Novel & Cerita ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี

“ลู่.....ไม่ใช่สิ ชื่อของข้าคือเฉียนฟางหนิงเจ้าค่ะ” ลู่หยวนซียิ้มออกมาแหยๆ เพราะนางเกือบจะเอ่ยชื่อจริงๆ ของตนออกมา

หลังจากกวาดสายตามองผ่านกู้หยุนหลาน คุณชายเล็กหลินก็มองเห็นเฉินเสี่ยวถง ทันใดนั้นคุณชายเล็กก็แทบจะน้ำลายหกออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่า ชิงหลินที่รัก เธอนี่ช่างเป็นดาวนำโชคของฉันจริง ๆ ไม่นึกว่าจะไม่ได้มีเพียงกู้หยุนหลาน แต่ยังมีสาวงามราวกับเอลฟ์อยู่ด้วยอีกคน!” คุณชายเล็กหล ินหัวเราะร่า

ชายผู้นั้นนั่งตำแหน่งประธาน เพียงหางตาเห็นนางเดินเข้าไปใบหน้าไร้รอยยิ้มแม้แต่ดวงตายังคมกริบ เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจนาง นางชนน้องชายของเขาและเด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร เหตุใดแววตาของเขาที่จ้องมองราวกับฉีกนางออกเป็นชิ้นๆ “ข้าน้อยหลินอวี้เจินเป็นตัวแทนร้านค้าตร ะกูลหลินนำของขวัญมามอบให้ใต้เท้ากัว ขอให้ท่านสุขภาพแข็งแรง”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้หญิงสาวกลับชะงักพร้อมกับมองไปยังทะเลสาบตรงหน้า ดวงตาเผยประกายเศร้าสร้อยขึ้นวูบหนึ่ง ความทรงจำเลือนลางคล้ายเพิ่งเกิดขึ้น แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไรก็ไม่เคยชัดเจน ชิงเจี้ยนถอนหายใจออกมาเสียงเบา “นึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึกแล้ว นามของเจ้าคือไห่ถาง แซ่เ ซี่ย เจ้าเป็นน้องสาวต่างมารดาของข้า หากจะอยู่ที่นี่เจ้าจำเป็นต้องทิ้งอดีตเอาไว้เบื้องหลัง”

หลินซวงเอ๋อร์รู้สึกถึงความเจ็บปวดอันน่าเบื่อหน่ายที่ข้อมือ ดวงตาของนางแดงก่ำ นางอ้าปากแล้วพูดว่า " ท่านอ๋องเป็นดวงจันทร์ที่สดใสบนท้องฟ้า ข้าน้อยมีสถานะต่ำต้อย ข้าน้อยไม่เคยคิดเลยว่าข้าน้อยได้เป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋อง …" คำพูดเหล่านี้มาจากใจของนาง เยี่ยเป่ยเฉิงเป็นคนสูงส่ง ราวกับพระจันทร์ที่สุกใสบนท้องฟ้า คนอย่างนางไม่สามารถบรรลุถึงได้ หลินซวงเอ๋อร์ไม่เคยกล้าที่จะหวังหรือคิดถึงเรื่องนี้

อ๋าวเยว่ไม่อยากจะมองหน้าเจียงมู่ตาน แม้จะรู้ว่านางมีฐานะเป็นถึงบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่เจียงแต่เขาก็ไม่อยากจะมองนาง "นี่ ข้ายังไม่รู้จักชื่อเจ้าเลย เจ้าชื่ออะไรเหรอ ข้าชื่อเจียงมู่ตานนะ จวนข้าอยู่ไม่ไกลนี่เอง ไปดื่มสุรากันไหม" อ๋าวเยว่ส่งเสียงเหอะ ก่อนจะเอ่ย

เขาชี้ไปที่เสี่ยวลู่ “ใต้เท้า ข้าน้อยทำตามคำสั่งคุณหนูเท่านั้น ใต้เท้าเมตตาด้วย” เสี่ยวลู่โขกศีรษะให้หลินซู ก่อนจะนึกขึ้นได้และหันไปมองเซี่ยเฉิงอัน “ท่านมหาเสนาบดีข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยเพียงทำตามคำสั่ง คุณหนูรองหมายใช้กำยานนั่นกับคุณหนูใหญ่และคุณชายเฉา ข้าน้อยม ีหน้าที่หลอกพี่เสี่ยวเถาออกมาจากข้างกายคุณหนูใหญ่ ใต้เท้าเมตตาด้วย”

เสียงเล็ก ๆ ที่อยู่ ๆ ก็ร้องขึ้นมา ทำให้เจ้าสัวจรินทร์ต้องหันมองตาม จากนั้นท่านก็ค่อยๆ คลี่รอยยิ้มออกมา “จากทะเลหมอก ตกกลางคืนก็จะกลายเป็นทะเลดาวสินะ” ผู้สูงวัยพึมพำกับตัวเอง ก่อนเกิดความคิดดี ๆ บางอย่างขึ้นมา ท่านนึกอยากมอบคำสอนติดตัวหลานชายไว้ ซึ่งต่อไ ปแนวคิดนี้กำลังจะกลายเป็นวรรคทองในการดำเนินชีวิตของคิมหันต์

‘คุณหนูผู้นั้นเป็นใครหรือ ช่างงดงามยิ่ง’ ‘นางเป็นบุตรสาวของท่านราชครูซิว มีนามว่าลู่หลิน’ ‘นอกจากงดงามแล้วยังมีจิตใจเมตตา หากใครได้นางไปเป็นฮูหยินคงโชคดี’

ฉือหว่านพูด ลู่หนานเฉิงยกมุมปากยิ้ม “ใช่ผมเอง ผมชื่อว่าลู่หนานเฉิง ไม่คิดเลยว่าเราจะมีวาสนาได้เจอกันเร็วขนาดนี้ ผมขอเลี้ยงเครื่องดื่มคุณสักแก้วได้ไหม?”