ฮองเฮา 소설 & 이야기

แต่สิ่งที่ทำให้จื่ออานตกใจก็คือ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ใช้ตัวอักษรดั้งเดิม แต่ใช้ตัวอักษรที่เรียบง่าย เธอจำคำเหล่านี้ได้ในทันที หนังสือบอกว่าที่ปักกิ่งมีภูเขาอยู่ด้านนอก ภูเขานี้ชื่อฮานซาน บนภูเขาฮานซานมีบ่อน้ำ ชื่อว่า บ่อผีและบ่อยา มีคนสองคนอาศัยอยู่ข้างบ่อยา หนึ่งในนั้นคือ หวงไท่โฮ่วหลงจ่านเหยียน และอีกคนหนึ่งคือทาสรับใช้ของเธอชื่ออาเซ๋อ

หลังจากเฟิ่งเชียนอวี่ได้ยิน หันมองฮองเฮาทันที เป็นไปตามคาด ใบหน้าฮองเฮาเรียบเฉย มุมปากมีรอยยิ้ม แต่เมื่อดูให้ถี่ถ้วน จะพบว่ารอยยิ้มนั้นแข็งกระด้าง สมควรเป็นเช่นนั้น นางเป็นถึงฮองเฮาที่สูงส่งแห่งแคว้นตงเยว่ เป็นชายาเอกของฮ่องเต้เทียนหยวน ไม่ว่าอยู่ในสถานการณ์ใด ข้างกายฮ่องเต้เทียนหยวน ก็มีเพียงตำแหน่งของนางคนเดียวเท่านั้น

กล่าวจบนางกำนัลด้านหลังก็รับคำถอยหายไป อี้อินเม้มริมฝีปากแน่น ฮองเฮาพระราชทานของให้นางย่อมไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจอันไร้ที่มาทำให้นึกประหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ฮองเฮาเป็นคนประเภทหว่านพืชหวังผล มีหรือที่อีกฝ่ายจะเรียกนางมาพบเพียงเพื่อมอบของราง วัลให้

แม่เฒ่าจางมองพวกเขาอย่างไม่ไว้วางใจ “ข้าชื่อเกาหลี่เฉียง ส่วนท่านนี้คือนายท่านหยวน แห่งหอโอสถหยวนเป่าขอรับ”

ฮองเฮาเอ่ย “โจวไห่เฉิน ชื่อที่ก่อนหน้านี้ เป็นเพียงองครักษ์ต้อยต่ำของอ๋องเฉินเฟยเทียน เขาขออนุญาตข้าออกมาทำงาน ปกปิดตัวตน ทำให้พวกท่านลำบากกันหมดแล้ว แต่วันนี้ไยข้าต้องมาเอง เพื่อให้เกียรติเผยอันหนิง และบิดามารดา แบบนี้คงจะสมเกียรติของท่านแล้วนะ”

"เสด็จแม่...จะมาก็มาสิ เหตุใดจึงต้องกระทุ้งไม้เท้าเสียงดังด้วย ดูสิ...เสี่ยวฟ่ง (小鳳) ตกใจหมดแล้ว" ฮองเฮามีนามจริงว่าชุยเสี่ยวฟ่ง (崔小鳳) ยิ้มออดอ้อนฮ่องเต้ต่อหน้าทุกคน ไทเฮากระทุ้งไม้เท้าอีก "โอ๊ย!...เสด็จแม่ จะกระทุ้งอันใดนักหนา...ข้ารำคาญ"

ต่งเป็นเซิ่งหมู่ฮองไทเฮา นี่ก็คือความแตกต่างโดยพื้นฐาน หลงจ่านเหยียนเป็นพระมเหสีของฮ่องเต้ เป็นฮองเฮาโดยชอบธรรม และเป็นพระมารดาหลวงของรัชทายาท ดังนั้นจึงได้รับการยกย่องเป็นหมู่โห่วฮองไทเฮา ส่วนถงกุ้ยเฟยเนื่องด้วยเป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิดรัชทายาท มาร ดาสูงส่งได้ดีเพราะบารมีบุตรชาย จึงได้รับแต่งตั้งเป็นเซิ่งหมู่ฮองไทเฮา แม้ตำแหน่งจะเหมือนกัน ทว่าคนมาก่อนกลับเป็นรองคนมาหลังอยู่ขั้นหนึ่ง

เซียวเหอมองเฉียวเนี่ยนที่อยู่ในสภาพยับเยิน ก่อนจะหันไปมองสวีเหม่ยเหรินบนเตียง แล้วค่อยคำนับฮองเฮา “ฮองเฮาเป็นพระมารดาแห่งแคว้นต้าจิ่ง ต่อหน้าคนที่กำลังจะตาย ไยไม่แสดงความเมตตาสักนิด?” “เจ้าเป็นใคร ถึงได้กล้ามาสั่งสอนเราว่าฮองเฮาควรทำตัวเช่นไร?” แววตาฮองเฮาเย็ นเยียบลงเล็กน้อย “อย่าลืมว่าเจ้าเป็นผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์ของฮ่องเต้ ส่วนเราคือฮองเฮา เจ้าย่อมต้องเชื่อฟังฮ่องเต้กับเรา ไม่ใช่ใช้อารมณ์มาปกป้องหมอหญิต่ำต้อยคนหนึ่ง!”

“ข้ารู้ว่าใครจะสามารถช่วยท่านได้” “ใคร! เจ้ารีบบอกมาเลย” “นอกจากฮองเฮาและพ่อของนางแล้ว คนที่มีอำนาจในมือมากพอสมควรนั่นคือเหวินกงกง ข้ารู้ว่าเขาเป็นคนดี เป็นคนที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้มาก หากรู้ว่าท่านกำลังท้องจะไม่มีทางยอมปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของฮ่องเต้ต้องมีอันตรายเ ป็นแน่”

เสียงระฆังนั้นกำลังบ่งบอกถึงพิธีเฉลิมฉลองที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากการให้กำเนิดโอรสจากสนมคนหนึ่งของฮ่องเต้แคว้นเป่ยหยางแห่งนี้ ฮ่องเต้พระองค์นี้มีพระนามว่า หยางจื้อเฉิง พระองค์ทรงมีฮองเฮาอยู่เคียงข้างเป็นหงส์คู่มังกรมาเนิ่นนานและมีสนมคนโปรดอีกหล ายนางจนเต็มวังหลัง