Novel & Cerita เทพนักรบ

เขาคืออ๋องนักรบ ฉายามังกรดำแห่งต้าซ่ง ผู้นำแห่งสันติสงบสุขด้วยสงคราม นามว่า เฉินเหอไท่ ความทมิฬดำทะมึนของเขาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ข่มขวัญเหล่าศัตรูให้รู้สึกตกประหม่าหวาดหวั่นสั่นสะพรึงเสียดลึกถึงกระดูก

นักรบทำหน้างง "อื้มก็เธอเดินมาชนเราอ่ะ" ดู๊ดู ดูมันโทษนักรบทุเรศจริงๆ "ฉันเนี่ยนะเดินชนเธอ" "ก็ใช่ไงไม่อย่างงั้นเราจะล้มไปยังไง"

วายุตะโกนเตือน ฟุ่บ! ลูกธนูเวทมนตร์สีม่วงพุ่งมาจากเงามืด สิงขรใช้ดาบปัดป้องได้ทันท่วงที ปรากฏร่างของทหารรูปร่างผอมโซที่ผิวหนังซีดเผือด สวมเกราะเกล็ดปลาและถือธนูยาว—"ทหารนพรัตน์"

ทุกคนตอบรับพร้อมเพรียง “ขอบใจพวกเจ้ามาก” เกาอ๋องกวาดมองแววตาเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นขององครักษ์ทุกคน “ข้าเกาหรงซานผู้ยิ่งใหญ่ในสนามรบ ศัตรูนับพันไม่เคยกลัว บุกทะลายอย่างไม่หวั่นเกรง แต่วันนี้ข้ามีเรื่องกลัวจับใจอยู่เรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับพระชายาเกา.. ข้าหวังให้พวกเจ้าทุกคนช่ว ยกันปกป้องนาง ช่วยกันดูแลนางอยู่ในเงามืด แม้แต่แมลงก็ห้ามบินไปเกาะตัวนาง พวกเจ้าจะทำได้ไหม”

ผ่านเสียงขับร้องศึก ทหาร: ~11,000 นาย ท่าที: ต่อต้านการบังคับศรัทธา, สนับสนุนเสียงเด็กจากหมู่บ้านเงา 7. ทาเคดะ (Takeda) – ดาบปฐพี ผู้นำ: ทาเคดะ เซนจิ ถนัด: การรบแบบดินแดน, ป้องกันพรมแดนดั่งหินผา

มารับตำแหน่งวันแรกก็แผลงฤทธิ์ใส่พนักงานซะแล้ว เผด็จการจริงๆเลย พรึี่บ!! ผู้ชายที่ใส่แว่นที่ชื่อธนินคนนั้นเดินไปที่โต๊ะคอมที่วางอยู่ข้างหลังคนตัวสูง เขาวุ่นอยู่กับหน้าจอคอมสักพัก ก่อนที่จะปรากฎสไลด์บางอย่างขึ้นมาบนจอขนาดใหญ่ที่หน้าห้องประชุม สิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอมัน คือ ‘รายชื่อพนักงานที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง’

แม้แต่ทหารของฝาแฝดก็ร่วมวงด้วย ทำให้ดาเมียงต้องตะโกนเสียงดังเหมือนช้างร้องว่า “จะเอ่ยชื่อมันอะไรหนักหนาวะ !” เบต้าได้ยินก็ร้องบอกว่า “เขาเพิ่งชนะสงครามมานะ จะยินดีกับเขาหน่อยไม่ได้เหรอ”

เมแกนต้องการจับเพียงเดบร้าเท่านั้น ปัง ปัง ปัง เมื่อเธอพูดจบ นักรบชั้นนำของจักรวาลโลกหลายสิบก็ทะยานขึ้นกลางอากาศและพุ่งเข้าใส่โดน็อก พวกเขาล้วนเป็นนักรบแถวหน้าจากหลายสำนักใหญ่ ซึ่งพลังล้วนน่าทึ่ง เพียงพริบตารังสีก็ระเบิดออกจากร่างของนักรบเหล่านั้น ซึ่งทำให้บรร ยากาศรอบด้านบิดเบี้ยว กลิ่นอายของแต่ละคนล้วนน่าสะพรึง

อมรินทร์แบะหน้าน้อยๆ เพราะเขาไม่แน่ใจชุดคล้ายสายโซ่ตาถี่ๆ นั้นเรียกว่าอะไร “นักรบ...อัศวิน” หัวคิ้วหนาเป็นปื้นขมวดมุ่นเข้าหากัน “มั้ง...ครับ” อมรินทร์เอ่ยอย่างไม่แน่ใจ

ท่ามกลางม่านฝุ่น กองทัพเกราะทมิฬ นับหมื่นปรากฏกายขึ้นดั่งกระแสน้ำเชี่ยวที่หลั่งไหลมาจากปรโลก เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังกึกก้องเป็นจังหวะเดียวกัน สะเทือนขวัญผู้คนจนขาสั่นพับ แถวหน้าสุด บุรุษบนหลังอาชาสีนิลควบตะบึงเข้ามาดุจสายฟ้าฟาด อาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ของเขา บัดนี้ถูกย้อมด้วยโลหิตศัตรูจนแดงฉานดุจดอกพลับพลึง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซ่อนเร้นภายใต้หน้ากาก 'บัณฑิตขี้โรค' มลายหายไป เหลือเพียง 'เทพสงคราม' ผู้เปี่ยมด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง ไป๋อวี้!