อสูรข้ามฟ้า Novels & Stories

พื้นดินสั่นสะเทือน ภูเขาทั้งลูกแทบพังทลาย จากนั้น อสูรร่างยักษ์ก็ลุกขึ้นจากด้านหลังแท่นหิน มันสูงกว่าสิบจั้ง มีเขาสีดำสองข้าง เกล็ดปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาสีแดงฉานราวโลหิต แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมา ทำให้หลายคนหน้าซีด “อสูรเฝ้าสุสาน” “ระดับราชันย์อสูร” “หนีเร็ว” หลาย กลุ่มเริ่มถอยทันที ซูเหยาเหยากับศิษย์พี่ทั้งสามก็รีบถอยเช่นกัน แต่ยังคงแอบมองไข่สัตว์เทพด้วยความโลภ

วันอาทิตย์ ณ บ้านตระกูลศิริวัฒนากุล รถสปอร์ตคันหรูของสายฟ้าเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์สีขาวสะอาดตา วันนี้อสูรร้ายจอมเถื่อนพยายาม 'ดรอป' ลุคของตัวเองลงอย่างถึงที่สุด เขาเลือกสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินเพื่อปกปิดรอยสักดุดันตรงช่วงแขนและแผงอก เซตผมเรียบร้อย ท่าทาง ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ ทว่าในใจของอสูรหนุ่มผู้ไม่เคยกลัวใครกลับเต้นระทึกยิ่งกว่าตอนไปเจรจากับคู่อริเสียอีก "พี่สายฟ้าตื่นเต้นเหรอคะ มือเย็นเชียว" นิ่มที่อยู่ในชุดเดรสสีหวานหันมาจับมือหนาพลางส่งยิ้มให้กำลังใจ "เพื่อหมอนิ่ม พี่สู้ตาย"

พวกเขามองเห็นร่างมหึมาอยู่บนท้องฟ้า มันเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ยาวประมาณ 50 เมตร ทั้งร่างเป็นสีม่วง มันดูเหมือนเป็นเสือและมีปีกบนหลัง และรอบร่างยังมีสายฟ้าแผ่ออกมา นี่คือสัตว์เทพดุร้ายที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักว่าราชาอสูรเถาอู้นั่นเอง

อสูรดูดเลือดกรีดร้องเสียงดัง จากนั้นอสูรตัวใหณ่ขึ้นมากเป็นเท่าตัวและพุ่งเข้าหาภิกษุ จาร์เซอร์ยาดึงยันต์ออกมากและกระทืบเท้าพร้อมกับร่ายคาถา “อิง ครีม ครีม ขิม ขิม ขิชี ขิชี พุทนะเต ขิม ขิม ปัต!”

เอี๊ยดดด เสียงเบรกดังขึ้นสนั่นไปทั้งป่าก็ว่าได้ เมื่อจู่ๆ ดาวฤกษ์ก็ต้องหยุดรถอย่างกะทันหัน พร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นมาปกป้องราตรีดาวเพื่อไม่ให้เธอกระเด็นไปด้านหน้ารถทั้งๆ ที่เวลานี้อีกฝ่ายคาดเข็มขัดนิรภัยอยู่ สีหน้าของราตรีดาวดูตกใจเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น นั่นเอง “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “เมื่อกี้มีงูเลื้อยตัดหน้ารถนะครับ พี่เลยต้องเหยียบเบรก” งูตัวที่ดาวฤกษ์เห็นเมื่อครู่ขนาดของมันใหญ่เท่าแขนของเขาก็ว่าได้

อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญปรุงโอสถบ่น “ศิษย์ทราบแล้ว” บนฟากฟ้ามีกระบี่หลายเล่มบินลอยเต็มท้องฟ้ากว้าง ศิษย์หลายคนที่บังคับกระบี่ได้เยี่ยมยอดก็ผลัดกันปะทะกับผู้บุกรุกที่ขี่อสูรมารจากน่านฟ้าพร้อมกับม่อซวิ่น ที่พื้นดินก็มีอสูรมารต่อสู้กับอสูรลมปราณของเหล่าศิษย์แข็งแกร่งหลายคนของเ ทียนถูหวู่

ตับ ตับๆๆๆๆ แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ “อะ อ๊ะ อ่า อร้ายยยยยยยยย” ร่างอรชรเกร็งซ่าน แอ่นกายเข้าเบียดชิด จนหัวนมชี้ฟ้า เต้าสล้างกระเด้งกระดอนตามจังหวะกระแทก ไม่นานนักสวรรค์ก็พร่างพราย เหมยกุ้ยละลิ่วลอยขึ้นไปจนสุดฟากฟ้า แม้แต่น้ำตกที่เคยดังกึกก้องนางก็ไม่ได้ยินแม้แต่น้อย “ซี้ดดดดดดดดดดดดด โอ้ววววววววววววววววว อ้ากกกกกกกกกกกกก”

มิสึกิร้อง ทันใดนั้น เงาของอสูรที่ดูเหมือนจะเป็นปีศาจที่ถูกสร้างขึ้นจากความว่างเปล่าก็พุ่งเข้ามาโจมตีพวกเขาอย่างรวดเร็ว พวกมันไม่มีดวงตา ไม่มีใบหน้า และมีพลังที่น่าเกรงขามกว่าทุกสิ่งที่พวกเขาเคยเจอมา “พวกเจ้าเป็นความผิดพลาด” เสียงของพวกมันดังก้องในความคิดของพวกเขา “เราจะล บล้างพวกเจ้าให้หายไปจากจักรวาล”

ิสุทธิ์ของแกอีกที คราวนี้ม้วนกระดาษพลิกไปหน้าที่มีข้อมูลเกี่ยวกับแผนที่และเข็มทิศทหารระบุไว้ แล้วแกก็เริ่มร่ายคาถาเป็นภาษาสวรรค์ออกมา ถ้อยคำมีลักษณะเป็นการสรรเสริญถึง ภูเขา ก้อนหิน ท้องฟ้า และลำธาร อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับถิ่นที่อยู่ ณ ตำแหน่งอันเป็นพิกัดเป้าหมายบริเ วณชายแดนสนามรบ เปรียบเปรยไปก็เหมือนกับการใส่พิกัดลงใน g****e map บนสมาร์ทโฟนในยุคเรานั่นแหละ เพียงแต่บนโลกสวรรค์นั้นกลับต้องใช้อ่างชนิดพิเศษที่ชื่อว่า “อ่างคันฉ่องเนตรธารา” อันนี้แทน

เบื้องหลังม่าน ชายหนุ่มในเงามืดคลี่ยิ้มบาง ๆ ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบราวกับอสรพิษที่ซุ่มมองเหยื่อ เหตุการณ์ดูสงบ แต่แท้จริงกลับเป็นเสี้ยวหนึ่งของพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ทั่วแผ่นดิน ฟู่เจาหยางหยิบสมุดอีกเล่มขึ้นมาวางต่อหน้าเขาอย่างเงียบ ๆ เล่มนั้นไม่มีชื่อ ไม่มีตรา แต่ อัดแน่นด้วยตัวเลขและสัญลักษณ์ลับ