Short โรแมนติก Stories & Novels

ปีที่ 8 ของการคบหาดูใจกับฟู่จิ่ง หลินเหยียนกลับต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอาการป่วย วันแรกที่ออกจากโรงพยาบาล หลินเหยียนบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างฟู่จิ่งกับพี่สาวของเธอขณะเดินอยู่ตรงทางเดิน "ฟู่จิ่ง นายบ้าไปแล้วหรือไง? นายแอบเอากระดูกสันหลังของหลินเหยียนไปให้ฉีชูหร่านจริงๆ เหรอ?" "ทั้งๆ ที่นายก็รู้ว่าหลินเหยียนร่างกายไม่แข็งแรง แต่ยังโกหกเธอว่าเป็นแค่โรคกระเพาะแล้วให้เธอเสี่ยงอันตรายทั้งอย่างนั้น?" ฉีชูหร่านเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฟู่จิ่งที่เขาแอบรักมานานหลายปี หลินเหยียนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เพัยงยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างประเทศ และตอบตกลงเรื่องการแต่งงานทางธุรกิจกับตระกูลลู่ทันที...

เพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังจากทำแท้ง ฉันได้ส่งข้อความไปหาสามี 【ฉันทำแท้งแล้ว】 ฮั่วหมิงโจว:【1】 ฉันจ้องมองตัวเลขนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกขำเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก่อนที่ฉันจะไปทำงานที่มีความเสี่ยงสูง ได้รายงานให้เขาทราบ สิ่งที่ได้รับคือ【1】 เตือนเขาว่าถ้าติดต่อฉันไม่ได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่าลืมตามหาฉัน สิ่งที่ได้รับก็ยังเป็น【1】 เมื่อฉันเจอเหตุการณ์ดินถล่ม ถูกฝังอยู่ด้านล่าง ขาดการติดต่อไปถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงเต็มๆ ในความหวาดกลัวสุดขีด ฉันส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาฮั่วหมิงโจวทั้งหมดสามร้อยเก้าข้อความ เขาตอบกลับ【1】ให้ฉันสามร้อยเก้าครั้ง ถึงได้สะดุ้งรู้ว่า ที่ฉันได้รับมานั้น เป็นเพียงการตอบกลับอัตโนมัติมาโดยตลอด ฮั่วหมิงโจวไม่ดูข้อความของฉัน แน่นอนว่าก็ย่อมไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันได้บอกเขาแล้วว่าฉันจะไปปฏิบัติงานต่างพื้นที่ ฉันจะทำแท้งวันนี้ พลังและความกระตือรือร้นของเขา ล้วนเป็นของผู้หญิงคนนั้นที่คอยเติมเต็มไทม์ไลน์ของเขาเสมอ 【วันครบรอบหนึ่งพันวัน และเป็นวันเกิดของเฉียวอี๋ด้วย】 รูปประกอบคือบันทึกการสนทนาระหว่างเขากับเฉียวอี๋

ในค่ำคืนที่ซือชิงเจ๋อออกไปพลอดรักกับชู้รัก ซางชิวกลับต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ พญายมให้โอกาสเธอได้กลับมามีชีวิตเป็นเวลาเจ็ดวันเพื่อสะสางความปรารถนาที่ยังค้างคาใจ เธอมีความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการหย่ากับซือชิงเจ๋อ ให้ทุกอย่างที่ผ่านมาจบสิ้นลง ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นหรือตายก็อย่าได้กลับมาพบเจอกันอีก

แต่งงานมาสามปี สามีไม่เคยแตะต้องตัวเองเลย แต่กลับระบายความเครียดในยามค่ำคืนกับรูปภาพน้องสาวของเธอ หลินโยวหรานบังเอิญเห็นในมือถือเข้าก็ได้รู้ว่า ที่เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพื่อแก้แค้น เพราะเธอคือทายาทตัวจริง ที่แย่งตำแหน่งไปจากน้องสาวที่เป็นทายาทตัวปลอม หลินโยวหรานเสียใจอย่างมาก จึงกลับไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม แต่ไม่นึกเลยว่าโป๋ซือหานจะบ้าคลั่ง ตามหาเธอไปทุกหนทุกแห่ง

