อ่อนหวาน Novels & Stories

เขาก้มลงมากระซิบข้างหูเธออย่างรวดเร็วก่อนจะถอยหนี “หือ... ทำไมล่ะ” “ลุงเริญบอกว่าแม่อันดามีสูตรเด็ดกวนทุเรียน อร่อยและไม่เหมือนใคร เราเลยอยากชิม” “แล้วที่อื่นไม่อร่อยเหรอ”

แสนหวานถามออกไปอย่างไม่เคยได้ยินกับคำนี้ ดินแดนอมยิ้มให้กับความไม่เข้าใจของหญิงสาวที่ยังคงนั่งอยู่บนตัวเขา “ออนท็อปคือคุณหวานช่วยขย่มผมทีได้ไหมครับ” หลังจากได้ยินชายหนุ่มพูดจบแสนหวานก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย พลางคิดว่าทั้งชีวิตนี้เธอไม่เคยทำอะไรอย่างนี้มาก่อนแล้วเธ อจะทำเป็นไหมล่ะ

น้ำหวานจากใจกลางดอกโบตั๋น ไหลออกมาจนล้นนิ้วมือของเขา ไม่นานเขาก็ค่อย ๆ ดึงนิ้วออก ร่างบางนอนหอบอยู่บนเตียง เม็ดเหงื่อเริ่มผุดออกมา เรือนร่างขาวนวลดุจหิมะแรก ยิ่งทำให้อารมณ์ของท่านอ๋องกระเจิง “อันหลินของข้า เจ้างดงามราวกับบุปผากลางหิมะ อ่อนหวานดุจน้ำผึ้งเดือนห้า แม้ นได้ดื่มเท่าใดก็ไม่เพียงพอ” “อวี้หยาง… ท่านช่างปากหวานยิ่งนัก”

ไม่มีใครกล้าตบหน้าเขา แต่แม่สาวน้อยแสนหวานกลับกล้า และยังตบถึงสองครั้งสองคราในเวลาไล่เลี่ยกันเสียอีก เธอคงไม่รู้เขาไม่ใช่หมูเขี้ยวตันที่จะยอมให้ใครมาทำร้ายได้ง่ายๆ ‘รสชาติหวานล้ำ หอมอบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์ติดตราฝังตรึงใจ แล้วยังพยศจัด ชวนตามติด ปราบให้เช ื่องเหมือนแมวน้อยช่างคลอเคลีย’

สวยหอมหวาน น่าลิ้มลอง เขาได้กลิ่นอ่อนๆ เหมือนกลิ่นประจำตัวของเธอ ยิ่งอยากลองชิมความหอมหวานตรงหน้า “อ๊ะ อ่า” คนตัวเล็กส่งเสียงหวานออกมา เมื่อโดนนิ้วเขาปรนเปรอ เนินเนื้อนุ่มนิ่มทำเขาตื่นตัวจนแทบจะระงับตัวเองไว้ไม่อยู่ ออสตินมุดหน้าลงไปสูดดมกลิ่นกายสาว และละเลงลิ้น เ ลียเป็นวงกลมลากวกวนไปมา ดุนดันลิ้นบดขยี้ รัวลิ้นใส่จุดอ่อนไหว และดูดดังจ๊วบ อย่างไม่ปรานี

รสชาติที่หวานนุ่มผสมผสานอย่างลงตัว กลายเป็นของหวานแสนอร่อยที่คัดสรรมาอย่างประณีตที่สุด “อร่อยจังเลยค่ะท่านแม่ หวานหอมอร่อยและเย็นสดชื่น” อาเยวี่ยนพูดดังๆ

นางย่อตัวเล็กน้อยอย่างไม่เป็นทางการนัก ท่าทีดูอ่อนหวานเรียบร้อยของนางทำให้เยี่ยหยวนซีอมยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ

ที่โต๊ะนักศึกษาสาวหมวยคนนึงมองอรรถพรยิ้มปลื้ม "เเกผู้ชายคนนั้นน่ารักอะตัวเล็กขาวปากเเดงสเป็กเลยอะ" "คนนั้นเหรอ อ๋อเค้าชื่อพี่กันอะนิเทศฯปี2" "เหรอชื่อเล่นยังเพราะเลยฉันไปคุยกับพี่เขาดีกว่า"หญิงสาวรีบเดินไปเพื่อนๆต่างเชียร์ยกใหญ่

ริมฝีปากบางได้รูปขบเม้มลงบนกลีบเนื้อนุ่มตะโบมดูดเลียติ่งเนื้อเล็กที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน แค่อึดใจเดียวหยาดน้ำหวานก็ถูกขับหลั่งออกมาจนเปียกชุ่ม “ หวาน ” ลีโอแลบลิ้นตวัดน้ำหวานสีใส กลืนกินมันเข้าไปอย่างไร้ซึ่งความรังเกียจ

แทนถามด้วยน้ำเสียงเรียบก่อนจะมองไปที่อ้อมแขนของเทวินที่มีลูกสาวของเขาอยู่ " ผู้หญิงชื่อเนนิล " " ชื่อน่ารักจัง หวานมีของขวัญมาให้น้องด้วย " หวานบอกพลางหยิบสร้อยขอเท้ารูปหัวใจยื่นให้มิลิน " ขอบคุณนะหวาน "