Novel & Cerita เทพนักรบ

หวงหมิงคือนักรบปีศาจผู้ปกป้องเทพมังกรของตน ทหารต้าไห่ถึงกับชะงักเล็กน้อยกับภาพน่าพรั่นพรึง อีกฝ่ายเสมือนเทพเจ้าแห่งความตายในตำนานโดยแท้ แต่เพียงครู่ก็เหยียดยิ้ม สืบเท้ารุกคืบ อาวุธครบมือ ครั้นปิดหนทางหนีของศัตรูจนสิ้นก็รุกฆาตทันที “ย๊า...”

ราเชนทร์เดินเข้าไปตบบ่าเพื่อนอย่างภูมิใจ จนลืมไปว่าตัวเองนั้นแสดงออกเกินหน้าเกินตา จนจอมทัพเห็นแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้ไม่น้อยก่อนจะเบี่ยงบ่าหลบแล้วเอ่ยพูดออกมา "มึงอย่าพูดมั่ว กูไม่เคยมีใจให้เนตร แล้วมึงก็อย่าทำตัวเหมือนกูทำเพื่อลูกมึงได้ไหม เพราะกูทำเพื่อยัยหนูของกู และยัยหนูของกูก็ไม่ใช่ลูกมึง สติหน่อย มึงดูรักลูกคนอื่นขนาดนี้กูเห็นแล้วขัดตาว่ะ" พูดจบจอมทัพก็ไม่อยู่รอให้เพื่อนได้พูดหรือถามอะไรอีก เขาเลือกที่จะเดินเข้าบ้านไปเลย

นักรบตอบกลับ “สวัสดีค่ะ” จอมใจประนมมือกลางอกไหว้ทักทายชายหนุ่มพลางส่งยิ้มหวานไปให้อย่างเป็นมิตร “ผมชื่อธนา นะครับ” ชายหนุ่มชุดสูทสีเทาเข้มพูดต่อ

เขาเอ่ยชี้แจงก่อนจะก้าวลงจากเวทีตรงเข้าไปหาเป้าหมาย วิศวกรมาดนิ่งหยุดยืนอยู่ระหว่างหญิงสาวสองคนสองสไตล์ คนหนึ่งถูกนิยามว่าน่ารักแสบทรวงทะลวงไส้ ส่วนอีกคนก็ชื่ออย่างกับนางฟ้า แต่ห้าวขั้นเทพเทวา ดวงตาคู่คมสานสบกับดวงตาคู่กลมโตก่อนที่มือใหญ่ซึ่งกำก้านดอกไฮเดรน เยียที่ถูกมัดรวมกันด้วยริบบิ้นเป็นบูเกต์ช่อสวยจะยื่นออกไป “ผมให้พี่เฟย์ครับ”

ซือเร่อขมวดคิ้ว “อะไรนะ?” แม่นางน้อยกะพริบตา มองค้อนสาวใช้ “เทพสงคราม นักรบคู่แผ่นดิน ฟังดูดีอยู่หรอก แต่พยัคฆ์ร้ายฉายามัจจุราชอำมหิตกลืนเมืองคืออะไร? ไยไม่น่าฟังเลย”

ฉันรู้ดีว่าเป็นใคร “อาศิรวิษ” ชายร่างสูงสง่าในชุดนักรบโบราณสีดำปักลายเกล็ดนาคา อาศิรวิษพญานาคองครักษ์ประจำตัว และคนที่ฉันเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ

"เธอก็เหมือนผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาฉัน ไม่ต่างกันสักนิด!! แค่นางบำเรอ!!" "ใช่ค่ะ หนูเป็นแค่นางบำเรอของท่านจริงๆ.."

บนรถ “มันคืออะไรเหรอครับ พี่คิดว่ามันเหมือนโมเดลที่เอาไว้ตั้งโชว์มากกว่าจะเป็นของเล่นนะ” โมเดลตั้งโชว์เหรอ มันคืออาวุธร้ายแรงต่างหากอาวุธที่ผู้ชายป่าเถื่อนคนนั้นจ้องจะเอาฟาดหน้าเธออยู่ตั้งหลายครั้งหลายหน!

เฉยชา โรงพยาบาลโยธินนารัตน์ เช้านี้ทินกรเข้ามายังโรงพยาบาลแต่เช้าเหมือนเช่นเคย แต่วันนี้กลับมีสีหน้าที่เย็นชา ไม่รับแขกเอาเสียเลย

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงสตาร์ตเครื่องยนต์รถ เบนต์ลีย์ มูล์ซานน์ สีควันบุหรี่ ก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงล้อที่บดเบียดไปบนถนนอิฐบล็อกรูปตัวหนอนอย่างรีบร้อนก่อนจะแล่นห่างออกไป *** “นายนี่มันสมกับเป็นนายจริงๆ นะ โฮร์มุซ” พิษณุนเรศวร์ปรายตามองเพื่อนหนุ่มอย่างเหนื่อยหน่าย