หลังจากสามีรับลูกชายเสร็จก็เดินเข้าไปในโรงแรมเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจกับเลขา ร่างของทั้งสามคนถูกผู้สัญจรไปแอบถ่ายติดแฮชแท็ก ฉันโทรไปถาม แต่ถูกเขาตัดสายอย่างหงุดหงิด "รับลูกค้าไม่ส่งถึงโรงแรมจะส่งที่ไหน? พาไปอยู่ที่บ้านเหรอไง? อย่ามางี่เง่าหาเรื่องได้ไหม?” ฉันกําลังยุ่งอยู่กับการใช้จ่ายเงินเพื่อลดการค้นหาของแฮชแท็ก แต่สองชั่วโมงต่อมาฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากศูนย์ฉุกเฉิน เมื่อไปถึงร่างของลูกชายก็ไม่มีอุณหภูมิแล้ว ในมือยังถือป้ายงานเข้าบริษัทไว้แน่น เขียนชื่อเลขาไว้ ฉันร้องไห้จนตัวโยง เบอร์โทรถูกหลินเชินบล็อคไว้จึงติดต่อเขาไม่ได้ หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนของโรงพยาบาล ในที่สุดฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่หมดความอดทน "คุณรับลูกชายไปแล้วเหรอ? ทําไมไม่บอกผมสักคํา ไม่รู้เหรอว่าเรากําลังรอเขาไปรับสัญญาอยู่! รีบส่งมาเร็วเข้า!” พูดจบเขาก็วางสายทันทีและบล็อคฉันอีกครั้ง ฉันมองข้อความในโทรศัพท์ที่ปฏิเสธไม่รับสายแล้วยิ้มเยาะออกมา ฉันช่วยคุณหาลูกค้าได้ ฉันก็ตัดเส้นทางธุรกิจของคุณได้เหมือนกัน!

“ซูอี้ พี่สาวของลูกหมั้นกับพี่เขยแล้ว อย่าไปก่อเรื่องอีกเลย พ่อแม่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้ให้แล้ว ช่วงนี้ลูกก็ไปอยู่ต่างประเทศก่อน รอให้พี่สาวแต่งงานเสร็จค่อยกลับมา” เมื่อมองสีหน้าพ่อแม่ที่เหมือน “หวังดีต่อลูก” หยานซูอี้ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอย้อนกลับมาเกิดใหม่แล้ว เธอได้ย้อนกลับมาในวันที่ถูกพ่อแม่บีบบังคับให้ไปต่างประเทศ และต้องตัดใจจากซ่งเหวินชิงโดยสิ้นเชิง

ฉันคือธิดาเทพองค์สุดท้ายแห่งชนเผ่าภูเขาหิมะ สามารถอธิษฐานต่อเทพเจ้าแทนคนอื่นได้ สิ่งที่ต้องแลกคือ ทุกครั้งที่อธิษฐานหนึ่งครั้ง ร่างกายของฉันก็จะย้อนวัยกลับไปหนึ่งครั้ง ปีนั้นที่หมั้นกับลู่เฉิน ฉันอายุยี่สิบแปดปี ปีที่สามของการหมั้นหมาย เขาประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกปางตาย ฉันจึงอธิษฐานครั้งแรก เขารอดชีวิตแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุยี่สิบสามปี ปีที่ห้าของการหมั้นหมาย เขาล้มละลายจนกระโดดตึก ฉันจึงอธิษฐานครั้งที่สอง เขาร่ำรวยแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุสิบแปดปี ปีที่เจ็ดของการหมั้นหมาย เขาพาผู้หญิงที่ร่างกายป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษากลับมาคนหนึ่ง คุกเข่าต่อหน้าฉันเพื่ออ้อนวอนให้ฉันช่วยเธอ ฉันส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ช่วยไม่ได้หรอก” “ถ้าอธิษฐานอีกสักครั้ง ฉันจะเปลี่ยนเป็นอายุสามขวบ” “ถึงตอนนั้น ฉันก็จะไม่ใช่คู่หมั้นของคุณ และจำคุณไม่ได้อีกแล้วนะ” แต่ลู่เฉินกลับยิ้มหยัน “คุณช่วยชีวิตผมตั้งสองครั้งยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย แล้วช่วยเธอสักครั้งมันจะถึงตายเชียวเหรอ?” “ยางจิน อย่าเอาความใจดำมาพูดให้ดูดีหน่อยเลย” ต่อมา เขายืนอยู่บนปากหน้าผาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ใช้ชีวิตของตัวเองบีบให้ฉันยอมสยบ ฉันก็ยังคงช่วย วันต่อมา ผู้หญิงคนนั้นหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง ลู่เฉินกอดเธอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาเงยหน้าขึ้นพูดกับฉันว่า “รอให้ร่างกายของเขาทรงตัว ผมจะมาแต่งงานกับคุณนะ” ฉันมองดูมือของตัวเองที่หดเล็กจนเหมือนเด็ก พลางหันหลังเดินจากไป ไม่จำเป็นแล้ว อีกสามวันให้หลัง ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นทารกแล้ว

