วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง นิยาย & เรื่องราว

“วันนี้ นายหญิงบอกว่า ของว่างถูกปากจึงอย่างตกของกำนัลให้เจ้ากับข้าเอาถาดนี้ไปเก็บเสีย” ส่งถาดให้กับนางกำนัลก่อนที่จะเดินออกไปทางประตูวังให้ทันกับ ทัพของจงเจี้ยนที่กำลังจะออกเดินทาง “ฝ่าบาทมาถึงนี้มีเรื่องใดให้ฟางหลันรับใช้หรือเพค่ะ”

“เดี๋ยวข้ามานะเจ้าคะ” นางไม่อาจดูดายได้จริง ๆ “ข้าไปด้วย” ถานจ้านรู้ว่านางต้องเห็นอะไรมาแน่ จึงรีบลุกขึ้นเดินตามหลังนางไป

“เชิญท่านอ๋อง” นางกำนัลผู้นั้นยอบตัวลงอย่างอ่อนนอมแล้วเดินนำทางเขาไปยังห้องบรรทม “เหตุใดจึงต้องไปห้องบรรทม”

จินฝานยอมผละออกจากหว่างขาขาวผ่อง เพื่อเปิดทางให้สือถงได้ครอบครองนางเป็นคนแรก ราชันมังกรจัดแจงท่วงท่าให้หลินโม่นอนแยกเรียวขา พาดทับบนต้นขากำยำทั้งสองข้าง สะโพกกลมกลึงจึงยกขึ้นลอยเด่นเหนือฟูก จากนั้นจึงจ่อท่อนเอ็นมหึมาปาดป่ายความหวานฉ่ำ ชโลมจนหัวมังกรยักษ

จริงด้วย นางเกือบลืมไปแล้ว “ขอบใจมาก อีอี” ตวนมู่เจียวเดินเท้าออกนอกด่านแทบจะเป็นคนแรก เกวียนและลาบรรทุกสุราของนางถูกโยวหย่งคังลากไปเก็บที่จวนแม่ทัพแล้ว ยามนี้หญิงสาวจึงเหลือเพียงสองขาอันอ่อนแรงจึงได้แต่เดินกะปลกกะเปลี้ยราวคนขาพิการ

ต้าหวางตรัสเช่นนี้ “ข้าจะนำนางกลับพรุ่งนี้” “ข้าได้เตรียมรถม้า และทหารส่วนหนึ่งคุ้มกันพวกเจ้าถึงชายแดนแคว้นหวง และข้าก็รู้มาว่าอู่หยางหลินนางท้องแล้ว”

พริบตานั้น ป่าอาถรรพ์ก็สว่างวาบประดุจเวลากลางวัน เงามืดและหมอกควันสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ทิ้งไว้เพียงเส้นทางแคบๆ ที่มุ่งตรงไปสู่ยอดเขาเร้นลับเบื้องหน้า ซึ่งมีแสงสีม่วงอ่อนๆ ของพลังสายฟ้าที่คุ้นเคยรออยู่ "ไปเถอะ..." เหยียนจวิ้นขึ้นม้าอีกครั้ง แววตาเต็มไปด ้วยความเด็ดเดี่ยว "เราจะไปเอาตัวนางกลับมา และไปสั่งสอนไอ้หน้ากากนั่นให้รู้ว่า... คำว่าดูแลของพวกเรา มันหมายถึงการยอมตายเพื่อกันและกัน ไม่ใช่การฉกชิงนางไปซ่อนไว้ในเงามืดแบบมัน!"

หลินหลินสะกดกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ เมื่อเห็นขันทีอาวุโสนำว่าวนกนางแอ่นเข้ามาถวาย นางจึงหยิบว่าวนกนางนวลที่ประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างอ่อนช้อย “อ้อ ว่าวแบบนี้เอง ไม่มีอะไรเพคะฝ่าบาท” ดวงตามังกรหรี่แคบ ยังไม่สิ้นความสงสัย “แล้วคราแรกน้องหญิงคิดว่าว่าวแบบไหน”

หญิงสาวยื่นตราของนางให้อีกฝ่ายดู นายกองเลิกคิ้วจากนั้นประสานมือคารวะนาง “คารวะคุณหนูใหญ่” “รบกวนแล้ว” นางกล่าวอย่างเรียบง่ายจากนั้นหมุนตัวกลับขึ้นรถม้า “ข้าจะเดินทางต่อทันทีไม่รบกวนพวกท่านนานนัก”

นางเดินกลับไปดึงเสี่ยวหมานจากนั้นก้าวเดินต่อไป คนของจวนกั๋วกงเห็นนางไม่กลัวก็ไม่กล้ารั้งเอาไว้ ไม่มีใครกล้าโดนตัวนาง ได้แต่ปล่อยให้นางกับสาวใช้เดินจากไป ตอนหันกลับมายังโดนผู้เป็นนายด่าทอด้วยความโกรธ