ขี้อิจฉา/ขี้หึง Mga Nobela at Kwento

คินเองก็ยิ้มให้ฉันเช่นกันและเป็นฉันที่หุบยิ้มก่อน ความหงุดหงิดในใจนี่คือหึงสินะ “ฉันขี้สงสารจนเป็นเหตุเหรอ” เห็นหน้าใส ๆ สวย ๆ ก็เอาเรื่องอยู่

“ฉันก็อ่อนไหวง่าย ขี้หึงเป็นที่หนึ่งด้วย” “หยาไม่ชอบผู้ชายขี้หึง” “...” เดโชเงียบ “คนขี้หึงมักจะไร้เหตุผล” นั่นคือเหตุผลของเธอ “กับคนที่เรารัก ไม่มีใครอยากเห็นว่าอยู่กับคนอื่นหรอก”

เฮียเต้หันขวับมามองฉันสีหน้าเหมือนไม่พอใจอยู่มาก แถมคิ้วยังชนกันจนจะรวมเป็นอันเดียว นี่เรียกว่าหึงใช่ไหม หรือแค่หวงก้าง "ก็จับ แต่ไม่ได้มีอะไร แล้วเฮียล่ะกอดเพลงขึ้นรถคิดอะไรไหมล่ะ"

พอเขาเปลี่ยนความคิดข้าก็ถอนหายใจในทันที เรื่องเรียนขี่ม้าข้ามีความคิดอยากเรียนอยู่บ้าง แต่จะต้องไม่ใช่ช่วงที่กำลังมีงานสำคัญ ในโลกนี้มีพลังที่เรียกว่า ‘ความอิจฉา’ เจ้ากรรมนายเวรเห็นข้ากำลังมีความสุขแล้วสาปแช่งความทุกข์ยากให้ข้าขึ้นมาจะว่าอย่างไร

“อย่าโกหกกันสิคะ” อินทัชถอนหายใจออกมายืดยาว “ครับ พี่นิสัยไม่ดีเลยใช่ไหมที่อิจฉาลูก และน้อยใจเพราะลิษาสนใจลูกมากกว่า”

ฉันขวับไปตอบพู่กัน "ไม่รู้สิ บางทีพิษหึงมันอาจจะแรง จนแกหยิบปืนไปยิงฟักแฟงก็ได้^^" พิษหึง?..คำนี้ทำฉันเบะปากใส่พู่กันจนเป็นตัวสระอิ ฉันเหรอ?หึงคุณอิฐ ไม่มีทาง! ฉันแค่ต้องการให้ฟักแฟงออกไปห่างๆเท่านั้นแหละ

ไม้ซุงร่ายยาวหน้าตาเคร่งเครียด ขณะที่อีกคนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ จิ้มปลาหมึกเคี้ยวตุ้ยๆ “อันนี้คือหึงไหม ผิงจะได้ดีใจ” “แยกไม่ออกรึไง ว่าหวง ห่วง หึงมันต่างกันยังไง” “หึ แยกไม่ออก ใจมันคิดแต่จะให้พี่หึง”

“ทำไม่ทำพี่ไม่สนใจหรอกแต่พี่หึงนี่ครับ เพราะรักมากเลยหึงมาก หนูนิหายโกรธพี่นะครับพี่ขอโทษนะคนดี... ต่อไปพี่จะเชื่อใจหนูนิอย่างที่หนูนิให้ความเชื่อใจพี่มาตลอด ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นพี่จะฟังที่หนูนิพูด พี่ขอโอกาสแก้ตัวอีกสักครั้งนะครับ...” นิดาหายโกรธหายน้อยใจเมื่อได้ ฟังเหตุผลของคนขี้หึง รักมากถึงได้หึงมากอย่างงั้นเองเหรอ เธอเองก็รักเขามาก แต่เพราะรักเลยเชื่อใจเขามากเช่นกัน ก็อย่างว่าล่ะนะ ต่างคนก็ต่างความคิดต่างจิตใจ มุมมองของใครก็ของมัน...

ผมบอก “อย่าอิจฉาผมเลยครับ ถ้าจะอิจฉาผม อิจฉาตอนผมได้ฟันเจ้านายดีกว่า” วุธบอก

"มีสิ ก็ที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ไง" "คุณโกรธหรือหึงหวงเอิงกันแน่คะคุณเจย์ซี" "ฉันจะหึงหวงเธอทำไมล่ะ"