เพียงแค่ลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวสวีซงชิงแค่สำลังน้ำในสระออกมาทีนึง เขาก็จับฉันมัดแล้วจับถ่วงลงไปในสระ เหลือช่องว่างเอาไว้สำหรับหายใจแค่สองเซนติเมตร เขาพูดว่า “สิ่งที่ชิงชิงได้รับ เธอจะต้องได้รับคืนเป็นสองเท่า!” แต่เดิมทีฉันก็ว่ายน้ำไม่เป็น จึงได้แต่พยายามหายใจอย่างสุดชีวิต ขอร้องอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา แต่สิ่งที่ได้กลับมา เป็นเพียงคำกล่าวโทษที่แสนเย็นชาของเขา “ถ้าไม่ถูกสั่งสอนซะบ้าง เธอก็จะไม่มีวันเชื่อฟัง” ฉันจึงได้แต่ตีมือตีขาใต้น้ำ ดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง... ห้าวันให้หลัง ในที่สุดเขาก็ใจอ่อน และตัดสินใจสิ้นสุดการสั่งสอนในครั้งนี้ “ครั้งนี้จะปล่อยเธอไปก่อน ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันจะทำให้เธอได้เห็นดีแน่” แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ร่างกายของฉันได้เน่าอืดไปตั้งนานแล้ว

เธอตกหลุมรักเพื่อนของพ่อ เป็นผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอ 12 ปี ครั้งแรกที่เธอได้พบเขา เขาสวมสูทเนี้ยบไหล่กว้างเอวคอด แค่เหลือบมองก็รู้ว่าเขาโดดเด่นที่สุดในฝูงชน เขายิ้มแล้วลูบหัวเธอเบา ๆ ก่อนจะมอบชุดเดรสเจ้าหญิงสวย ๆ ให้เธอ ตอนอายุยี่สิบปี เขาไปงานเลี้ยงแล้วถูกวางยา ส่วนเธอสวมชุดเดรสเจ้าหญิงตัวนั้น มอบร่างบริสุทธิ์ของตัวเองเพื่อเป็นยาถอนพิษให้เขา

แฟนของฉันเป็นตำรวจ ขณะที่ฉันถูกพวกคนร้ายข่มขู่ และระเบิดบนร่างเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะระเบิด พวกคนร้ายให้ฉันโทรหาเขา แต่ฉันกลับได้รับเพียงคำต่อว่าเข้าเต็ม ๆ จนชะงักไป “ฟางซู เธอยังไม่จบอีกเหรอ? เพราะความหึงหวงเธอถึงขั้นเอาชีวิตมาล้อเล่นเลยเหรอ? เธอรู้ไหมว่าแมวของเชี่ยนเชี่ยนติดอยู่บนต้นไม้มาสามวันแล้ว เชี่ยนเชี่ยนรักแมวตัวนั้นเท่าชีวิตเลยนะ!” “ถ้าฉันไปช่วยคนล่าช้ากว่านี้ เธอได้กลายเป็นฆาตกรไปแล้ว!” เวลาเดียวกันก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงดังมาในสาย “ขอบคุณนะคะพี่ชาย พี่ชายยอดเยี่ยมที่สุดเลย” ผู้หญิงคนนั้นก็คือเพื่อนสมัยเด็กของแฟนฉัน ก่อนที่ระเบิดกำลังจะทำงาน ฉันก็ส่งข้อความไปหาแฟนว่า “ลาก่อน ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย”

วันครบรอบแต่งงาน คนที่สามีหลงรักแต่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ของสามีโพสต์รูปภาพอัลตราซาวนด์ของทารกในครรภ์บนไทม์ไลน์ พร้อมกับข้อความขอบคุณสามีฉัน “ผู้ชายดีๆ ที่ปกป้องฉันมาสิบปี ขอบคุณคุณที่พาลูกชายมาให้ฉันคนหนึ่ง” ฉันหน้ามืด คอมเมนต์ไปว่า “รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายมีแฟนแล้ว แต่ก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้องกับอีกฝ่ายหรือ” สามีโทรศัพท์มาด่าทอต่อว่าฉันทันที “คุณอย่ามีความคิดสกปรกขนาดนั้น! ผมแค่เสนอให้ทำเด็กหลอดแก้ว เติมเต็มความหวังที่จะเป็นคุณแม่ยังโสดของเธอเท่านั้น” “ยังมี แค่ครั้งเดียว อวี่โหรวก็ตั้งครรภ์แล้ว คุณทำไปสามครั้งก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ท้องไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิดเดียว!” สามวันก่อนเขาบอกกับฉันว่าจะไปต่างประเทศเพื่อเจรจาธุรกิจ ไม่รับโทรศัพท์ฉัน และไม่ตอบข้อความใดๆ ฉันจึงมองว่าเขายุ่ง คิดไม่ถึงว่าจะไปตรวจครรภ์เป็นเพื่อนคนอื่น ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ซูอวี่โหรวก็โพสต์รูปอาหารมากมายเต็มโต๊ะอีกรอบ “อาหารตะวันตกของประเทศ m กินเบื่อแล้ว อาเฉิงเข้าครัวด้วยตัวเอง อาหารที่ทำทั้งหมดล้วนเป็นของที่ฉันชอบกิน～” ฉันมองใบตรวจครรภ์ที่เพิ่งได้มาในมือ ความสุขล้นใจจับตัวเป็นน้ำแข็ง รักลึกซึ้งมาแปดปี หลังแต่งงานยอมลำบากเพื่อให้การแต่งงานนี้ผ่านไปได้ด้วยดีหกปี ครั้งนี้ ฉันตั้งใจจะปล่อยมือโดยสมบูรณ์แล้ว

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

ปีที่สามหลังจากออกจากคุก เสิ่นจือจือเพื่อนเล่นในวัยเด็กก็ลากตัวผมออกมาจากสังเวียนมวยใต้ดิน เธอชกเข้าที่หน้าของผมหมัดหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เซี่ยสือเยี่ยน ใครให้นายกล้าไม่กลับบ้าน แถมยังทำตัวเองจนกลายเป็นสภาพดูไม่ได้แบบนี้!" ผมเช็ดคราบเลือดออก และหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจอะไร "ท่านประธานเสิ่น หมัดละแสน ถ้ายังไม่หายแค้นคุณชกต่อได้เลยนะ จะได้ครบค่าเช่าบ้านของผมปีนี้" กำปั้นของเธอสั่นไม่หยุด แต่เสียงกลับอ่อนลงมา "กลับบ้านกับฉัน...ไปขอโทษชิงหรานซะ" "เขาใจดี ไม่ถือสาเรื่องที่นายใส่ร้ายเขาตั้งนานแล้ว " เมื่อสายตากวาดมองบาดแผลทั่วร่างของผม แววตาของเธอก็ดูซับซ้อน "ดูสภาพนายตอนนี้ที่หน้าตาเต็มไปด้วยเลือดสิ มันต่างอะไรกับหมาจรจัดในกองขยะล่ะ?" ตัวผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไปทันที เธอไม่รู้หรอกว่า ความคาวของเลือดที่อาบเต็มหน้าแบบนี้ คือวิธีเอาชีวิตรอดเพียงอย่างเดียวที่ผมได้เรียนรู้มาจากในคุก "นายอย่าลืมนะว่าฉันยังเป็นคู่หมั้นของนายอยู่!" เท้าของผมชะงักไป จะลืมได้ยังไงล่ะ? ในคืนวันหมั้นเมื่อสามปีก่อน ผมถูกเซี่ยชิงหรานมอมยาจนสลบแล้วส่งไปยังงานประมูลตลาดมืด คืนแรกของผมถูกตั้งราคาเอาไว้อย่างชัดเจน รอให้พวกเศรษฐีนีมาเลือกซื้อ คืนนั้นผมแสดงสภาพน่าสมเพชออกมาจนหมดเปลือก และกลายเป็นตัวตลกที่คนทั้งเมืองเจียงเฉิงต่างรู้กันไปทั่ว! และคนที่ลงนามเซ็นชื่อขายผม ก็คือคู่หมั้นของผมคนนี้นี่เอง

