นเอาตายที่เบาะหลังรถไมบัคในยามดึก หรือนัวเนียกันอย่างบ้าคลั่งในห้องน้ำงานเลี้ยงการกุศล หรือแม้กระทั่งหน้ากระจกบานใหญ่ของไร่ไวน์องุ่นส่วนตัว เขาบีบเอวเธอเอาไว้แล้วกระแทกจนเธอขาอ่อนแรง หลังจากปลดปล่อยอารมณ์กันอีกครั้ง เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังแว่วมาจากในห้องน้ำ ซูเหราพิงหัวเตียและต่อสายโทรศัพท์ถึงพ่อของเธอ “หนูตกลงแต่งงานกับคุณชายตระกูลใหญ่แห่งหนานเฉิงที่กำลังจะตายเพื่อแก้เคล็ดให้เขาก็ได้ค่ะ แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง...” ปลายสายตอบกลับด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด “ว่ามาเลย! ขอแค่ลูกยอมแต่ง เงื่อนไขอะไรพ่อก็ยอมทั้งนั้น!” “รอหนูกลับบ้านแล้วค่อยคุยรายละเอียดนะคะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนหวาน แต่แววตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ซูเหราวางสายและกำลังจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แต่ว่าหางตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นโน้ตบุ๊กของสือเยี่ยนชิงที่วางอยู่ข้างๆ หน้าจอไลน์สว่างวาบขึ้นมา ข้อความล่าสุดมาจากหญิงสาวที่บันทึกชื่อไว้ว่า “รั่วเฉี่ยน” [พี่เยี่ยนชิงคะ ฟ้าร้องดังมากเลย ฉันกลัวจัง...] ปลายนิ้วของซูเหราสั่นขึ้นมาทันที จู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก สือเยี่ยนชิงก็เดินออกมา หยดน้ำไหลผ่านไหปลาร้าลงมา เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมทิ้งไว้อย่างไม่ตั้งใจสองสามเม็ด ภายท่าทางเคร่งขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ “ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ผมขอตัวก่อน”เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย ซูเหรายิ้มปากแดง “ที่บริษัทมีธุระจริงๆ หรือจะรีบไปหารักแรกกันแน่คะ?”

ในวันครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล ซ่งกางสามีของฉันอ้างว่าที่บริษัทมีเรื่อง และไม่ให้ฉันกับลูกสาวไปร่วมงาน มองดูใบหน้าเล็กๆ ของลี่ลี่ลูกสาวของฉันที่เศร้าสร้อย ฉันก็อดที่จะสงสารไม่ได้ จึงตัดสินใจพาลูกสาวไป เมื่อเข้าไปในโรงเรียน กลับเห็นซ่งกางอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือก็จูงมือหร่วนซู่ฉินเพื่อนสนิทสมัยเด็กไว้ ซึ่งเหมือนกับเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกกันจริงๆ พูดกันไปหัวเราะกันไป บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขที่แสนอบอุ่น จนกระทั่งซ่งกางเห็นฉันและลูกสาว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยมือจากหร่วนซู่ฉิน “ซูอวี่ เธออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ซู่ฉินเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวอย่างยากลำบาก วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบห้าขวบของเด็ก จึงอยากสัมผัสความรักจากพ่อ” ฉันมองเขาด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะย่อตัวลงจับมือเล็กๆ ของลูกสาวไว้ “ลูกรัก สวัสดีคุณลุงสิ”

หลังจากฉันตายไปห้าปี อันอัน ลูกสาวของฉันก็โทรไปที่เบอร์ของกู้ซีเหนียน เธอลองถามอีกฝ่ายว่า “คุณชอบแม่ของหนูไหมคะ?” เธอถามตามประโยคหนึ่งที่ฉันเขียนไว้ในไดอารี่ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ว่า ‘กู้ซีเหนียน คุณชอบฉันไหม’ คาดไม่ถึงว่าปลายสายกลับตอบเหน็บแนมว่า “แม่เธอสั่งให้ทำแบบนี้เหรอ? แม้แต่ลูกสาวก็ยังเอามาใช้เป็นเครื่องมือได้สินะ? เป็นผู้หญิงที่มักมากจริง ๆ อยู่กับพ่อเธอแล้ว ยังคิดจะมารื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่า ๆ กับฉันอีกเหรอ?”

