Novel & Cerita ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง

“รู้ว่าผิดทีหลังอย่าทำอีก ท่านพ่อท่านแม่เสียใจ ท่านปู่ท่านย่าเองก็เสียใจพวกเจ้าพี่น้องไม่รักกัน” คล้อยหลังจินหลงเดินออกไป เด็กน้อยทั้งสามได้แต่นั่งเท้าคางถอนหายใจ และบ่นงึมงำว่า

ทั้ง ๆ ที่เป็นวันมงคลยิ่งแต่ก็ต้องอวยพรพร้อมด้วยน้ำตา มีทั้งความสุขและความเสียใจเล็กน้อย ดีใจที่บุตรสาวได้แต่งงานมีครอบครัว แต่ก็มิอาจห้ามมิให้เสียใจไม่ได้เมื่อผู้ที่เคยอยู่ร่วมกัน เห็นกันทุกวัน ในภายหน้าไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้อีก

ครอบครัวของอันเคอซินนั้นไม่สงสัยเลย ในทางกลับกันพวกเขาภูมิใจมากและรู้สึกว่าพวกเขามาถึงจุดสูงสุดในชีวิตแล้ว ไม่นานหลังจากที่ หยางซื่อเจี๋ยจากไป และก็มีคนส่งตั๋วไปให้ครอบครัว อันเคอซิน

การจากไปของนายท่านผู้เฒ่าเหอทำให้ลูกหลานและคนใกล้ชิดของเขาต้องแบกรับกับความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นอีกครั้งอย่างไม่อาจเลี่ยง การสูญเสียเสาหลักของตระกูลถึงสองคนในระยะเวลาอันสั้นขนาดนี้ทำให้บรรยากาศภายในครอบครัวเต็มไปด้วยความอาลัยและเศร้าสลดอย่างถึงที่สุดไปในทันที +๐ +๐+๐+๐+๐+๐+

ี่มันเกิดขึ้นได้ด้วยรอยยิ้ม แต่กับครอบครัวนั้นไม่ใช่ พวกเขาไม่ได้เสียใจที่อังเดรกลายเป็นคนพิการ พวกเขาไม่ได้กังวลว่าหัวหน้าครอบครัวบาดเจ็บแล้วจะขาดเงินหรือข้าวปลาอาหาร แต่พวกเขาเสียใจที่คนปกติธรรมดา คนที่เดินเหินได้คล่องแคล่วเกินวัยกลับต้องมากลายเป็นคนพิการ แม้อังเดรจะยอมรับไ ด้ง่ายแต่สำหรับพวกเขาแล้วคงยาก

เสียงคุ้นเคยกับลำแขนแข็งแรงเกี่ยวร่างเล็กเอาไว้ “พี่กุล ฮึก! น้ำค้างอยากกลับบ้าน...” “ได้ ๆ เดี๋ยวพี่พากลับ” ความรู้สึกหลากหลายตีกันจนยุ่งเหยิง ความผิดหวัง เสียใจ ทั้งจากถูกหักหลังและการสูญเสียลูกทำให้น้ำค้างทนไม่ไหว ขณะที่เธอเจ็บปวดใจเจียนตายกับการเสียลูกไป ชายหญิงคู่นั ้นกลับกำลังสร้างครอบครัวกันอย่างมีความสุข ศิศิราสุดจะทนไหว พอขึ้นมาบนรถได้ เธอปล่อยโฮออกมาทันที

คำว่าเสียชีวิตถูกเอ่ยออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ จากลูกชายคนโตของตระกูล นั่นทำให้คนในตระกูลที่เหลือกำหมัด พวกเขาแทบจะยั้งอารมณ์ไม่อยู่ด้วยซ้ำไป แต่ทว่านี่คือช่วงเวลาที่บอกได้คำเดียวว่าต้องอดทน

เวลานี้ แม่ลูบศพของฉันด้วยความปวดใจ พูดเสียงเบา “ตายได้น่าสงสารแบบนี้ คนในครอบครัวต้องเสียใจมากแน่เลย” ฉันยกมุมปากขึ้นหัวเราะเยาะตัวเอง คนในครอบครัวของฉันน่าจะมีความสุขกับการตายของฉันต่างหาก บางทีอาจจะมีแค่พี่ชายที่เสียใจครู่หนึ่ง มือที่สวมถุงมือของแม่เลื่อนผ่านแผ่นห ลังของฉัน

หมิ่งหุ้ยทำความเคารพอีกฝ่ายก่อนพูดคุยเดินหัวเราะกันไป แม้นางจะเสียครอบครัวและอดีตว่าที่คู่หมายที่ไร้ค่าไป แต่ยามนี้นางก็มีครอบครัวอีกครั้ง แม้จะยังตัดใจจากความเศร้าเสียใจไม่ได้ทั้งหมดแต่ก็ไม่เป็นไร เพราะในวันข้างหน้ามันจะต้องดีขึ้นกว่านี้แน่ ๆ

เมื่อพ่อผู้ให้กำเนิดไม่ได้รอบุตรชาย เสาหลักของครอบครัวจากไปอย่างกะทันหัน โดยที่ชายหนุ่มไม่ทันได้ร่ำลา เหตุการณ์ในครั้งนั้นสร้างความโศกเศร้าให้กับครอบครัวอินตานนท์เป็นอย่างมาก อีกทั้งบริษัทก็ระส่ำระสาย ขาดทุนมากมายมหาศาลเกือบเข้าขั้นล้มละลาย เรียกได้ว่าเป็นมรสุมของ ชีวิตเลยก็ว่าได้