สามีใหม่ของฉันต้องการจะฆ่าฉัน ณ เวลานี้ เขากำลังถือมีด แล้วเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าวๆ บังคับให้เดินไปที่ระเบียงห้อง อาวุธแหลมคมทิ่มแทงทะลุทรวงอกของฉัน เขายื่นมือผลักฉันตกลงไปจากตึกชั้น 20 แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็สังเกตเห็นคราบน้ำตาบริเวณหางตาของเขา เขาพูดว่า "ไม่เจอกันนาน หวังว่าจะสบายดีนะ คนรักที่สมบูรณ์แบบของผม"

วันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น ผู้ช่วย “ลุคใสซื่อ” ของคู่หมั้นฉัน ขายเพชรขนาดหนึ่งกะรัตออกไปในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบนาที บริษัทก็ขาดทุนไปถึงพันล้าน ฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด สวีจื้อเหิงกลับเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” แต่คืนนั้น ซูเจิ่นเยว่กลับโพสต์สเตตัสอวดรูปยอดเงินโอนห้าแสนบาท พร้อมเขียนแคปชั่น [วันนี้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่บอสกลับคอยปลอบใจฉัน แถมเขายังกำชับฉันอีกว่าอย่าไปโกรธเคืองยัยแม่เสือคนนั้นเลย ต้องเป็นเด็กดีนะ~] ฉันเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า [ขอให้รักกันนานๆ นะ] ซูเจิ่นเยว่ลบโพสต์ทิ้งในไม่กี่วินาที จากนั้นสวีจื้อเหิงก็พังประตูพรวดเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงฉาดหนึ่ง “คุณเข้าไปคอมเมนต์ให้เยว่เยว่ด้วยเจตนาอะไร ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!” “ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจว่าตัวเองถูกและไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด แต่หลังจากนั้น ตอนที่เขาไม่มีแม้แต่เงินหนึ่งร้อยบาทจะซื้อข้าวกิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาล่ะ?

ในปีที่สี่ของการแต่งงานกับฟู่อิ่นโจว ลู่เหมียนก็ตั้งครรภ์ เธอถือเอกสารไปโรงพยาบาลเพื่อทำประวัติฝากครรภ์ แต่ในระหว่างการตรวจสอบข้อมูล พยาบาลกลับแจ้งว่าทะเบียนสมรสเป็นของปลอม ลู่เหมียนตะลึง: "ของปลอมเหรอคะ? เป็นไปไม่ได้!" พยาบาลชี้ไปที่ตราประทับโลหะบนเอกสาร: "ปั๊มตรงนี้เบี้ยว รหัสก็ผิดด้วยค่ะ" ลู่เหมียนยังไม่ตายใจ เธอรีบไปตรวจสอบที่สำนักงานเขตอีกครั้ง คำตอบที่ได้รับเหมือนกันทุกอย่าง "คุณฟู่แต่งงานแล้ว ชื่อคู่สมรสคือลู่จือยวน..." ลู่จือยวน? ลู่เหมียนราวกับถูกฟ้าผ่า สมองว่างเปล่าไปหมด! ลู่จือยวนคือพี่สาวต่างมารดาของเธอ และยังเป็นรักแรกของฟู่อิ่นโจวด้วย ตอนนั้น พี่สาวหนีงานแต่งงานเพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศตามความฝัน ทิ้งฟู่อิ่นโจวไปอย่างไม่ไยดี แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายมาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฟู่อิ่นโจว!

