จวน Novels & Stories

ในจวนเจ้าเมือง จวนเจ้าเมืองเป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่โอ่อ่าสง่างาม ตัวอาคารสร้างจากไม้เนื้อแข็งแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง มีสวนหย่อมขนาดใหญ่และบ่อน้ำพุที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เหม่ยหลินถูกนำตัวมายังห้องโถงรับรองขนาดใหญ่ ภายในห้องตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สลักลวดลายงดงาม มีโ คมไฟกระดาษประดับประดาอย่างหรูหรา เมื่อเหม่ยหลินเข้ามาในห้อง เธอก็เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดผ้าไหมสีเขียวเข้ม ใบหน้าของเขาดูภูมิฐานและเต็มไปด้วยอำนาจ เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สลักลายมังกร เขาคือ หลี่กวงหมิง เจ้าเมืองแห่งนี้

สุขภาพนางไม่ค่อยแข็งแรง เซียวอ๋องยังไม่ได้ออกไปที่ค่ายทหาร เขาเดินเล่นในจวน จวนนี้เป็นจวนเดิมของมารดาเขา หยางกุ้ยเฟย ทำให้เขานึกถึงบรรยากาศเมื่อตอนครั้งยังเยาว์วัย เสด็จแม่ชอบจวนที่เมืองจินอย่างมาก ให้เหตุผลเพราะว่า จวนนี้เนื้อที่กว้างขวาง สามารถปลูกบุปผานานาชนิด ได้ เซียวอ๋องมองไปโดยรอบ พบบุปผานานาชนิดบานสะพรั่งอย่างงดงาม กลิ่นหอมของซาลาเปาเนื้อลอยเข้ามาในจมูกเขา ทำให้เซียวอ๋องต้องตามกลิ่นซาลาเปาเนื้อไปที่โรงครัวอย่างไม่รู้ตัว

จวนแห่งนี้กว้างขวางเกินกว่าที่คาดเดาได้ มีข่าวลือว่าที่นี่เป็นรองเพียงวังต้องห้ามของฝ่าบาทเท่านั้น แม้จะไม่อาจทราบได้ว่าข่าวลือนี้จริงเท็จเพียงใด แต่เพียงแค่เดินเข้ามาถึงเขตด้านใน เหยียนซือเหยียนก็รู้ได้ทันทีว่าขนาดของจวนแห่งนี้มิใช่เรื่องล้อเล่น เส้นทางไปยังเรือนสวนของฮูหยินชรา ไม่ได้เป็นเพียงทางเดินตรง ๆ อย่างที่คิด หากแต่เป็น เส้นทางคดเคี้ยว ลัดเลาะไปตามสระน้ำ ข้ามสะพานหิน ผ่านศาลาพักผ่อน และอ้อมสวนดอกไม้อีกหลายแห่ง “เซียวยี ที่นี่ใหญ่เกินไปแล้ว คนสกุลไป๋ช่างโอ่อ่านัก”

“ไม่รู้ล่ะ ไม่ว่าอย่างไรพี่ก็ไม่ชอบ เช่นนั้น พวกเรารีบไปที่จวนก่อนเถิด แล้วช่วงบ่ายค่อยไปดูโรงเตี๊ยมที่ฝ่าบาทจัดเตรียมไว้ให้เจ้า” จวนที่ว่าคือจวนที่เขาซื้อไว้ให้นาง ยามอยู่ที่เมืองหลวง จวนนั้นมีขนาดใหญ่โตจนดูเหมือนกับจวนขุนนางใหญ่ก็ไม่ปาน และที่สำคัญยังอยู่ติดกับจวนต ระกูลหานอีกด้วย

จวนสกุลเจียง หรือ “จวนจั๋วเฉิงเซี่ยง” ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมืองหลวง เป็นหนึ่งในจวนขุนนางที่ใหญ่โตและโอ่อ่าที่สุดในราชสำนัก บริเวณโดยรอบถูกโอบล้อมด้วยกำแพงสูงสลักลายมังกรโบราณ ตัวเรือนหลักสร้างจากไม้หอมที่หาได้ยาก