วันที่โรคหอบของฉันกำเริบ คือวันที่โจวสืออานพาแสงจันทร์ขาวของเขาไปตรวจครรภ์ และยาช่วยชีวิตของฉันอยู่กับเขา หลังจากนั้น ฉันมองดูโจวสืออานตามหาฉันไปทั่ว ถึงกระทั่งเมื่อรู้ว่าฉันท้อง เขาก็กลายเป็นคนเสียสติ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีคนเฝ้าหลุมศพฉันเพิ่มมาหนึ่งคน

สามีฉันตายไปแล้ว ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาไปซื้อเค้กให้ฉันท่ามกลางสายฝน แล้วถูกรถบรรทุกชนตาย ศพเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ ประกบเป็นร่างเดิมของเขาไม่ได้ น้องสาวของสามีบอกว่าฉันทำร้ายให้พี่ชายของเธอตาย ไม่คู่ควรได้รับทรัพย์สินที่สามีทิ้งไว้ แม่สามีร้องไห้และด่าว่าฉันเป็นตัวซวย และไล่ฉันออกจากบ้านไป ฉันทนทุกข์ทรมานในใจวันๆ และจินตนาการอย่างต่อเนื่องว่าถ้าฉันหยุดเขาในวันนั้น เขาจะไม่ตายใช่ไหม ในที่สุดฉันก็เป็นมะเร็ง เมื่อชีวิตมาถึงจุดสิ้นสุด แม่สามีมาเยี่ยมฉัน "ช่างโง่จริง ๆ จะพูดอะไรก็เชื่อ" เธอทิ้งรูปถ่ายครอบครัวที่มีสามคนในนั้นให้ฉัน พอฉันดูแล้วก็หายใจไม่ออกชั่วครู่ แล้วก็โกรธจนตายโดยตรง ที่แท้ สามีของฉันไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้น เขายังมีลูกกับคนรักในใจด้วย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันได้ย้อนกลับไปในวันที่เพิ่งได้รับข่าวการเสียชีวิตของสามี

แต่งงานกับเซิ่งหวยอานปีที่สอง เขาพาผู้หญิงข้างนอกกลับเข้ามาในบ้าน ตอนที่สบตากับฉัน เซิ่งหวยอานยิ้มอย่างไม่แยแส : “หนานอี้ บางที คุณเองก็น่าจะลองบ้างนะ” “คนที่ทั้งอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวา ช่างแตกต่างออกไปเสียจริง” ฉันรู้ว่าเขาเพียงพูดหยั่งเชิงเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาเขาชอบทรมานและแกล้งฉันเสมอ ทว่าเขาไม่รู้ว่าครั้งนี้ ฉันหวั่นไหวเข้าจริงๆแล้ว หลังจากนั้น เขาจ้องไปที่รอยขีดข่วนตรงช่วงท้องและเอวของ “เด็กสาว” ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “เสิ่นหนานอี้ คุณกล้าที่จะจริงจังแบบนี้ได้อย่างไร?”

การเปิดห้องกับเพื่อนสมัยเด็กเป็นครั้งที่ 999 เขายังคงเร่าร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เช้าวันถัดมา จู้ซีเหยามีรอยจูบพราวทั่วเรือนร่าง เพียงขยับนิดเดียวก็ปวดระบมไปทั้งเอวทั้งหลัง บรรยากาศคลุมเครือในห้องยังคงอบอวล มือเรียวยาวของลู่โจวหนานโอบกอดเธอไว้ รับรู้ถึงความนุ่มอุ่นในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “พรุ่งนี้แต่งตัวให้เป็นทางการหน่อย ไปบ้านฉันด้วยกัน” ได้ยินดังนั้น จู้ซีเหยาก็เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม