ขี้อิจฉา/ขี้หึง Novels & Stories

[ฉันจะแทงปู่แก!] แม่ง เขาทนไม่ไหวจริงแล้ว ๆ ขณะเดียวกันในความโกรธยังมีความอิจฉา รวมถึงความเศร้าเสียใจและความน้อยอกน้อยใจอยู่ด้วย

พอพี่เตอร์เดินไปอีสุเมธก็เบ้ปากใส่ฉันแล้วก็กรอกตามองบน “ขี้อิจฉา” “ก็ดูผัวมึงบ้างค่ะว่าควรอิจฉาแค่ไหน”​ มันตอบแล้วหันไปมองพี่เตอร์ตาวาว “เรียกดี ๆ อีเมธ ผัวเผออะไรแค่แฟน”

คินเองก็ยิ้มให้ฉันเช่นกันและเป็นฉันที่หุบยิ้มก่อน ความหงุดหงิดในใจนี่คือหึงสินะ “ฉันขี้สงสารจนเป็นเหตุเหรอ” เห็นหน้าใส ๆ สวย ๆ ก็เอาเรื่องอยู่

“ฉันก็อ่อนไหวง่าย ขี้หึงเป็นที่หนึ่งด้วย” “หยาไม่ชอบผู้ชายขี้หึง” “...” เดโชเงียบ “คนขี้หึงมักจะไร้เหตุผล” นั่นคือเหตุผลของเธอ “กับคนที่เรารัก ไม่มีใครอยากเห็นว่าอยู่กับคนอื่นหรอก”

เฮียเต้หันขวับมามองฉันสีหน้าเหมือนไม่พอใจอยู่มาก แถมคิ้วยังชนกันจนจะรวมเป็นอันเดียว นี่เรียกว่าหึงใช่ไหม หรือแค่หวงก้าง "ก็จับ แต่ไม่ได้มีอะไร แล้วเฮียล่ะกอดเพลงขึ้นรถคิดอะไรไหมล่ะ"

พอเขาเปลี่ยนความคิดข้าก็ถอนหายใจในทันที เรื่องเรียนขี่ม้าข้ามีความคิดอยากเรียนอยู่บ้าง แต่จะต้องไม่ใช่ช่วงที่กำลังมีงานสำคัญ ในโลกนี้มีพลังที่เรียกว่า ‘ความอิจฉา’ เจ้ากรรมนายเวรเห็นข้ากำลังมีความสุขแล้วสาปแช่งความทุกข์ยากให้ข้าขึ้นมาจะว่าอย่างไร

“อย่าโกหกกันสิคะ” อินทัชถอนหายใจออกมายืดยาว “ครับ พี่นิสัยไม่ดีเลยใช่ไหมที่อิจฉาลูก และน้อยใจเพราะลิษาสนใจลูกมากกว่า”

“เธอคงอิจฉาเพื่อนเธอสินะ” คำว่าอิจฉาทำให้กอบกุลหัวร้อน อารมณ์พลุ่งพล่านจนอยู่แทบไม่ติด “ฉันน่ะเหรออิจฉา ฉันก็แค่...เกลียด!”

ไม้ซุงร่ายยาวหน้าตาเคร่งเครียด ขณะที่อีกคนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ จิ้มปลาหมึกเคี้ยวตุ้ยๆ “อันนี้คือหึงไหม ผิงจะได้ดีใจ” “แยกไม่ออกรึไง ว่าหวง ห่วง หึงมันต่างกันยังไง” “หึ แยกไม่ออก ใจมันคิดแต่จะให้พี่หึง”

“ทำไม่ทำพี่ไม่สนใจหรอกแต่พี่หึงนี่ครับ เพราะรักมากเลยหึงมาก หนูนิหายโกรธพี่นะครับพี่ขอโทษนะคนดี... ต่อไปพี่จะเชื่อใจหนูนิอย่างที่หนูนิให้ความเชื่อใจพี่มาตลอด ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นพี่จะฟังที่หนูนิพูด พี่ขอโอกาสแก้ตัวอีกสักครั้งนะครับ...” นิดาหายโกรธหายน้อยใจเมื่อได้ ฟังเหตุผลของคนขี้หึง รักมากถึงได้หึงมากอย่างงั้นเองเหรอ เธอเองก็รักเขามาก แต่เพราะรักเลยเชื่อใจเขามากเช่นกัน ก็อย่างว่าล่ะนะ ต่างคนก็ต่างความคิดต่างจิตใจ มุมมองของใครก็ของมัน...