ฮองเฮา 소설 & 이야기

เสียงเข้มตวาดแรงจนเธอตกใจ เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจึงรีบขอโทษขอโพยเธอในทันที แต่หลินก็พอจะรู้มาว่าเขาไม่ค่อยลงรอยกับผู้เป็นพ่อสักเท่าไหร่ เลยไม่แปลกใจ “เฮียจะพาหลินไปหาม้านะครับ” “ค่ะ” เธอยิ้มหวานให้พลขับ และไม่นานรถบีเอ็มก็เลี้ยวเข้าสุสานคนจีน พื้นที่แห่งนี้สงบร่มรื่ นฮวงจุ้ยเป็นดั่งศาสตร์จีนที่ว่าข้างหน้าเป็นข้างสายน้ำหลังเป็นภูเขา แถมหลุมศพของแม่เขายังสะอาดมากเหมือนมีคนแวะเวียนมาอยู่ตลอด แต่เสี่ยฮาร์นก็ไม่ได้แปลกใจเพราะตนจ้างคนทำความสะอาดไว้ทุกเดือนอยู่แล้ว

เฉินหรงอันยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ "ข้าคือฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ" "เมื่อสามีพลีชีพในสนามรบ งานศพของเขาย่อมเป็นหน้าที่ของข้า ข้าควรไปหารือกับท่านแม่ให้เรียบร้อย" น้ำเสียงของนางสงบนิ่งจนแทบไร้อารมณ์ ทว่ากลับทำให้ชิงเฉียวรู้สึกขนลุกอย่างประหลาด สาวใช้คนสนิทไม่กล้าซักถามอีก

//คิดถึงเขาให้ไปหาเขา “เขินแทนไป๋หรง -*-” //JUN “หวานเกิน” //Poom “ขนลุกแทน” //04014 “อร๊ายยยยยย ออกนอกหน้ามาก” //Aoy “แหม ถึงกับเอาหัวใจตนเองใส่พานยกให้เลย” //Nid

อยากทำให้ยุ่งเหยิงมันเสียตรงนี้… น่าเสียดายที่ไป๋ลู่เสียนยังมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการ "ถ้าเกิดรู้สึกเบื่อจะใช้ห้องหนังสือก็ได้ พื้นที่แทบทุกส่วนในบ้านอยู่ในขอบเขตของเธอเกือบทั้งหมด มีอะไรสงสัยตรงไหนก็ถามผู้หญิงที่สวมแว่นคนเมื่อครู่ดูแล้วกัน เธอเป็นผู้ดูแลใหญ่ของที่นี่ ฉันจะบอกเรื่องของเธอเอาไว้ให้ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรไม่สะดวกใจ จะบอกผู้ชายที่เธอเจอทุกเช้านั่นก็ได้ ซ่งอี้เฉิงคือชื่อของเขา"

แสนรักเอ่ยถาม ก่อนคีบเนื้อสเต๊กชิ้นใหญ่ใส่จานเพิ่มให้น้องสาวอีกชิ้น “แต่มื้อนี้ส่งตรงจาก ‘ฮอกไกโด’ เลยนะ” “อร่อย...ว่าแต่ พี่รักพอจะจำได้ไหมว่าแก่นวิญญาณทั้งเจ็ดมีพวก แม่มดด้วยหรือเปล่า?” “ก็ต้องมีอยู่แล้วสิ”

คิดในแง่มุมของบุรุษที่ย่อมแน่นอนทั้งชีวิตของเขาคงมีแต่อยากได้ย่อมต้องได้ ถึงในแผ่นดินหนานซ่งท่านอ๋องอี้มิได้ยิ่งใหญ่ที่สุดทว่าเขาก็เป็นรองแต่เพียงฮ่องเต้กับไท่เฮา เรื่องมิระวังกิริยาอาจเป็นไปได้ว่าเขาคงคิดว่านางเช่นไรก็ภรรยาวันนั้นเขาอาจเพียงคิดเข้ามาจุมพิ ตแต่ผิวเผินแต่เป็นนางเองที่มีใจอคติต่ออี้หวางเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงเข้าใจผิดไปก็เป็นได้

�อหันมามอง เพื่อนสาวจึงพูดต่อ “เฮียหมิงเป็นชื่อที่เพื่อนๆ รุ่นน้องของเขาเรียกน่ะ เพื่อนในคลาสป.โทของเราเป็นรุ่นน้องของเขา” ญาณินพูดตามที่รู้มาเธอเองก็เคยพบสมิติแค่ผ่านๆ ตามงานสังคม แต่ไม่ได้สนิทสนมเป็นการส่วนตัว เธอรู้แต่ว่าเขาสนิทกับชานนท์ลูกชายเพื่อนแม่และเป็ นเพื่อนในคลาสเดียวกับเธอ

ณ ตำหนักเฉียนชิง ตำหนักที่ใหญ่ที่สุด และงดงามที่สุดในวังหลังเป็นที่ประทับของฮองเฮา ผู้มีอำนาจสูงสุดเหนือหมู่ 12 ตำหนักของสนมของฮ่องเต้เฉินเฉิง แห่งราชวงศ์เฉิน “ฮองเฮาเพคะ โอสถเพคะ” นางกำนัลข้างกายประคองถ้วยโอสถที่นางเคี่ยวเองกับมือตามคำสั่งของฮองเฮาว างลงตรงหน้าพระพักตร์ขาวซีดของผู้เป็นใหญ่ในตำหนักนี้

ลูกน้องก้าวเข้ามากระซิบถาม ‘นายท่านฮั่ว...’ หลงจิ่นเยว่สะดุ้งในใจ เธอปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘ฮั่วอี้เฉิน’ เจ้าพ่อมาเฟียแก๊งเขียวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกมืดของเซี่ยงไฮ้

เซียวจิ่นอันนั่งอยู่บนรถเข็นอย่างสงบนิ่ง ข้างกายคือมู่หรงซีในชุดพระชายาสีอ่อนงดงาม ทั้งสองกำลังถวายคำนับฮ่องเต้และฮองเฮา “ถวายพระพรฝ่าบาท ฮองเฮา” ฮ่องเต้เซียวเฉิงเยี่ยนยิ้มบางๆ “ลุกขึ้นเถิด” จากนั้นสายตาของเขาก็มองไปยังเซียวจิ่นอันบนรถเข็นอย่างห่วงใ ย