อสูรข้ามฟ้า Novels & Stories

แต่ในวินาทีนั้นเอง หนึ่งในหุ่นกลับพุ่งทะลุควันออกมาเร็วผิดปกติ เร็วจนไม่มีใครทันตั้งตัว มันยกแขนติดใบมีดขึ้นตรงใส่อนลทันที “ระวัง!” จันทร์สิตาร้องลั่น แต่คนที่ขยับก่อนกลับเป็นยูนา เธอพุ่งเข้าไปหาอนลทันที ก่อนใช้ร่างตัวเองผลักเขาออกเต็มแรง

เมย ตะโกนลั่น ก้องภพยืนจังก้า เผชิญหน้ากับอสูรกายแห่งเปลวเพลิง เขารู้ดีว่าอาวุธธรรมดาเจาะเกราะมันไม่เข้า และเขาไม่อยากทำร้ายมัน เขาต้องใช้วิธีอื่น... ต้องดึงเอา "แก้วสุริยกานต์" ออกมาจากหน้าอกของมันโดยตรง! "ยันต์พสุธาสถิต... จงตื่น!"

ฟ้าเปิด ม่านเมฆหลีกทาง แสงบูรพาสาดส่อง เท้าคู่หนึ่งก้าวลงมาจากวิมานเบื้องบน ร่างนับสิบก่อนหน้านี้คุกเข่ากลางอากาศทำความเคารพ "ข้าจะมาต้อนรับสัตว์เทวะตนใหม่ กลับพบเข้ากับวาสนาของเว่ยไป๋ การกระทำของเจ้าประหลาดยิ่งนัก วาสนาเหินหาวเป็นชาวสวรรค์ของตนกลับมอบให้สัตว์อสูรตนห นึ่ง ช่างน่าขัน แต่การกระทำของเจ้าต้องสูญเปล่าแล้ว ทั้งเจ้าทั้งวาสนาของเจ้า ข้าจะเก็บกลับไปให้สวรรค์ทั้งหมด!"

กาศ และมีโครงการใหม่เกี่ยวกับการข้ามมิติเวลา เธอก็มุ่งมั่นตั้งใจเข้ามาเป็นอาสาสมัครโดยมีเงื่อนไขว่าทางบริษัทต้องส่งเสียเธอเรียนจนจบในระดับปริญญาเอก ส่วนเรื่องคุณสมบัติและการสัมภาษณ์นั้นกว่าเธอจะผ่านมาได้ก็ไม่ง่ายนัก เพราะมีคนจำนวนไม่น้อยมาขอสมัครเพื่อแย่งสิทธิ์เหล ่านี้ เพราะแม้นการข้ามมิติจะเสี่ยงแต่ก็คุ้มค่าและเป็นความใฝ่ฝันสูงสุดของใครหลายๆคนเช่นตัวเธอเอง

ขุนปวรรัชดลยังไม่เชื่อและยังคิดว่าน้องสาวสร้างเรื่องโกหกขึ้นมา "น้องมิได้มุสาหนาเจ้าค่ะ น้องข้ามภพไปจริง ๆ พี่หมอคือบุคคลในภพชาติที่เกิดขึ้นในกาลข้างหน้า ยาที่ใช้รักษาพ่อท่านคือยาจากอนาคตกาล เพราะพี่หมอทำให้ข้ามีชีวิตอยู่จนได้กลับมาหาทุกคนที่นี่ หากมิได้เขาข้าคงสิ้นชี วิตแล้วกระมัง"

