เงารัก Novels & Stories

ประตูไม่ได้ถูกเปิดออกหากแต่เงาร่างนั้นกลับเดินทะลุเข้าไปถึงภายในห้อง เงาร่างสูงหยุดลงยังหน้าเตียงนอน กระทั่งเจ้าของห้องลืมตาตื่นขึ้น เงาร่างสีดำโน้มตัวลงมาหาคนที่นอนเบิกตาอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ ชัดเจนขึ้นท่ามกลางเงาดำ รอยยิ้มของเขาดูชั่วร้ายจนทำให้คนมองขนลุก ซู่

ตึกตัก ตึกตัก เสียงก้อนเนื้อในอกซ้ายของน่านน้ำเริ่มเต้นผิดจังหวะ มันเต้นแรงและเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาจับความรู้สึกได้ชัดเจน เลือดในกายสูบฉีดพุ่งขึ้นไปกองรวมกันที่ใบหน้าจนร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูความรู้สึกหวิว ๆ ในช่องท้องตีตื้นขึ้นมาจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเ ลือน ภาพจำในคืนที่ผับ ภาพที่เขาซบหน้าลงกับอกแกร่งนี้ ภาพแฮชแท็ก #แมวของขุนเขา ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ เหี้ย เหี้ยแล้วไอ้น่าน! มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย! มึงจะมาใจสั่นกับไอ้เพื่อนเวรนี่ไม่ได้นะเว้ย! มึงเป็นรุก! มึงเป็นรุก!

เงารักของซาตาน นานเท่าใดมิรู้ได้ที่เมลิดานั่งจ่อมจมอยู่กับความรู้สึกอันทุกข์ทรมานของตัวเองบนเก้าอี้หวายตัวกลมใหญ่หน้าระเบียงบังกะโล ดวงตากลมโตที่มีน้ำริ้นทอดมองหาดทรายและเกลียวคลื่นอันว่างเปล่า ภูมิไม่กลับมาหาเธออีกเลยไม่ว่าจะอย่างไร

ฮองเฮาลังเลที่จะพูดคำสามคำนี้ว่าโรคลมบ้าหมู ในความเห็นของเธอมีเพียงคนระดับต่ำหรือคนบ้าเท่านั้นที่สามารถเป็นโรคนี้ได้ “เพคะ โรคลมชักเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ และโรคลมบ้าหมูเป็นชื่อพื้นบ้าน เป็นโรคเดียวกัน ที่จริงโรคนี้ไม่ร้ายแรง เพราะร่างกายจะเตือนล่วงหน้าเมื่อเกิดขึ้น เป ็นเรื่องที่ดี เพื่อจัดการกับมันได้ทันท่วงที โรคนี้ทำให้คนเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก สาเหตุหลักมาจากการไม่ตื่นตัวจากสัญญาณเตือน และคนที่พวกเขารักไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร ซึ่งจะทำให้มีน้ำลายหรือเลือดไหลเข้าไปในหลอดลม จึงทำให้เสียชีวิต”

//สาริกา “คนนี้เธอจริงจังไปแล้ว” //ไม้ป่า ----- > “ไม่เหมือนทุกคนที่ผ่านมาเลย” //มู่มู้ “ฉันเขิน ดูแววตานั้นสิ ฉันเขิน” //น้องเมี้ยว

ความกังวลฉายชัด บนใบหน้ารูปแตง นัยน์ตาดอกท้อไม่เหลือร่องรอยความสดใส “อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักสิเจ้าคะ ความจริงนายท่านมิได้เป็นคนใจหิน บ่าวเชื่อว่าสุดท้ายแล้ว นายท่านจะต้องเห็นแก่ความสุขของคุณหนูแน่เจ้าค่ะ”

เสียงฝีเท้าหนักเสียงหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ประตูเรื่อยๆ จากนั้นเสียงดาลประตูถูกเปิดออกอย่างรุนแรง กลิ่นสุราชั้นดีถูกสายลมหนาวพัดกรูเข้ามาในห้อง พร้อมกับเอกบุรุษรูปงามคนหนึ่งในอาภรณ์ชั้นดีสีน้ำเงินเข้ม ดวงหน้าของเขางดงามมากแต่ทว่าดวงตาสีน้ำตาลทองนั้นคมกริบราวกับเหยี่ยว ร้ายและมันทำให้หานหยางสั่นสะท้านไปทั้งกาย

"โรคจิต" "แค่นี้เขาไม่เรียกโรคจิตหรอก โรคจิตต้องทำแบบนี้ต่างหาก" "อ๊ะ!" ภารันบีบแก้มนวลป่องอย่างแรงแล้วดันตัวพะพายจนแผ่นหลังบางเปลือยเปล่าสัมผัสกับผนังเย็นเฉียบ "อื้อ!! พี่พีพายเจ็บ" เธอทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ แต่ไม่ทันที่สมองจะได้ประมวลผลอะไรภารันก็เกี่ยวเรียวขาสวยขึ ้นมาแล้วดันแก่นกายเข้ามาภายในช่องทางพรวดเดียวจนสุดลำแล้วเริ่มบทรักหยาบโลน

แกร็ก ยังคงว่างเปล่า ครั้งที่สาม ฉันหลับตา ฉันคิดถึงความทรงจำดี ๆ ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องโกหก ครั้งนี้ ฉันไม่ได้มองดันเต้ แต่รับรู้ได้ถึงสายตาเขาที่กำลังแผดเผาฉัน แกร็ก ยังคงว่างเปล่า

อวี่เทียนหมิงกล่าว จื่อเถารู้ได้ทันทีว่า ‘คำว่าเรื่องมันยาว’ ท่านตาคงไม่อยากเล่ากระมัง แต่ไม่เป็นไรนางก็ไม่ซักให้มากความหรอก เอาไว้ท่านตาสะดวกเล่าค่อยเล่าก็แล้วกัน “ท่านตาดื่มน้ำหวานกับทานข้าวต้มก่อนเจ้าค่ะ” จื่อเถารินน้ำหวานให้ท่านตา แล้วสังเกตอาการที่สั่น ๆ คล้ายโรคพาร์กินสัน อาจจะเป ็นระยะเริ่มต้นแต่มันเกิดจากอาการเสื่อมทางสมอง หรือท่านตาได้รับความทุกข์มายาวนานจนสะสม