วันสิ้นโลก นิยาย & เรื่องราว

สามเดือนต่อมา วันที่อากาศร้อนอบอ้าวจนแทบจะแผดเผามนุษย์บนโลกให้หมดโลกได้ภายในพริบตาเดียวกลับเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ใคร ๆ ก็ต่างใฝ่ฝันอยากเข้ามาเรียนอย่างSN university เสียอย่างนั้น

ือการเริ่มต้นของชีวิตที่แท้จริง ชีวิตที่ไม่มีขอบเขต ไม่มีข้อจำกัด และไม่มีการสิ้นสุด ธันวายิ้มเป็นครั้งสุดท้ายให้กับโลกที่เขารัก ก่อนที่ร่างแห่งแสงของเขาจะสลายตัวกลายเป็นส่วนหนึ่งของดวงดาวบนท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงตำนานแห่งความรักที่ไม่มีวันลบเลือนจากใจของผู้คนที่ยังคงอยู่บน� �ลกใบนี้

เล่าว่าหลังจากหมดสติในห้องซ้อม ผมตื่นขึ้นมาในทุ่งดอกเดซี่สีขาว เล่าว่าที่นั่นไม่มีเวลา ไม่มีความหิว ไม่มีความเจ็บ และไม่มีใครอื่นนอกจากผมกับผู้หญิงคนหนึ่ง เล่าว่าเธอชื่อเดซี่ เล่าว่าเธอเคยคิดว่าผมเป็นเทวดา เล่าว่าเรากลายเป็นเพื่อนผี แล้วค่อย ๆ กลายเป็นคนรักกันในโลกที่เหมือ นไม่มีวันสิ้นสุด ผมเล่าว่าเราสร้างบ้านด้วยกัน เล่าว่าผมแต่งเพลงให้เธอฟัง เล่าว่าเธอเป็นคนที่ทำให้โลกหลังความตายไม่เงียบเหงาอีกต่อไป และเล่าว่าวันหนึ่งร่างของผมเริ่มจางลง ก่อนจะถูกดึงกลับมายังโลกความจริง ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในทุ่งดอกเดซี่นั้น

The End ~ When the night has come (ในช่วงเวลาของยามค่ำคืน) And the land is dark (และดินแดนเข้าสู่ยามวิกาล) And the moon is the only light we’ ll see (ดวงจันทร์นั้นคือแสงเดียวที่พวกเราจะมองเห็น)

องมิติที่กำลังสลายตัว พระสันตะปาปาผู้คลุ้มคลั่งได้จากไปแล้ว ทว่าการเดิมพันของคนจนตรอกในครั้งนี้ ได้ทิ้งมรดกแห่งความพินาศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเอาไว้ โลกที่เคยงดงามและเต็มไปด้วยชีวิต บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับจุดจบที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง แผ่นดินกำลังถูกฉีกกระชาก ท้องฟ้ากำลังถ

ตราบสิ้นลมหายใจสุดท้าย จบบริบูรณ์

ู้คนหลายสิบชีวิตสวมชุดอาภรณ์สีดำมาส่งเพื่อนสู่สวรรค์คาลัยเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อดนตรีจบลงเสียงหวีดของประทัดก็ดังขึ้นพร้อมกับไฟที่ลุกไหม้เผาร่างที่ไร้ลมหายใจของวชิรันควันสีดำล่องลอยสู่ท้องฟ้านภาลัยเป็นนิมิตรหมายที่ดีบ่งบอกว่าวชิรันจะได้ไปอยู่ในภพภูมิที่ดีขอให้คนที่อ ยู่ข้างหลังปล่อยวางและดำเนินชีวิตต่อไปอย่าได้โศกเศร้าเสียใจต่อไปอีกเลย

อ๊าส์… ในที่สุด.. ในที่สุดเธอถึงสวรรค์สีรุ้ง.. ปลายทางที่มีแต่ความสวยงาม.. ไม่เพียงแค่ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอเกร็งกระตุกแต่ดอกไม้ดอกโตของเธอก็ปลอดปล่อยน้ำหวานออกมามากมายจนเขาแทบจะกลืนกินไม่หมด.. แต่ไม่ได้หรอกของดีแบบนี้เขาจะต้องตามเก็บไม่ให้เหลือสักหยด..

“เด็กน้อย อย่าได้ว้าวุ่นใจไป ข้ารอได้ รอให้ใจของเจ้าสิ้นรักอย่างแท้จริง พบหน้ามันเจ้าก็มองได้อย่างสนิทใจ มองแล้วแม้แต่ความชิงชังก็ยังไม่เหลือ มองแล้วถึงมันตายลงตรงหน้าอย่างดีเจ้าก็แค่ตกใจที่เห็นคนตายไปต่อหน้าพอผ่านไปสักหลายวันหน่อยเจ้าก็ลืมไป ข้าจะรอวันนั้น” ซ่างกวนไท่จบประ

‘ถึงค่ายแดนประจิมแล้ว’ 'อากาศเริ่มหนาวแล้ว' 'วันนี้หิมะตก' 'อาหารในค่ายไม่อร่อย' ช่วงแรกมู่หลินก็เหนื่อยใจเพราะไม่มีสาระอะไรในจดหมายเลย หลังๆ นางก็เริ่มชิน กลายเป็นทั้งสองแลกเปลี่ยนเรื่องในชีวิตประจำวันกัน 'ข้าส่งยาทลายหมื่นพิษ เผื่อท่านจำเป็นต้องใช้ ‘