โรแมนติก Short Stories & Novels

พี่สาวเป็นที่รักของทุกคน พอนวนิยายของฉันโด่งดัง พี่สาวก็พูดด้วยความอิจฉาว่าเธอก็อยากเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน พี่ชายที่เป็นบรรณาธิการฉันหาว่าฉันขโมยหนังสือของพี่สาวในงานเซ็นหนังสือ สุดท้ายพี่สาวกลายเป็นนักเขียนอัจฉริยะ ส่วนฉันถูกประนามในอินเทอร์เน็ตจนไม่กล้าออกจากบ้าน หลังจากที่ฉันแต่งงานกับคุณชายแห่งวงการบันเทิงปักกิ่ง เราสองรักกันดีมาก จนพี่สาวบอกเธอแอบรักเขามาหลายปีแล้ว ก่อนตายเธอแค่อยากเป็นเจ้าสาวของเขาสักครั้ง คุณชายไม่ลังเลที่จะหย่ากับฉัน ไปจัดงานแต่งงานแห่งศตวรรษกับพี่สาว คนในครอบครัวกลัวว่าฉันจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา ไล่ฉันไปต่างประเทศ พี่สาวยังคิดว่าฉันแย่ไม่พอ ตามมาผลักฉันลงบันได ฉันนอนจนกองเลือดอยู่ แม่แท้ๆก็ยังตำหนิฉันว่า: "แกพูดอะไรที่ไม่ดีอีกแล้วล่ะสิ ไปยั่วโมโหพี่เขาเข้าเหรอ?" ฉันตายจากไปอย่างสิ้นหวัง ลืมตาอีกครั้ง ฉันกลับมาที่วันที่พี่ชายบอกว่าฉันลอกงานเขียน

ใครๆ ในแวดวงไฮโซฮ่องกงต่างก็รู้ดีว่า คุณชายตระกูลไป๋ผู้แสนเย็นชา ยอมสละได้แม้กระทั่งวงศ์ตระกูลและชีวิตของตัวเอง เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อมาเขาก็ได้แต่งงานกับหญิงในดวงใจสมปรารถนา เรื่องราวความรักอันงดงามของพวกเขาถูกเล่าขานไปทั่วทั้งวงการ และผู้หญิงคนนั้นก็คือฉันเอง ฉันเคยคิดว่าเราจะมีความสุขด้วยกันตลอดไป จนกระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีคลิปวิดีโอหนึ่งส่งเข้ามาในมือถือ เป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียกันอย่างเร่าร้อน เสียงหายใจหอบถี่ของไป๋เหิงที่พยายามข่มกลั้นดังลอดผ่านลำโพงออกมา “ที่รัก คุณหอมจัง” ฝ่ายหญิงมีท่าทีขัดขืนพองาม พลางส่งเสียงครางออดอ้อนไม่ขาดปาก ฉันกดดับหน้าจอทันที หน้าจอดำสนิทสะท้อนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของฉัน ฉันกับไป๋เหิงคบกันตั้งแต่สมัยเรียนจนเข้าสู่ประตูวิวาห์ สิบห้าปีที่ผ่านมาเรารักกันหวานชื่นเหมือนวันแรก จนกลายเป็นคู่สามีภรรยาต้นแบบที่ใครๆ ต่างก็ยกย่อง แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่า หัวใจของไป๋เหิงได้เปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว เขาไปตกหลุมรักผู้ช่วยที่ฉันคัดมาให้เขากับมือ ในเมื่อความรักของฉันไม่อาจทนให้มีรอยด่างพร้อยได้แม้แต่นิดเดียว ดังนั้น ในวันเกิดของเขา ของขวัญที่ฉันมอบให้เขาก็คือการจากลาและไม่ขอพบเจอกันอีกตลอดกาล

แต่งงานลับๆ กับสามีที่เป็นประธานบริษัทมาหกปี แต่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเรียกว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว เป็นอีกครั้งที่เขาพลาดงานวันเกิดลูกเพราะเลขาสาว ในที่สุดฉันก็ยื่นเอกสารหย่าร้างให้เขา และพาลูกจากมาตลอดกาล ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ บุกเข้ามาในห้องทำงาน ถามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่ครั้งนี้ฉันกับลูกไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว

ในปีที่สี่ของการแต่งงานกับฟู่อิ่นโจว ลู่เหมียนก็ตั้งครรภ์ เธอถือเอกสารไปโรงพยาบาลเพื่อทำประวัติฝากครรภ์ แต่ในระหว่างการตรวจสอบข้อมูล พยาบาลกลับแจ้งว่าทะเบียนสมรสเป็นของปลอม ลู่เหมียนตะลึง: "ของปลอมเหรอคะ? เป็นไปไม่ได้!" พยาบาลชี้ไปที่ตราประทับโลหะบนเอกสาร: "ปั๊มตรงนี้เบี้ยว รหัสก็ผิดด้วยค่ะ" ลู่เหมียนยังไม่ตายใจ เธอรีบไปตรวจสอบที่สำนักงานเขตอีกครั้ง คำตอบที่ได้รับเหมือนกันทุกอย่าง "คุณฟู่แต่งงานแล้ว ชื่อคู่สมรสคือลู่จือยวน..." ลู่จือยวน? ลู่เหมียนราวกับถูกฟ้าผ่า สมองว่างเปล่าไปหมด! ลู่จือยวนคือพี่สาวต่างมารดาของเธอ และยังเป็นรักแรกของฟู่อิ่นโจวด้วย ตอนนั้น พี่สาวหนีงานแต่งงานเพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศตามความฝัน ทิ้งฟู่อิ่นโจวไปอย่างไม่ไยดี แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายมาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฟู่อิ่นโจว!

ก่อนประจำเดือนมาหนึ่งวัน ฉันเห็นโน้ตในแอปเตือนความจำของคู่หมั้น [เธอน่าจะเป็นประจำเดือนพรุ่งนี้ เตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดใส่ไว้ในกระเป๋า] ฉันยิ้มอย่างมีความสุข ประทับใจความเอาใจใส่ของคู่หมั้นมาก จนกระทั่งวันต่อมา ฉันปวดหน่วงๆ ที่ท้องน้อยจนหน้าซีด จึงไปหาผ้าอนามัยในกระเป๋าสะพาย แต่ในกระเป๋าไม่มีอะไรเลย เลือดสีแดงเข้มซึมออกมาจากกางเกง พวกนักเรียนชี้มาที่ด้านหลังฉันแล้วหัวเราะคิกคัก ฉันนึกว่าเขาแค่ลืมเอาของพวกนั้นใส่กระเป๋า แต่ครูฝึกสอนที่เพิ่งมาใหม่ดันโพสต์ว่า [เพิ่งมาฝึกสอนก็เจอครูพี่เลี้ยงสุดหล่อแถมยังใจดีมาก! คิดไม่ถึงว่าเขาจะเตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดให้ฉันด้วย เดือนนี้ไม่ปวดประจำเดือนเลยอะ] พร้อมกับภาพยาแก้ปวดกับผ้าอนามัย แถมยังมีน้ำหวานด้วย ยานั่นเป็นยาที่ฉันมีติดบ้านไว้ตลอด เพราะฉันปวดประจำเดือนแทบทุกเดือน ส่วนผ้าอนามัยก็เป็นผ้าอนามัยยี่ห้อเดียวที่ฉันใช้แล้วไม่แพ้ ฉันล็อกหน้าจอมือถือ มองแหวนที่นิ้วกลางอยู่นานมาก จากนั้นก็ลุกขึ้นไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน เพื่อยื่นเรื่องขอไปทำวิจัยและดูงานที่ต่างประเทศ เจ็ดปีแล้ว เขาจำวันเกิดฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่หลังจากนี้เขาไม่ต้องจำมันอีกแล้วล่ะ ......

ตอนที่เสิ่นชิวอิ่งเข้ารับการรักษาด้วยเอ็มอีซีทีเป็นครั้งแรก ข้างกายของเธอไม่มีใครเลย แม้แต่ปั๋วจิ่นเหยียน คู่หมั้นที่บอกว่ารักเธอสุดหัวใจ ก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น หลังจากแพทย์ฉีดยาคลายกล้ามเนื้อให้ เธอก็ค่อย ๆ เลือนรางสะลึมสะลือ ก่อนจะนึกย้อนกลับไปถึงเย็นวันนั้น เธอถือเค้กที่ต่อคิวซื้อนานสามชั่วโมงกลับมาถึงบ้าน ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ปั๋วจิ่นเหยียน แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังจูบกับเสิ่นเจี๋ย น้องสาวของเธอ ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิด โอบกอดกันแน่น ราวกับไม่อาจแยกจากกัน เค้กในมือของเสิ่นชิวอิ่งร่วงลงพื้น เละจนไม่เหลือสภาพ เธอฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของปั๋วจิ่นเหยียน แต่กลับถูกเสิ่นเจี๋ยผลักตกบันไดทันที

“ฉันให้สองร้อยห้าสิบล้านบาท ภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องไปต่างประเทศ แล้วก็หายไปจากลูกชายฉันตลอดไป” คุณนายเซี่ยนั่งอยู่ตรงข้ามถงเจา ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีเผยความดูแคลนโดยไม่คิดจะปิดบัง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถงเจาคงตาแดงแล้วโต้กลับไปว่า “ฉันไม่ได้คบกับเขาเพราะเงิน” แต่ตอนนี้ เธอแค่พยักหน้าอย่างสงบ “ตกลงค่ะ” คุณนายเซี่ยชะงักไปอย่างชัดเจน ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ก็ยังพอมีสำนึกตัวอยู่บ้าง” คำว่า “สำนึกตัว” นี้ เธอเน้นเสียงอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำความแตกต่างราวฟ้ากับดินของสถานะระหว่างเธอกับเซี่ยเหวินโจว ถงเจาก้มตาเงียบ ไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นมือมารับเช็คใบนั้นมา แล้วก็หันหลังเดินออกไป

เทศกาลบ๊ะจ่าง ฉันยืนต่อคิวหน้าร้านหม้อไฟนานถึงหกชั่วโมง ลู่เยี่ยน แฟนหนุ่มของฉันโทรเข้ามา “สวี่เหยาอยากกินอาหารเสฉวน คุณมานี่หน่อยสิ” สวี่เหยา คือเพื่อนสนิทของฉัน และเป็นแฟนเก่าของลู่เยี่ยน นี่เป็นครั้งที่สามสิบห้าแล้วที่ลู่เยี่ยนทำลายแผนการของเราเพราะสวี่เหยา ร้านหม้อไฟที่ฉันกำลังต่อคิวอยู่ ลู่เยี่ยนบ่นอยากกินมาเป็นเดือน แต่เพราะคนเยอะตลอดเลยยังไม่ได้กินสักที เพื่อหม้อไฟมื้อนี้ ฉันถึงกับใช้วันลา และมายืนรอคิวถึงหกชั่วโมง ทุกๆ สิบนาที ฉันจะส่งข่าวรายงานความคืบหน้าเรื่องคิวให้ลู่เยี่ยนฟังตลอด เมื่อห้านาทีที่แล้ว ฉันเพิ่งแจ้งลำดับคิวล่าสุดให้เขาฟังไป บัตรคิวของฉันคือหมายเลข 3601 ตอนนี้หน้าร้านเรียกถึงหมายเลข 3595 แล้ว ฉันกำบัตรคิวในมือแน่น “ลู่เยี่ยน ฉันลาหยุดเพื่อสิ่งนี้นะ ยืนรอมาหกชั่วโมงแล้ว ตอนนี้เหลืออีกแค่หกคิวเอง...” ลู่เยี่ยนตัดบทอย่างรำคาญ “ผมรู้ แต่อาเหยาอยากกินอาหารเสฉวน หม้อไฟไว้วันหลังค่อยกินก็ได้” ปลายสายทั้งสองฝ่ายเงียบเสียงลงไปสองวินาที เสียงเร่งของลู่เยี่ยนดังแทรกขึ้นมา “พวกเราอยู่ห่างจากร้านหม้อไฟที่คุณต่อคิวแค่ห้าหกร้านเอง รีบมานี่เถอะ” ฉันที่ยอมเขามาแล้วถึงสามสิบสี่ครั้ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าทุกอย่างช่างไร้ความหมาย “ไม่ล่ะ ฉันอยากกินหม้อไฟ” ฉันกดวางสาย แล้วส่งข้อความไปหาเจ้านาย “ประธานโจวคะ ฉันตกลงเรื่องย้ายไปประจำที่สวิตเซอร์แลนด์ค่ะ”

สามีของฉันไปมีอะไรกับผู้หญิงข้างนอกนับพันครั้ง แต่กลับไม่ยอมหย่ากับฉันเสียที ครอบครัวของเขาบอกว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่คู่ควรจะเชิดหน้าชูตา เมื่อห้าปีก่อนฉันขอหย่าเป็นครั้งแรก ฟู่ถิงเซินไม่พูดอะไร เพียงแต่กักฉันไว้ในคฤหาสน์นานถึงหนึ่งเดือนเต็ม หนึ่งเดือนต่อมา ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองตั้งท้อง เมื่อสามปีก่อนฉันขอหย่าเป็นครั้งที่สอง ฟู่ถิงเซินก็กลับไปบ้านใหญ่ในคืนนั้นทันที หลังจากนั้น ฉันก็ได้รับอนุญาตให้พบลูกได้เพียงสัปดาห์ละครั้ง วันนี้เป็นครั้งที่สาม และในที่สุดฉันก็สามารถจากไปได้เสียที เพราะฉันเพิ่งค้นพบว่า ลูกของฉันไม่ได้รักฉัน และการแต่งงานของฉันเองก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวง ฉันไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงที่อยู่ข้างนอกเหล่านั้นเลย

สิบปีก่อน ฉันตาบอดเพราะช่วยกู้จั๋ว สิบปีต่อมา กู้จั๋วให้ชู้มาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับฉัน หลังจากกล่อมฉันเข้านอนทุกคืน กลางดึกก็ไปคลุกคลีอยู่กับชู้ แม้แต่ลูกชายของฉันยังแอบเรียกชู้ว่าแม่ พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันกลับมามองเห็นอีกครั้งแล้ว และยังเตรียมวางแผนไปจากพวกเขาด้วย

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก ชิงหว่านหัวใจไม่แข็งแรง ถ้ามีลูกไม่ได้คงต้องโดนทางบ้านสามีกดดัน มีแค่หัวใจของเธอเท่านั้นที่เข้ากันได้” เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยกลับเย็นเฉียบจนแปลกตา ที่แท้ความรักและการเยียวยาที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด ก็เป็นเพียงคำลวงอีกครั้งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จากไปเสียจะดีกว่า

ตอนอายุยี่สิบปี หนิงรั่วซีแต่งงานกับเสิ่นเยี่ยนโจว เพื่อนต่างวัยของพ่อเธอ เขาอายุมากกว่าเธอแปดปี เป็นที่รู้จักกันดีในวงการว่าเป็นยมทูตไร้หัวใจ ที่มีวิธีจัดการเด็ดขาดในโลกธุรกิจ และไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเลย ทว่ากับเธอ เขากลับอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ เขาจะยอมให้คนส่งเครื่องประดับมูลค่าหลายล้านไปถึงมือเธอในวันรุ่งขึ้น เพียงเพราะเธอเอ่ยปากลอยๆ ว่า "สร้อยเส้นนั้นสวยดีนะ" ในยามที่เธอปวดท้องประจำเดือนจนต้องขดตัวอยู่บนเตียง เขาก็จะยอมวางมือจากโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้าน เพื่อมาต้มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงให้เธอด้วยตัวเอง และคอยป้อนเธอทีละช้อนอย่างทะนุถนอม ในยามที่เกิดอารมณ์เสน่หา เขามักจะใช้มือบีบเอวเธอแล้วเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "ที่รัก" พร้อมกับชมว่าเธอช่างว่าง่าย จนทำให้เขาเสพติด แม้แต่ชื่อบัญชีโซเชียลมีเดียทั้งหมดของเขาก็ยังตั้งชื่อว่า "แด่อลิซ" เธอเข้าใจมาโดยตลอดว่ามันเป็นชื่อเพื่อรำลึกถึงวันที่พวกเขาพบกันครั้งแรก ซึ่งเป็นวันที่เธอเล่นเพลงนั้นหน้าเปียโน จนกระทั่งวันนั้น วันที่เธอพบอัลบั้มรูปเก่าเล่มหนึ่งในห้องทำงานของเขา

ก่อนเริ่มเล่นเกมเอสเคปรูม ฉันบังเอิญได้ยินเดเร็ก เฮย์ส แฟนของฉัน กับวิเวียน บรูกส์ เพื่อนสนิท กำลังวางแผนแกล้งฉัน พวกเขาตั้งใจจะทิ้งฉันไว้ในห้องมืดสนิทของด่านสุดท้าย เพราะอย่างนั้น พอนักแสดงในชุดผีพูดว่าต้องมีผู้หญิงหนึ่งคนอยู่ข้างหลัง แฟนของฉัน น้องชายของฉัน และเพื่อนสนิทของฉันก็ชี้มาที่ฉันโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ไคล์ น้องชายของฉันผลักฉันอย่างหมดความอดทน “พี่กล้าหาญที่สุดมาตลอดไม่ใช่เหรอ จะอยู่หลังสุดมันเรื่องใหญ่อะไรนักหนา” วิเวียนขยับไปหลบหลังเดเร็ก ทำสีหน้าราวกับน่าสงสาร พลางดึงชายเสื้อแจ็กเก็ตของเขา “ฟิโอน่า ถ้าเธอกลัว ฉันไปแทนก็ได้นะ...” เดเร็กดึงเธอเข้าไปกอด สีหน้าขมวดมุ่น “วิเวียนกลัวความมืด อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยาก” ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไร น้องชายก็ผลักฉันผ่านประตูเข้าไปแล้ว เดเร็กคงลืมไปแล้วว่าฉันเองก็กลัวความมืดเหมือนกัน สมัยเราอยู่ด้วยกัน ถ้าไฟในห้องดับ เขาจะรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำทั้งที่ยังมีฟองแชมพูติดผม เพื่อกอดฉันไว้ตอนตัวสั่น “ไม่ต้องกลัวนะ ฟิโอน่า” เขามักกระซิบแบบนั้น แต่ตอนนี้ เพื่อคนอื่น เขากลับผลักฉันเข้าสู่ความมืดโดยไม่คิดเลยสักนิด ท่ามกลางความมืด นักแสดงคนหนึ่งในชุดผีเดินถือแสงสลัวออกมาจากมุมห้อง แทนที่จะออกมาหลอก เขากลับถอนหายใจแล้วยื่นทิชชูให้ฉัน “เลิกกับเขาเถอะครับ ผมทำงานที่นี่มาสามปี ไม่เคยเห็นอะไรน่าขยะแขยงไปกว่าผู้ชายที่ใช้แฟนตัวเองเป็นโล่มนุษย์” ฉันนิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนรับทิชชูมา ปลายนิ้วยังสั่นไม่หยุด ที่แท้ความแตกต่างระหว่างการถูกรักกับไม่ถูกรัก มันชัดเจนถึงขนาดที่คนนอกยังมองออก ปลายจมูกฉันร้อนผ่าว จึงกำทิชชูแน่นขึ้นก่อนหัวเราะอย่างขมขื่นในความมืด “ใช่ ถึงเวลาจบแล้ว”

คุณชายที่อยู่ในกลุ่มคนนั้นคือแฟนของฉันเอง แต่เพื่อทำให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหัวเราะ จึงได้ผลักฉันตกลงไปในทะเลตอนฉลองวันเกิดให้ฉันบนเรือยอร์ช แถมยังล้อเลียนฉันว่าเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นอีก แต่ฉันกลัวน้ำจริง ๆ สุดท้ายต้องเข้าห้องไอซียู และเขาก็เอาชนะใจเทพธิดาได้ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาจับมือฉันและขอโทษ แต่ฉันกลับมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ “คุณ! คุณเป็นใคร?” หมอสมองบอกว่าฉันได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ และทำให้สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขา แต่เขาพูดอย่างบ้าคลั่งว่าเขาเป็นแฟนของฉัน ฉันทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกลับไป “แฟนของฉันคือโจวจี้หลิ่นต่างหาก!” ทุกคนต่างรู้ดี ว่าโจวจี้หลิ่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขา

ตอนกินข้าว สามีคีบขิงมาให้ฉันจนพูนตะเกียบ แล้วบอกให้ฉันกินเยอะๆ ฉันมองดูอาหารบนโต๊ะที่ทุกจานล้วนใส่ขิง พลางปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างเงียบงัน “คนที่ชอบกินขิงไม่ใช่ฉัน คุณจำคนผิดแล้ว ฉันกินขิงแล้วจะอ้วก” ตอนที่เครื่องบินของฉันตกเมื่อหลายปีก่อน เพื่อเห็นแก่ลูก สามีเลยไปหาตัวแทนที่หน้าตาคล้ายฉันมากมาคอยดูแลเขา แต่เมื่อฉันกลับมา กลับพบว่าพวกเขามองตัวแทนคนนั้นเป็นฉันไปตั้งนานแล้ว ฉันมองพวกเขาเป็นครอบครัว แต่ไม่ว่าตัวแทนคนนั้นจะใส่ร้ายป้ายสีฉันกี่ครั้ง พวกเขาก็ยังคงเลือกผู้หญิงคนนั้นเสมอ ก่อนนอน ลูกชายที่ไม่ได้เจอกันมาสามปี จู่ๆ ก็เป็นฝ่ายเดินมาหาฉันที่ห้อง ฉันดีใจมากจนเนื้อเต้น อยากจะเข้าไปกอดลูกชายที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีให้ชื่นใจ แต่ประโยคแรกที่ลูกพูดออกมา กลับทำเอาฉันรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ “คุณช่วยไสหัวออกไปจากบ้านของผมได้ไหม?” ฉันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ค่อยๆ หลับตาลงอย่างแผ่วเบา “ได้ ถ้ามันคือสิ่งที่ลูกต้องการ”