ตอนที่เขาบอกว่าต้องเลื่อนการจดทะเบียนสมรส ฉันกำลังยกช้อนตักซุปพอดี “ไว้ครั้งหน้าก็แล้วกัน” เจียงเฉิงวางตะเกียบลง น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดี ฉันตักโจ๊กเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ แล้วกลืนลงไป “ได้” เขาเหลือบมองฉัน ก้มหน้าคีบกับข้าว ตะเกียบยื่นลงไปในจาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉันอีกครั้ง “คุณไม่โกรธเหรอ?” ฉันกินโจ๊กอีกคำ น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง “ไม่โกรธ” จัดงานแต่งงานมาแล้วครึ่งปี การจดทะเบียนสมรสถูกเลื่อนออกไปเป็นครั้งที่สิบเจ็ด เขาชินแล้ว ฉันก็ชินแล้วเหมือนกัน ฉันค่อย ๆ เคี้ยว ค่อย ๆ กลืน กินโจ๊กในชามจนหมดทีละคำ เขาไม่แตะตะเกียบอีกเลย พอกินโจ๊กคำสุดท้ายหมด ฉันก็ลุกขึ้นเก็บกวาดโต๊ะอาหาร ตอนเดินผ่านเขา เขาคว้าข้อมือฉันไว้ "หลินเซี่ย วันจันทร์หน้า สัปดาห์หน้าผมว่างแน่นอน" “ยังไงเราก็จัดงานแต่งกันแล้ว ช้าไปอีกไม่กี่วันก็ไม่เป็นไรหรอก” “เชื่อผมนะ ครั้งนี้ผมไม่ผิดนัดแน่” ฉันก้มมองมือที่กำลังจับข้อมือตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิ้ม “ได้” ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เขาพูดคำว่า "สัปดาห์หน้า" เก้าครั้ง "แน่นอน" สิบสามครั้ง และ "เชื่อผม" สิบหกครั้ง แต่สุดท้าย...เราก็ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส และสัปดาห์หน้า ก็จะไม่ได้จดทะเบียนเหมือนเดิม เพราะครั้งนี้...คนที่จะผิดนัด คือฉันเอง

"คุณอัน ยืนยันจะเปลี่ยนชื่อใช่ไหมคะ? ถ้าเปลี่ยนชื่อแล้ว ทั้งวุฒิการศึกษา เอกสารรับรอง รวมถึงพาสปอร์ต จะต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดนะคะ" อันหนิงพยักหน้า "ยืนยันค่ะ" เจ้าหน้าที่ยังคงโน้มน้าวต่อ "ผู้ที่บรรลุนิติภาวะแล้วเปลี่ยนชื่อจะมีขั้นตอนที่ยุ่งยากมากทีเดียว อีกอย่างชื่อเดิมของคุณก็เพราะมากอยู่แล้ว เก็บไปคิดดูอีกทีดีไหมคะ?" "ไม่คิดแล้วค่ะ" อันหนิงเซ็นชื่อลงไปบนเอกสารยินยอมเปลี่ยนชื่อ "รบกวนด้วยนะคะ" "โอเคค่ะ ชื่อที่เปลี่ยนใหม่คือ...เซี่ยงหยวน ถูกต้องนะคะ?" "ใช่ค่ะ" เซี่ยงหยวน บินออกไปยังที่ที่ไกลแสนไกล

สิบปีก่อน ฉันตาบอดเพราะช่วยกู้จั๋ว สิบปีต่อมา กู้จั๋วให้ชู้มาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับฉัน หลังจากกล่อมฉันเข้านอนทุกคืน กลางดึกก็ไปคลุกคลีอยู่กับชู้ แม้แต่ลูกชายของฉันยังแอบเรียกชู้ว่าแม่ พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันกลับมามองเห็นอีกครั้งแล้ว และยังเตรียมวางแผนไปจากพวกเขาด้วย

ปีที่สามของการแต่งงาน ฉีอวิ๋นเจิงเจอตารางคะแนนที่เจียงซุ่ยเหยียนทำไว้ให้เขา ตอนเขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาจากลิ้นชักในห้องหนังสืออย่างไม่ใส่ใจ หัวใจของเจียงซุ่ยเหยียนก็แทบจะหยุดเต้น บนนั้นเขียนเอาไว้ว่า— “วันเกิดฉัน เขาบินไปหารักแรกที่ออสเตรเลีย หักห้าคะแนน” “เขาปล่อยฉันทิ้งไว้บนทางด่วนเพื่อไปรับรักแรกที่สนามบิน หักสิบคะแนน” “เขาทำแหวนแต่งงานหายตอนตุ๋นซุปให้รักแรก หักสิบคะแนน...” เขียนไล่เรียงลงมาทีละบรรทัด และด้านล่างสุดยังมีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนไว้อีกหนึ่งบรรทัด