หมาป่าตัวแรกที่ถึงขอบร่องกระโจนข้ามโดยไม่ลังเล มันไม่ทันได้ข้ามถึงครึ่งทาง ผิวน้ำสีชาดเบื้องล่างพลันยกตัวขึ้นเป็นมือขนาดยักษ์ ฉุดขาหลังของมันกระชากลงไปในคูน้ำดังตูม ไห่ยวี่เจ๋อซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบก้าวยกสองมือขึ้นควบคุมผืนน้ำ นัยน์ตาสีน้ำทะเลทั้งสองข ้างเปล่งประกายวาวท่ามกลางความมืด ตูม! ตูม! ตูม! อสูรที่ตกลงไปดิ้นพล่านได้เพียงชั่วอึดใจก่อนที่โอสถสีชาดซึ่งม่ออู๋เหินเคี่ยวไว้จะออกฤทธิ์ ขาสี่ข้างอ่อนปวกเปียก ร่างชาไร้เรี่ยวแรงลอยคว่ำอยู่กลางน้ำแดงฉาน

แม้หญิงชราจะพูดแปลกๆ ทว่าคำแก้วก็เข้าใจได้ว่าคำว่า ‘ข้าม’ ของหล่อนนั้นน่าจะหมายถึงการเดินข้ามไปตามต้นไม้ใหญ่ที่ลำต้นของมันเอนพาดไปยังอีกฟากของลำธาร เชื่อมต่อกับผืนป่าที่ผู้คนร่ำลือว่าเคยมีคนเห็นอสูรสามตนวนเวียนอยู่ในนั้น “ข้าม… แล้วยังไงต่อจ๊ะยายสี… ” คำแก้วถามต่อ เอียง คอรอฟังคำตอบอย่างตั้งอกตั้งใจ “เห็ด… เห็ด… เดินไปตามทางที่มีเห็ด… เห็ด… เต็มไปหมด… ขาว… สีขาว… ”

หัวหน้านักฆ่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ไม่ใช่ปาฏิหาริย์ แต่เป็นจุดจบของพวกเจ้าต่างหาก" หลี่ซินหรานตะโกนสั่งอสูรหมอกที่ตามมาส่งที่ชายป่า "ทำลายพวกมัน" อสูรหมอกแผดเสียงคำรามกึกก้องจนแผ่นดินแยก มันสะบัดหางยักษ์ถล่มพื้นดินจนนักฆ่าล้มระเนระนาด เปิดทางให้หลี่ซินหรานและ อาหู่ทะยานข้ามด่านสุดท้ายออกไปสู่ทุ่งหญ้ากว้างที่ม้าสองตัวรออยู่

มาหยาอุทานพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองด้วยความตกใจ ตาเบิกกว้างจ้องมองแท่งเนื้อสีน้ำตาลยาวใหญ่พอๆ กับท่อนแขนของหล่อน ตั้งลำขนานกับท้องแน่นไปด้วยลอนกล้ามของโอซาน “เดี๋ยวผมจะพาคุณขึ้นสวรรค์… ” โอซานกล่าว มาหยาเชื่อว่าเขาทำได้ ตาเบิกโพลงจ้องมองเขาจับแก่นกา ยร้อนผ่าวที่มีเส้นเลือดลายเอ็นปูดโปนกระจายเหมือนรากไม้โอบรอบลำ แลดูน่าสะพรึง กดเข้ามาจ่อชิดติดปากรูที่กำลังร้อนลื่นไปด้วยน้ำใคร่

ข้ามภพมาอยู่อีกมิติหนึ่งที่อาจจะเคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีตหรืออาจจะยังไม่เคยเกิดขึ้นก็ได้ นั่นเป็นเพราะมีใครบางคนอยากให้เรามาเพื่อเปลี่ยนแปลงและช่วยเหลืออะไรบางอย่าง คือสิ่งที่เรียกว่าคนบนฟ้าเป็นคนกำหนดนั่นคือ พรมลิขิตนั่นเอง…. การจะข้ามภพ ต้องใช้เวลา สถานที่ ต้องเป็น เวลาที่ตรงกัน สถานทีที่เดียวกัน และทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับ ชะตาลิขิต ฟ้าลิขิตและกรรมลิขิต….. ……………………………………………….