) เรือนบรรพชลในจวนหลี่อ๋องแม้มิใช่สถานที่หรูหราอันใด หากแต่กลับเป็นที่ต้องห้ามที่มีความหมายทางใจ…ภายในเรือนแทบไม่มีเครื่องตกแต่งหรือสมบัติอันมีค่าให้โจรผู้ใดอยากลอบเข้ามาขโมยไป หากแต่เพราะใช้เป็นที่เก็บรักษาสิ่งที่หลี่เจิ้งเฉินให้ความสำคัญจึงออกแบบให้มีเพียงทางเข้า เพียงหนึ่งเดียว

บทที่ 1 คุณหนูนางแอ่นน้อย หนึ่งวันก่อนหน้า... จวนสกุลหลี่ จวนแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นซื่อเหอหยวน หรือเรือนสี่ประสานที่สวยงามและถูกอัตลักษณ์โดดเด่นที่สุดของเมืองหลวง ลานกลางบ้านถือเป็นหัวใจของเรือนสี่ประสาน มีต้นไม้เหมยใหญ่อยู่กลางลานซึ่งให้ร่มเงาและสร้างบรรยากาศที่สงบเ งียบ ต้นเหมยใกล้จะมีดอกบานสะพรั่งในฤดูหนาว รอบลานกลางบ้านจะมีกระถางดอกโบตั๋นประดับประดาอย่างสวยงาม มีศาลาเล็กๆ ไว้สำหรับนั่งพักผ่อนหรือดื่มชาในยามเย็น

ักได้" โจวจื่อหยาเดินสำรวจจวนด้วยความชื่นชม จวนหลังนี้มีเรือนหลังเล็กหลายหลังสร้างในรูปแบบเรือนซื่อเหอย่วน เรือนที่ตั้งอยู่ทิศเหนือและหันหน้าสู่ทิศใต้ เป็นเรือนหลัก ส่วนเรือนถัดจากเรือนหลัก และหันหน้าสู่ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกนั้น เรียกเรือนเคียง ระหว่างเรือนทั้งสามนี้ ม ีทางเชื่อมที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เป็นร่มบังแดดในยามกลางวัน และที่สำหรับชมวิวลานบ้านในยามราตรี

ถูกกันเอาไว้ด้านนอก เซี่ยจื่อเตี๋ยมองรถม้าหรูหราหลายคันที่จอดอยู่นอกจวน นางเงยหน้าขึ้นมองป้ายอักษรที่เขียนเอาไว้ว่า จวนจี๋เสียง[1] ที่นี่เป็นจวนของเสียนจื่อที่นางเป็นคนตั้งชื่อจวนให้ไม่ผิดแน่ ประตูจวนเปิดออกเสียนจื่อใช้ไม้เท้าค้ำช่วยเดินก้าวออกมา วันนี้บนถนนมีการประดับโคมไ� �เพื่อเฉลิมฉลองฤดูหมางจ้ง[2]นางกับเขานัดกันออกไปเดินเล่นชมความงดงาม

จวนของอ๋องหยางอยู่ในเขตเมืองชั้นในแต่คนละฟากกับคฤหาสน์สกุลหลี่ที่หลี่หยวนหยวนเพิ่งซื้อไปไม่นาน ด้านซ้ายและขวาของจวนแห่งนี้ขนาบด้วยจวนของขุนนาง หนานกงโจวเหลือบมองจวนด้านข้าง “จวนสกุลเฉิน” “รู้จักไหม” หลี่หยวนหยวนกระซิบถาม “หรือว่าจะเป็นใต้เท้าเฉินกรมมหาดไท” เขานิ่ งไปอึดใจหนึ่งก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ กระซิบกับพี่สาวต่างแซ่