เพื่อนวัยเด็กของฉันเคยสัญญาว่า พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในวันแต่งงาน เขากลับมาสาย และตอนที่พวกเราไปตามหาเขาจนเจอ เขากำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรมกับเฉียวเวยเวย น้องสาวต่างมารดาของฉัน ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ทายาทมหาเศรษฐีอย่างฟู่ซือเหนียนก้าวออกมาข้างหน้า และประกาศอย่างเปิดเผยว่าฉันคือคนที่เขาแอบรักมาหลายปี หลังแต่งงานกันห้าปี ทุกคำที่ฉันพูด ฟู่ซือเหนียนจำได้หมด ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เขาใส่ใจมากที่สุด จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่ฉันกำลังทำงานบ้านอยู่ ฉันเผลอไปเจอเอกสารลับฉบับหนึ่งที่ซ่อนลึกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของฟู่ซือเหนียน หน้ากระดาษแผ่นแรกคือเรซูเม่ของเฉียวเวยเวย บนเอกสารนั้นมีตัวอักษรที่เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเองว่า — “ให้จับตาเป็นพิเศษ สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด” ต่อมาคือแฟ้มบันทึกการจัดสรรงานของโรงพยาบาลชุดหนึ่ง ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน วันที่ในเอกสารตรงกับคืนที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนก่อนหน้านั้น ตอนนั้นฉันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในเครือฟู่ซื่อ แต่กลับต้องรอการผ่าตัดอยู่นานโดยไม่ได้รับการช่วยเหลือเสียที พอฉันฟื้นขึ้นมา เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว เพราะฉันเสียเลือดมากเกินไป ตอนนั้นฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาจนแทบไม่มีเสียง แต่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย เพราะไม่อยากทำให้เขาเป็นห่วงมากไปกว่านี้ แต่จนถึงวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า คืนเดียวกันนั้นเฉียวเวยเวยก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน และคำสั่งที่ฟู่ซือเหนียนออกให้กับโรงพยาบาลก็คือ “ให้ระดมทรัพยากรผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด เพื่อรักษาเฉียวเวยเวยเป็นลำดับแรก” น้ำตาของฉันซึมลงไปบนกระดาษ จนหมึกตัวอักษรกระจายเลอะพร่าไปหมด “ถ้าฉันไม่ใช่คนสำคัญอันดับหนึ่งของนาย งั้นฉันก็จะหายไปจากโลกของนายเสีย”

เมื่อฉันไปร่วมงานเลี้ยงครอบครัวกับลู่หวย ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่าอยากแต่งงานและมีครอบครัวเร็วขึ้น เขากลับคิดว่าฉันหมายปองทรัพย์สินของครอบครัวเขา และที่ยอมแต่งงานกับเขาก็เพราะต้องการเงินทอง จึงตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคนกว่าสิบครั้ง จากนั้นก็หันหลังไปตามง้อคนรักวัยเด็กที่กำลังหึงหวง ฉันคว้ามือเขาไว้ อ้อนวอนขอให้เขาอย่าไป แต่กลับถูกเขาผลักลงบันไดด้วยความโกรธจนขาทั้งสองข้างหัก และกะโหลกศีรษะร้าว ฉันนอนอยู่ในห้องไอซียูนานหนึ่งเดือนกว่าจะฟื้นขึ้นมา ครั้งนี้ฉันไม่ได้งี่เง่าโวยวายอีกต่อไป แต่เป็นฝ่ายติดต่อแม่ที่อยู่ต่างประเทศด้วยตัวเอง “แม่ เรื่องที่แม่เคยบอกว่าจะให้หนูรับมรดก หนูตกลงค่ะ”

หลังจากบริษัทระดมทุนสำเร็จ ภรรยาซีอีโอเดิมทีตั้งใจจะประกาศความสัมพันธ์กับฉันต่อหน้าทุกคน แต่รุ่นน้องที่เพิ่งเข้าทำงานของเธอกลับเดินขึ้นเวทีอย่างกะหยิ่มใจแล้วพูดว่า "เจ้านายครับ เพิ่งจะประกาศความสัมพันธ์กับผมเร็วขนาดนี้ ไม่ตามใจผมเกินไปหน่อยเหรอ" แต่ภรรยากลับไม่โต้แย้ง แถมยังยิ้มและจัดให้รุ่นน้องคนนั้นเข้าไปอยู่ในโปรเจกต์สำคัญของบริษัท เพื่อปั้นโปรไฟล์ให้เขา ทันใดนั้น พนักงานทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ปรบมือกันสนั่น พร้อมชื่นชมว่าพวกเขาเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันมาหลายปีเห็นฉันเงียบไม่พูดอะไร จึงกระซิบเตือนเป็นพิเศษ "เหล่าฮั่น นายไม่ใช่ว่ารู้จักวางตัวเก่งหรอกเหรอ ตอนนี้ยังไม่รีบแสดงอะไรหน่อยอีก" ฉันไม่โวยวายไม่ก่อเรื่อง เพียงผลักบัตรพนักงานตำแหน่งหัวหน้าโปรเจกต์ไปให้รุ่นน้องคนนั้น แล้วกล่าวอย่างใจกว้าง "แค่เข้าร่วมโปรเจกต์จะคู่ควรกับฐานะของนายได้ยังไง ตำแหน่งหัวหน้าโปรเจกต์ของฉันนี้ ถือว่าเป็นของขวัญฉลองการประกาศความสัมพันธ์ให้พวกเธอก็แล้วกัน"

