เงารัก Novels & Stories

​เลือดลมสูบฉีดร้อนวูบวาบจนหน้าแดงก่ำ ​“เอ๋างั้นก็เข้าใจผิดมาตลอดน่ะสิ ว่าชื่อเจ๊มีดอกอยู่ในนั้นด้วยก็เห็นชอบทำตัวดอกๆ ไม่ใช่เหรอ” ​“ไอ้ภาค ปากยิ่งกว่ากะเทยอีกอะ หูย ปากร้ายใจร้าย ว่าเจ๊ลงคอ” เจ๊จิกทำตาปริบๆ เข้าสู่โหมดดราม่า ถึงจะไม่ค่อยชอบหน้า อิจฉาทีมของภ าคพลกับณรินทร์ ว่าช่างทำงานเข้าขากันมาก ยอดก็ทำพุ่งทะลุ เกินหน้าเกินตาเพื่อน

คุณหญิงรุจิรารู้สึกโมโห ที่เจ้าลูกใช้ตัวดีไม่เคยเล่าอะไรให้คนเป็นแม่อย่างเขาฟัง แต่กลับทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัด แต่ไก่วัดตัวนี้กับเป็นไก่วัดที่ผ่านสังเวียนมาแล้วนับไม่ถ้วน ก็แค่ผู้หญิงกลางคืน ที่หาเกาะเศรษฐีหนุ่มกิน "ร่าน!" แม่ของภูผาพูดขึ้น ทำให้รมย์เงยหน้าข ึ้น พร้อมดวงตาแดงก่ำ จากนั้นใบหน้าของเธอก็หันเพราะแรงตบจากผู้เป็นมารดาของคนรัก เธอยกมือขึ้นประครองใบหน้าของตัวเองที่ตอนนี้มันเริ่มเจ็บช้ำและรู้สึกชา

แกร๊ก "ถ้ามึงกล้าแตะต้องผู้หญิงของกู กูก็จะเป่าสมองของมึงให้กระจุยอย่างสมบูรณ์แบบเช่นเดียวกัน"น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นมาจากทางด้านหลังพร้อมกับมีวัตถุแข็ง ๆ กดลงบนหนังศีรษะขนแขนลูกก๊าซเมื่อแม็กสัมผัสได้ถึงสายตาอำมหิตและความตายที่กำลังเยือนเข้ามาใกล้ทุกที

จ๊วบบบบบบบบบบบบบบ จ๊วบ แซ็บ ๆ ๆ ๆ ๆ แซ็บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ยิ่งเล้าโลมน้ำหวานฉ่ำ ๆ ยิ่งทะลักออกตามง่ามขา ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบ ๆ ให้ทวีความร้อนแรงมากยิ่งขึ้น เขาจึงชักนิ้วเข้าออกรัว ๆ

ไงก็ไม่เบื่อ ยิ่งได้เอาก็ไม่อยากจะหยุด “ฮือ…จุก…อ๊ะ!…อ๊า!” นํ้าตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าไหลออกมาจากดวงตาพร่าเบลอ คนตัวเล็กไร้สติสัมปชัญญะ ภาพภายในเพนเฮาส์หรูพร่าเบลอไปหมดเพราะจังหวะรักที่ร้อนแรงมากขึ้นไม่มีท่าทีว่าจะเบาลง ในสมองได้ยินเสียงเนื้อกระแทกเนื้อตอกอัดเข ้ามามิดลำไม่หยุด จนมันจุกแทบตาเหลือก

บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ อดัมส์เสียบเสยแก่นกายกระแทกเข้าใส่จนสุดโคนท่อนเนื้อเบียดชิดสนิทแน่นเต็มปากรู เมือกลื่นของหล่อนทะลักออกมาอาบดุ้นเอ็นร้อนผ่าว หลังจากผ่านการเสียดสีกับร่องสวาทฟิตแน่นมาพักใหญ่ “อ๊ะ... ซี้ดดดด”

เลือดสีแดงไหลซึมจากขมับอย่างช้า ๆ จันทร์รวีชะงักงัน ดวงตาเบิกโพลง มองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก

เธอไม่อ่านและไม่ตอบ มันทำให้เขาหดหู่และพยายามข่มตานอนให้หลับ โดยที่อีกฝ่ายกำลังร้องไห้และต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดจากพ่อของเขาเอง แม้ชรันจะทำอย่างนิ่มนวลแค่ไหน เธอกลับรู้สึกขยะแขยง ความรู้สึกสากจากหนวดที่พึ่งโกนสัมผัสโดนผิวอันบอบบางของจุดซ่อนเร้น ทำให้เธอรู้ส ึกแย่และสยอง จนในที่สุดเขาเลิกทำ และใช้มือช่วยตัวเองจนน้ำร้อนๆหยดลงบนท้องน้อยกองเป็นหย่อมขาวขุ่นเหมือนแป้งเปียก กลิ่นของมันทำให้พรรณนาราสะอิดสะเอียนจนอยากอ้วก

เขายิ้ม “จะตั้งชื่อให้มันไหม” “ตั้งชื่อว่าเงารัก” ซูเหยาหัวเราะ “ให้เติบโตใต้เงาที่เราไม่ต้องสู้กับมันอีก”

ระหว่างทางมุกระวีถูกชักชวนให้ดูทั้งเมียร์แคตและแมวป่าโอซีลอต ทำให้การไล่ล่าคนร้ายลดทอนความน่ากลัวลงไปมาก จนเผลอคิดไปว่าบริษัททัวร์กำลังชดเชยอาการเสียขวัญด้วยการส่งมัคคุเทศก์คนใหม่มาพาเธอทัวร์ทะเลทราย จนกระทั่งมุกระวีเอ่ยปากบ่น “ท่านชีคคะ ฉันดูทะเลทรายมาถึงหกชั่ วโมงแล้ว ตอนนี้ฉันไม่นึกอยากดูแล้ว เมื่อไหร่เราจะถึงที่หมายคะ” มุกระวีตอบโดยที่ไม่กล้าหันหน้าไปหา แล้วก็ได้ยินเสียงเขา พร้อมกับชี้ให้ดู “เห็นพืชแปลกๆนั่นไหม ที่มีใบและมีหนามเยอะๆ ผลสีเขียวนั่นสามารถกินได้ เรียกว่าต้นนารา”