องค์นางประกาศิต Novels & Stories

เรือนร่างระเหิดระหงในอาภรณ์สีชิง[1]หรูหรา ประดับประดาปิ่นทองระย้างดงาม กำลังนั่งชมทิวทัศน์อันร่มรื่นอยู่เงียบๆ นางคือพระสนมชิงเฟย เจ้าของวงหน้าสะคราญโฉมพิลาศล้ำ กิริยาดุจนางฟ้านางสวรรค์ แต่ภายในกลับซ่อนเขี้ยวเล็บอันแหลมคมเคลือบพิษร้ายเอาไว้ได้แนบเนียนเสมอ มา

แต่ภิไธยวางเกณฑ์ตัวเองไว้ในระดับที่สูงกว่าโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง “คุณไธยเขาไม่ชอบให้ผู้หญิงท้าทายหรือแสดงออกว่าฉีกหน้าเขา...เกนเกด...ผู้หญิงคนนี้ชื่อแปลก...” เขาพึมพำก่อนจะพูดต่อ “คุณแมวน่ะส่งตัวไปรำอวยพรเมื่อคืนวันเกิดคุณไธยเขา” สุพัตรากะพริบตาปริบๆ

บุรุษผู้หนึ่งถามขึ้น "เจ้าจำแม่สาวน้อยคนแรกได้หรือไม่ล่ะคนที่นางมีใบหน้าที่งดงามแล้วห้อยหยกเส้นหนึ่งมาข้าว่าข้าไม่เห็นแม่นางผู้นั้นเลยวันนี้มีแต่บุรุษทั้งหมดเลยมีแม่นางคนแรกเท่านั้นที่เป็นสตรีข้าจึงจำนางได้เป็นพิเศษ" บุรุษคนที่คุยกับจินเป่าหน้าทางเข้ากล่าวขึ้น "สต รีนางนั้นเองช่างนางเถอะ ไม่รู้ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มีอาจารย์ผู้ใดหนุนหลังอยู่หรือไม่ หากอยากรู้ว่าเป็นใคร เอาแบบนี้ไหมล่ะไปดูข้อมูลของนางกัน นางได้ลำดับที่เท่าไหร่นะในป้ายคำสั่งที่นางแสดงตัวเข้ามาร้อยกว่านี่แหละจำไม่ได้ว่าเท่าไหร่"

โจวคุนต๋าหรือแท้จริงคือ ‘ไท่จื่อคังเฟยหลง’ องค์รัชทายาทของแคว้นต้าเหลียงกล่าว “ซีอิ๋งนางไม่ใช่สตรีเช่นนั้น เจ้าอย่าได้คิดดูถูกนาง” เป็นชินอ๋องซื่อจื่อกล่าวโดยไม่คิดเกรงกลัวอำนาจของอีกฝ่าย

“ผลการประกวดเทพีไร่ส้มประจำปีนี้ ผู้ที่ได้ตำแหน่งเทพีไร่ส้มไปครองคือ นางเคียงดาว ภรรยาพ่อเลี้ยงอาชว์ จากไร่อัสนีครับ” เสียงปรบมือดังเกรียวกราว เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของคนมาเชียร์ดังลั่น

อันหนิงหยิบตราประจำตัวออกมา “นะ นี่มัน ตราองค์หญิงแคว้นฉิน ล้อเล่นแล้ว อย่างเจ้าไม่น่า...” เจ้าหน้าที่กำลังจะปฏิเสธ สายตาแม้จะไม่ได้ดูถูก แต่ก็ไม่คิดจะเชื่อ องค์หญิงสูงศักดิ์จะมีสภาพมอมแมมเช่นนี้ได้อย่างไร

กึกก้อง สตรีนางนั้นชื่อ -หนิงเฟย - เป็นธิดาของเจ้ากรมการคลังคนใหม่ แม้นางจะมีอายุเพียงสิบเจ็ดปีแต่เพราะมีสติปัญญาเป็นเลิศ อีกทั้ง บทกวี เพลงพิณ เขียนอักษร ภาพวาด แลงานเย็บปักนางล้วนมีความสามารถทั้งสิ้น ดังนั้น นางจึงผ่านการคัดเลือกเข้ามาเป็นหนึ่งในสาวงามว่าที่ส นมในองค์ฮ่องเต้วันนี้

“ข้าได้พบกับหญิงสาวผู้หนึ่ง นางดูเหมือนเพียงหญิงสาวธรรมดา ทว่าพลังเวทย์ที่แผ่ออกมากลับมหาศาลเกินกว่าจะจินตนาการได้ หากนางไม่ใช่มังกรที่ปลอมแปลงเป็นมนุษย์ ก็คงเป็นตัวตนที่อยู่ในระดับเดียวกับแม่มดผู้จากตำนานเก่าแก่” “นางเรียกตนเองว่า ‘ผู้ดูแลการทดสอบ’ และการทดสอบนั้น… คือการวั ดความเข้ากันได้กับหัวใจของจอมปราชญ์ไรอัส”

หนิงอันรีบยื่นมือห้ามทันที “เดี๋ยวสิ ข้าเป็นคนสำคัญนะ” “สำคัญอย่างไรขอรับ” นางเชิดหน้าอย่างสง่างามก่อนประกาศเสียงดัง “ข้าคือ ชายาเอกของอ๋องเซียวอวี้เฉิน” ผู้คนแถวนั้นหันมามองทันที

คิ้วรูปกระบี่ขมวดเป็นปมเมื่อภาพที่นางเตะพระองค์ฉายเข้ามาในหัว ทั้งยังบอกให้ไปตายด้วยพระองค์จำได้แม่นยำ เกิดมาเพิ่งเคยถูกเตะจนสลบ และคนนั้นยังเป็นสตรีเลื่องชื่อของแคว้นอีกด้วย “ท่านอ๋องลวนลามหม่อมฉันก่อน”