Novel & Cerita อ่อนน้อมถ่อมตน

นะครับ การคิดบวกไม่ได้หมายความว่าเราต้องเป็นคนแสนดียอมคนอื่นไปเสียทั้งหมด ไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมให้คนอื่นกดขี่ข่มเหงไปเสียทุกครั้ง เราควรจะสู้เมื่อต้องสู้ ควรจะถอยเมื่อต้องถอย ควรจะนิ่งเมื่อสมควรนิ่ง การนิ่งการถอยไม่ได้หมายความว่าเรายอมแพ้ต่อโชคชะตาและอุปสรรค การต่อสู้ไม่ได ้หมายความว่าเขาบ้าเลือดไม่ยอมใคร หากมันคือสิ่งที่สมควรที่จะกระทำในตอนนั้น” “พี่กันต์ดูมีสาระเหมือนกันนะคะ”

มันคือการ 'อดทน' ต่อความสับสนวุ่นวาย โดยไม่มีเป้าหมายแห่งชัยชนะอื่นใด นอกจากการที่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ นี้จะรู้สึกปลอดภัย มันคือการรอคอยที่บริสุทธิ์ ปราศจากผลประโยชน์ทับซ้อน และประธานหนุ่มได้เรียนรู้ 'ความอ่อนโยน' จากคำพูดของขวัญข้าว 'คุณต้องไม่เกร็ง'

ห้รู้แพ้รู้ชนะไปข้างหนึ่ง สำหรับเขามันอยู่ที่ความรู้จักกาลเทศะว่าเวลาไหนควรพูดและเวลาไหนควรเงียบมากกว่า คนที่สามารถเงียบได้ในขณะที่ถูกรุก คือคนที่ชนะอย่างแท้จริง เพราะความรู้จักยับยั้งอารมณ์ รู้จักใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหวนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าหากใครทำได้ ถือว่าคนนั้ นชนะ มารดาใช้คำว่า ขันติบารมี คือมีความอดทนอดกลั้น คนแบบนี้มากว่าที่เขานิยม... ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมเขาถึงไม่ยอมตกลงปลงใจกับผู้หญิงคนไหนสักคน นั่นก็เป็นเพราะผู้หญิงเหล่านั้นดีแต่ สตรองที่ปาก แต่ไม่ สตรองที่ใจ นั่นเอง

เธออ่อนน้อมถ่อมตนมันก็ดีอยู่หรอก แต่เขาคงต้องคอยสอนคอยขัดเกลาให้เธอเป็นสตรีที่คู่ควร วางตัวได้อย่างสมเหตุสมผลมากกว่า “อย่าขอโทษใครง่าย ๆ ถ้าเราไม่ได้ทำผิด จำเอาไว้” “ค่ะ” เธอพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย “แต่จริง ๆ แล้วครีมก็ไม่ได้ใจง่ายหรอกนะคะ ครีมยอมเพราะเป็นคุณไคต่า งหาก”

เสียงกลับมาอ่อนโยน “ผู้ที่ไม่ใช้บุญคุณกดผู้อื่น ย่อมสูงส่งกว่าผู้ที่อวดคุณความดีของตน” ลี่เอินเอินกำมือแน่นใต้โต๊ะแต่บนใบหน้ายังประดับรอยยิ้มสุภาพ

อย่างแท้จริง โดยไม่มีการนัดหมายหรือการลังเลใดๆ ทั้งสิ้น โจวจื่อฉินถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างให้เหมาะสม เขารวบส้นเท้าเข้าหากันจนชิด ยืดแผ่นหลังจนตั้งตรง ก่อนจะค่อยๆ โน้มลำตัวท่อนบนลงไปเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้าและมั่นคง ศีรษะของเขาก้มต่ำลงจนแผ่นหลังขนาน กับพื้นดิน แขนทั้งสองข้างแนบชิดติดลำตัว มันเป็นการโค้งคำนับที่ลึกซึ้ง นอบน้อม และสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะสามารถแสดงออกเพื่อเป็นการเคารพและสักการะต่อผู้มีพระคุณได้

สาวน้อยเงียบนิ่ง ใบหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมตอบคำถาม "ฉันขอโทษ ดีกันนะ...นะ" อรรถชัยทำเป็นง้อเธอเสียงเล็กเสียงน้อย แต่คนงอนก็ไม่ได้โกรธจริงจังนักหรอก แค่อยากให้เขารู้ตัวว่าเผลอทำให้เธอเจ็บก็เท่านั้น แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะถึงขั้นยอมง้อเธอแบบนี้ "มา...ฉันเป่าให้นะ เพี้ยง! พู่ ! หายแล้วเห็นไหม"

ซูจิ่นพ่าฮึดฮัดอย่างหงุดหงิด “การฝึกจิตใจด้วยกิจกรรมเหล่านี้คือการสงบกาย ใจ และจิตวิญญาณ คำสอนของพุทธว่าด้วย ‘สี่ว่างเปล่าและห้าบริสุทธิ์’ และคำสอนของลัทธิเต๋าที่เน้น ‘การไม่กระทำและความเป็นหนึ่ง’ แต่มาถึงเจ้ากลับกลายเป็นข้ออ้างในการขี้เกียจ ใครไม่รู้บ้างว่าเจ้าอ้างเรียน รู้มา?” หลี่เฉินหัวเราะลั่น “วิธีของนักบวชคือวิถีแห่งนักบวช ส่วนวิธีของคนสามัญคือการหาความสุขในโลกีย์ เจ้าจะไปแสวงหาความเป็นพระหรือเซียนทำไม? การมีความสุขในแบบธรรมดา คือความสุขแท้จริงที่หาได้ยากที่สุด”

เด็กน้อยตอบฉะฉาน “ถูกต้องแล้วลูกรัก” นางแย้มยิ้มลึกล้ำ “คนผู้นั้นก็เปรียบดั่งอสรพิษ หากเรามอบความเมตตาให้ในยามที่เขาอ่อนแอ เมื่อเขาได้เรี่ยวแรงและบารมีกลับคืนมา เขาจะแว้งกัดและแย่งชิงทุกสิ่งไปจากเรา จงจำไว้ ความสงสารที่มอบให้ผิดคน เสมือนดาบที่หันกลับมาแทงตนเอง”

สิ้นคำอนุญาตร่างเพียวบางในชุดสีชมพูอ่อนหวานก็เดินเข้ามา ย่อกายแสดงความเคารพอย่างเต็มพิธี รู้จักกาลเทศะ วางตัวเหมาะสม ไร้ข้อให้ตำหนิ ดูแล้วสตรีผู้นี้คงรับมือยากกว่าซ่วงหว่านเอ๋อร์เสียอีก