Novel & Cerita เทพนักรบ

สนามรบ ทหาร คำสั่ง ชัยชนะ ความตาย คนที่เคยตะโกนชื่อเขาแล้ววิ่งตามโดยไม่ถามว่าจะไปไหน เขารักพวกนั้น ยังรัก การไม่ต้องการตำแหน่งไม่ได้แปลว่าเขาเกลียดชีวิตเดิม เขาเดินไป หยิบตราขึ้นมา กุยเสอถอนหายใจเหมือนโล่งอก แต่เทียนเผิงไม่ได้คาดไว้ตรงเอว เขาถือมันในมือ “ข้าจะช่วยนทีเห นือ”

โปรดปราณเขย่าตัวเพื่อนอย่างแรง "มึงดื่มเหล้าจนคลั่งแบบนี้ มินตราเขาจะกลับมาหามึงไหม?!" "กูไม่รู้! กูไม่รู้!!" ธันวาตะโกนสวนกลับมาเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาฉายแววบ้าคลั่ง

นุ่มเฉลย “เฮ้ย เขาออกจะดัง มาเป็นนางบำเรอนายได้ยังไง แล้วเขาอยู่ที่ตึกส้มด้วยเหรอ” ปาลินเป็นนางเอกชื่อดังของวงการ ที่ทั้งสวย เปรี้ยว เซ็กซี่ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีภาพลักษณ์ที่ดี มีแฟนคลับชื่นชมมากมาย ไม่อยากเชื่อว่าจะมาเป็นนางบำเรอของนาย หรือนุ่มเข้าใจอะไรผิดหรือเป ล่า

รองแม่ทัพซูเสวี่ยกล่าวขึ้น รองแม่ทัพท่านเรียกผิดแล้วจะเรียกนายน้อยไม่ได้ในกองทัพนี้ต้องเรียกว่าแม่ทัพเท่านั้น" เสียงหัวหน้าฝ่ายอาวุธกล่าวขึ้น "จะเรียกอะไรก็ไม่ผิดหรอกเอาแบบนี้นะรอยสักนั้นมันยุ่งยากเกินไปเวลาแค่นี้ไม่น่าจะพอ เอาแบบนี้ส่งคำของข้าออกไปให้ทหารของพวกเราทุกคน นำได้ของชุดทหารมาพันที่โคนนิ้วก้อยให้เห็นกันชัดๆว่าเป็นคนของแคว้นตง"

ไป๋ลี่ถิงจิกตาใส่เสนาบดีเฒ่า "สงครามคือการลงทุนที่ใช้ต้นทุนสูงสุด แต่ถ้าเราชนะ ผลตอบแทนคือกำไรทางความมั่นคงที่ประเมินค่าไม่ได้ ฝ่าบาททรงมีทักษะการรบระดับ 5 ดาว จะให้พระองค์นั่งเลี้ยงปลาคาร์พรออยู่บ้านมันคือการสูญเสียทรัพยากรบุคคลอย่างรุนแรง! ดังนั้น ในเมื่อฝ่าบาทจะไปรับหน ้าที่เป็นพนักงานฝ่ายขาย... เอ๊ย ฝ่ายปราบปรามด่านหน้า หม่อมฉันก็จะขอรับหน้าที่เป็นผู้บัญชาการแนวหลังอย่างเป็นทางการเองเพคะ!"

คีรินทร์ถาม "เรายังไม่ทราบตัวตนที่แน่ชัดครับหัวหน้า แต่รหัสลับที่ใช้เรียกผู้นำคือ 'งูพิษ' (The Viper) และมีข่าวลือว่าคนผู้นี้เคยเป็นอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษที่ถูกปลดออกจากราชการ เพราะมีความคิดที่รุนแรงและโหดเหี้ยมเกินกว่าที่กองทัพจะรับได้ครับ" คีรินทร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ ดูเหมือนว่าภั ยคุกคามครั้งนี้จะแตกต่างจากสงครามตระกูลที่ผ่านมา นี่คือการปะทะกับอำนาจดิบที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความทะเยอทะยานและเทคโนโลยี

นักรบเดินเข้าใกล้ต้นมะม่วงมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเล็งปลายกระบอกปืนไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ทันใดนั้นเจ้าของเงาที่สายป่านเห็นก็ปรากฏตัว นักรบเบนปลายกระบอกปืนไปหาแต่ถูกมือหนาปัดเอาไว้ “ฉันเอง” “คุณเทวา ผมขอโทษครับ” นักรบเห็นเจ้าของเสียงก็รีบเก็บปืนไว้ที่เอวแล้วก้มศีรษะให ้อย่างรวดเร็ว

สิ่งนั้นคือรองเท้าแพรไหมเล็กๆ ข้างหนึ่ง ปักลวดลายงดงาม รองเท้าข้างนั้นซัดใส่หน้าเขาก่อนจะหล่นตุบลงมาที่พื้น เหล่านายทหารต่างพากันอึ้ง คนที่อึ้งกว่าก็คือคนที่มีรอยรองเท้าทาบบนหน้า เด็กหน้าตาหมดจด แต่งกายอย่างบุตรขุนนางผู้หนึ่งยืนโดดเด่นท่ามกลางวงล้อมศัตรู ดวงตากลมโ ตฉายแววเอาเรื่อง มือซ้ายถือรองเท้าอีกข้าง ที่เอวเหน็บมีดเล็กๆ ขนาดพอดีตัว ดูจากสภาพเนื้อตัวมอมแมมชุ่มน้ำค้างแล้วน่าจะบุกป่าปีนเขาขึ้นมาตั้งแต่กลางดึก มุดซอกแซกไปมาจนเข้าประชิดถึงตัวนายกองผู้นำทัพได้เช่นนี้ มันน่านัก!

ชารุกละเมอออกมา กุสุมาไม่รู้ว่าเขาหมายถึงใคร เธอ ภาวิณี หรือว่าอัญรัตน์ แต่เธอไม่เคยเห็นนายหัวหนุ่มเมามายอย่างนี้มาก่อน “ออกไป....ไป..” เขาพึมพำออกมาจนกุสุมาจับใจความได้ไม่มากนัก รู้แต่ว่าเขาคงกำลังโมโหมากเลยทีเดียว

พี่รอนมาในชุดหมอเลยด้วย “ถ้าไม่ได้เมาก็น่าจะรู้ว่าคนที่โทรให้มารับคือฉันไม่ใช่ไอ้บัส” โลมาค้างสตั้นแล้วมองรอนที่ยังคงอยู่ในชุดหมอ แสงไฟข้างทางสาดส่องดวงตาที่สวมแว่นกรอบบางๆ ตาหรี่เพราะแสงจะไฟ เส่นผมปลิวสไสวเล็กน้อย นี่ฉัน.. โดนมนต์อะไรสะกดละเนี่ย