ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน 소설 & 이야기

ถั่วฝักยาวต้นเล็กกำลังเติบโตและเลื้อยขึ้นไปบนท่อนไม้สูงที่ทำไว้เป็นค้างผัก แม่ปลูกถั่วฝักยาว แตงกวา บวบ พริก มะเขือเทศ และผักชนิดอื่นๆ อย่างละเล็กละน้อย ตอนกลางวันพิยดาทำงานออนไลน์ ตกบ่ายถึงเย็นจะลงสวนเป็นเพื่อนแม่ รดน้ำ พรวนดิน เฝ้ามองการเติบโตของพวกมัน แล ะทุกครั้งเป็นอันต้องนึกถึงชายคนที่ขุดดินสร้างแปลงผักเหล่านี้

“ก็พั้นช์ชอบปลูกต้นไม้นี่คะ แถมยังได้ผักสดๆ ปลอดสารพิษเอาไว้ทำอาหารทานอีก หน่อไม้ฝรั่งกรอบๆ อร่อยๆ ที่พี่พีทชอบ ก็มาจากแนวรั้วหลังบ้านทั้งนั้น” “ครับๆ พี่แค่ไม่อยากให้พั้นช์เหนื่อย” “ไม่เหนื่อยซักนิดค่ะ พั้นช์ชอบ อยู่ว่างๆนอกจากนั่งๆนอนๆไถมือถือแล้ว พั้นช์ก็ไม่ มีอะไรให้ทำ สู้ไปปลูกผักมีประโยชน์กว่าตั้งเยอะ”

ส่วนนายท่านหานก็วางแผนปลูกพืชผักทำสวน เก็บผลผลิตไว้ค้าขายเล็กๆน้อยๆหลังปลดเกษียณเพื่อคลายเหงาและใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ แม้นสกุลหานจะร่ำรวยมีทรัพย์สินที่ทางมากมายให้คนเช่าปลูกผักทำสวน ทำนา ทำการค้าขาย

“ทำไมต้องรีบมีขนาดนั้นด้วยคะ หนูยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำแล้วยังไม่ได้ทำ ฟาร์มผักก็ยังทำไม่เสร็จเลยค่ะ” “ฟาร์มผักทำควบคู่ไปด้วยกันกับการทำลูกได้ นักวิจัยบอกว่าผักเราจะโตไวต้องพูดคุยกับเขาบ่อย ๆ เราก็เปลี่ยนจากเสียงพูดคุยเป็นเสียงครางแทน ผักอาจจะชอบก็ได้นะ” คำตอบของ ซันเดย์ณิชาหน้าแดงขึ้นทันที เพียงแค่จินตนาการว่ากำลังโดนชายหนุ่มกระแทกในโดมปลูกผัก แค่คิดก็ขนลุกซู่ “คุณจะบ้าหรือไงคะ คิดจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง”

แผ่นดินที่เคยแห้งแล้งไม่ว่าจะปลูกพืชผักใดๆ ก็ไร้หนทางได้เก็บเกี่ยวนั้น นางก็สามารถพลิกฟื้นให้กลับมามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง พืชผักผลไม้มากมายหลากหลายชนิดที่ไม่ค่อยจะมีใครปลูกได้ไม่ว่าจะเป็นผักสลัด มะเขือเทศลูกใหญ่ทั้งยังมีฟาร์มข้าวสาลีที่เวลานี้เริ่มสุกงอมได้ที่อี กไม่กี่วันข้างหน้าก็สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้แล้ว

“อย่าลืมนะว่าฉันน่ะมีอาชีพทำสวนเพราะฉะนั้นรดน้ำผักแค่นี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย” “แต่นายหัวอย่าลืมนะคะว่านายหัวทำสวนปาล์มกับสวนยางพาราต้นมันใหญ่มาก แต่ผักของณิรินต้นมันเล็กนิดเดียวเอง ยังไงก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน”

ลู่หานถิงเห็นว่ามีหญิงวัยกลางคนสองสามคนอยู่ในสวน พวกเขากำลังนั่งถอนวัชพืชและใส่ปุ๋ยให้กับผักและผลไม้เหล่านั้น “ที่นี่มีทั้งผักและผลไม้ แล้วถ้าคุณอยากกินเนื้อล่ะ คุณต้องทำยังไงครับ?”

หญิงสาวถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ปาล์มน่ะ เอาส่งให้โรงงานอีกที" "คุณมีสวนอะไรบ้าง" "มีปาล์ม ยาง แล้วก็ทุเรียน" "ทำไมไม่ปลูกข้าว?"

คำกล่าวเหล่านี้จะฝังอยู่ในใจของกู้หว่านเยว่ “จริงสิ แล้วการปลูกผักเรือนกระจกและการปลูกฝ้ายเป็นอย่างไรบ้าง?” “ดีมาก!” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ผู้ใหญ่บ้านโจวก็กระโดดโลดเต้นทันที

“สวนฉันเป็นเกษตรแบบผสม ปลูกไผ่กับมะละกอสลับแถวกับต้นยาง แล้วก็มีสวนมะละกอปลูกสลับกล้วย นอกนั้นมีพืชสวนครัว ผักนิดหน่อย ปลูกไว้ทำกับข้าวเป็นอาหารให้คนงาน มีบ่อเลี้ยงปลา เลี้ยงไก่ไข่ เหลือกินก็เก็บขาย แต่หลักๆ ขายใบตองกล้วย มะละกอดิบ สุก หน่อไม้ ต้นพันธุ์ไผ่ ส่ว นน้ำยางจะส่งโรงงานในเมืองทำยางแผ่นยางแท่งแล้วถึงขาย” กรณิการ์ฟังแล้วกะพริบตาปริบๆ คิดคำนวณคร่าวๆ เขาต้องมีพื้นที่เท่าไหร่กันถึงทำทั้งหมดนั่นได้ ฟ้าครามเหมือนรู้ความคิด เสียงห้าวเล่าไปเรื่อยๆ