เทพนักรบ Novels & Stories

บนรถ “มันคืออะไรเหรอครับ พี่คิดว่ามันเหมือนโมเดลที่เอาไว้ตั้งโชว์มากกว่าจะเป็นของเล่นนะ” โมเดลตั้งโชว์เหรอ มันคืออาวุธร้ายแรงต่างหากอาวุธที่ผู้ชายป่าเถื่อนคนนั้นจ้องจะเอาฟาดหน้าเธออยู่ตั้งหลายครั้งหลายหน!

เฉยชา โรงพยาบาลโยธินนารัตน์ เช้านี้ทินกรเข้ามายังโรงพยาบาลแต่เช้าเหมือนเช่นเคย แต่วันนี้กลับมีสีหน้าที่เย็นชา ไม่รับแขกเอาเสียเลย

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงสตาร์ตเครื่องยนต์รถ เบนต์ลีย์ มูล์ซานน์ สีควันบุหรี่ ก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงล้อที่บดเบียดไปบนถนนอิฐบล็อกรูปตัวหนอนอย่างรีบร้อนก่อนจะแล่นห่างออกไป *** “นายนี่มันสมกับเป็นนายจริงๆ นะ โฮร์มุซ” พิษณุนเรศวร์ปรายตามองเพื่อนหนุ่มอย่างเหนื่อยหน่าย

รองแม่ทัพซูเสวี่ยกล่าวขึ้น รองแม่ทัพท่านเรียกผิดแล้วจะเรียกนายน้อยไม่ได้ในกองทัพนี้ต้องเรียกว่าแม่ทัพเท่านั้น" เสียงหัวหน้าฝ่ายอาวุธกล่าวขึ้น "จะเรียกอะไรก็ไม่ผิดหรอกเอาแบบนี้นะรอยสักนั้นมันยุ่งยากเกินไปเวลาแค่นี้ไม่น่าจะพอ เอาแบบนี้ส่งคำของข้าออกไปให้ทหารของพวกเราทุกคน นำได้ของชุดทหารมาพันที่โคนนิ้วก้อยให้เห็นกันชัดๆว่าเป็นคนของแคว้นตง"

คีรินทร์ถาม "เรายังไม่ทราบตัวตนที่แน่ชัดครับหัวหน้า แต่รหัสลับที่ใช้เรียกผู้นำคือ 'งูพิษ' (The Viper) และมีข่าวลือว่าคนผู้นี้เคยเป็นอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษที่ถูกปลดออกจากราชการ เพราะมีความคิดที่รุนแรงและโหดเหี้ยมเกินกว่าที่กองทัพจะรับได้ครับ" คีรินทร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ ดูเหมือนว่าภั ยคุกคามครั้งนี้จะแตกต่างจากสงครามตระกูลที่ผ่านมา นี่คือการปะทะกับอำนาจดิบที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความทะเยอทะยานและเทคโนโลยี

นักรบเดินเข้าใกล้ต้นมะม่วงมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเล็งปลายกระบอกปืนไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ทันใดนั้นเจ้าของเงาที่สายป่านเห็นก็ปรากฏตัว นักรบเบนปลายกระบอกปืนไปหาแต่ถูกมือหนาปัดเอาไว้ “ฉันเอง” “คุณเทวา ผมขอโทษครับ” นักรบเห็นเจ้าของเสียงก็รีบเก็บปืนไว้ที่เอวแล้วก้มศีรษะให ้อย่างรวดเร็ว

สิ่งนั้นคือรองเท้าแพรไหมเล็กๆ ข้างหนึ่ง ปักลวดลายงดงาม รองเท้าข้างนั้นซัดใส่หน้าเขาก่อนจะหล่นตุบลงมาที่พื้น เหล่านายทหารต่างพากันอึ้ง คนที่อึ้งกว่าก็คือคนที่มีรอยรองเท้าทาบบนหน้า เด็กหน้าตาหมดจด แต่งกายอย่างบุตรขุนนางผู้หนึ่งยืนโดดเด่นท่ามกลางวงล้อมศัตรู ดวงตากลมโ ตฉายแววเอาเรื่อง มือซ้ายถือรองเท้าอีกข้าง ที่เอวเหน็บมีดเล็กๆ ขนาดพอดีตัว ดูจากสภาพเนื้อตัวมอมแมมชุ่มน้ำค้างแล้วน่าจะบุกป่าปีนเขาขึ้นมาตั้งแต่กลางดึก มุดซอกแซกไปมาจนเข้าประชิดถึงตัวนายกองผู้นำทัพได้เช่นนี้ มันน่านัก!

ชารุกละเมอออกมา กุสุมาไม่รู้ว่าเขาหมายถึงใคร เธอ ภาวิณี หรือว่าอัญรัตน์ แต่เธอไม่เคยเห็นนายหัวหนุ่มเมามายอย่างนี้มาก่อน “ออกไป....ไป..” เขาพึมพำออกมาจนกุสุมาจับใจความได้ไม่มากนัก รู้แต่ว่าเขาคงกำลังโมโหมากเลยทีเดียว

พี่รอนมาในชุดหมอเลยด้วย “ถ้าไม่ได้เมาก็น่าจะรู้ว่าคนที่โทรให้มารับคือฉันไม่ใช่ไอ้บัส” โลมาค้างสตั้นแล้วมองรอนที่ยังคงอยู่ในชุดหมอ แสงไฟข้างทางสาดส่องดวงตาที่สวมแว่นกรอบบางๆ ตาหรี่เพราะแสงจะไฟ เส่นผมปลิวสไสวเล็กน้อย นี่ฉัน.. โดนมนต์อะไรสะกดละเนี่ย

เขาคืออ๋องนักรบ ฉายามังกรดำแห่งต้าซ่ง ผู้นำแห่งสันติสงบสุขด้วยสงคราม นามว่า เฉินเหอไท่ ความทมิฬดำทะมึนของเขาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ข่มขวัญเหล่าศัตรูให้รู้สึกตกประหม่าหวาดหวั่นสั่นสะพรึงเสียดลึกถึงกระดูก