นับตั้งแต่ได้ยินลั่วถิงเซินเรียกชื่อรักแรกออกมาตอนอยู่บนเตียง ซางอิ๋งก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น แต่ไม่มีแสงไฟเปิดรอในบ้านอีกแล้ว เขาไปดื่มที่คลับจนเมาหัวราน้ำ แต่เธอกลับไม่ได้ออกมารับเขาด้วยความร้อนใจอีกต่อไป กระทั่งตอนที่ลั่วถิงเซินเล่นเกมแพ้ในงานเลี้ยงรุ่น บทลงโทษคือต้องเลือกเพศตรงข้ามมากัดคุกกี้ชิ้นเดียวกัน เขาเลือกจงหว่านอวี๋ ทั้งสองคนกัดไปกัดมาจนริมฝีปากสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ซางอิ๋งก็ยังคงยิ้มแย้มขณะปรบมือโห่ร้องไปพร้อมทุกคน เมื่อเกมจบลง ลั่วถิงเซินเห็นซางอิ๋งยืนยิ้มปรบมืออยู่ท่ามกลางผู้คน สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที เขาแหวกกลุ่มคนเดินตรงไปหาซางอิ๋ง ก่อนคว้าข้อมือเธอ "ซางอิ๋ง! ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเล่นเกมแบบนี้มาโดยตลอด เมื่อกี้ก็เลยไม่ได้เลือกเธอ แต่ที่ปากชนกันมันเป็นอุบัติเหตุ ฉัน..."

คบกันมาสิบปี แฟนหนุ่ม เจียงซู่ เพิ่งจะยอมตกลงแต่งงานกับฉัน เพียงเพราะตอนถ่ายพรีเวดดิ้ง ช่างภาพให้เราถ่ายรูปจูบกันไม่กี่ช็อต เขากลับขมวดคิ้วอ้างว่ากลัวสกปรก แล้วผลักฉันออกพลางเดินหนีไปคนเดียว ฉันได้แต่เอ่ยคำขอโทษกับทีมงานแทนเขาอย่างทำตัวไม่ถูก ในวันที่หิมะตกหนักเรียกรถไม่ได้ ฉันจึงต้องลุยกองหิมะกลับบ้านทีละก้าวอย่างยากลำบาก แต่ในเรือนหอ ฉันกลับได้เห็นเจียงซู่กำลังกอดจูบกับรักแรกอย่างแนบแน่นไม่ยอมแยกจาก “ซินซิน…แค่คุณเอ่ยปากแค่คำเดียว ผมยอมหนีงานแต่งทันที!” หลายปีที่เฝ้ารักอย่างโง่งม กลับกลายเป็นเรื่องตลกในพริบตา หลังจากร้องไห้จนหมดสิ้น ฉันกลับเลือกที่จะหนีงานแต่งก่อนเจียงซู่เสียเอง ต่อมา ในวงสังคมต่างเล่าลือกันไปทั่ว ว่าคุณชายตระกูลเจียงออกตามหาคู่หมั้นเก่าไปทั่วโลก เพียงเพื่อขอให้เธอกลับมา…