เทพนักรบ Novels & Stories

นักรบทำหน้างง "อื้มก็เธอเดินมาชนเราอ่ะ" ดู๊ดู ดูมันโทษนักรบทุเรศจริงๆ "ฉันเนี่ยนะเดินชนเธอ" "ก็ใช่ไงไม่อย่างงั้นเราจะล้มไปยังไง"

วายุตะโกนเตือน ฟุ่บ! ลูกธนูเวทมนตร์สีม่วงพุ่งมาจากเงามืด สิงขรใช้ดาบปัดป้องได้ทันท่วงที ปรากฏร่างของทหารรูปร่างผอมโซที่ผิวหนังซีดเผือด สวมเกราะเกล็ดปลาและถือธนูยาว—"ทหารนพรัตน์"

ทุกคนตอบรับพร้อมเพรียง “ขอบใจพวกเจ้ามาก” เกาอ๋องกวาดมองแววตาเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นขององครักษ์ทุกคน “ข้าเกาหรงซานผู้ยิ่งใหญ่ในสนามรบ ศัตรูนับพันไม่เคยกลัว บุกทะลายอย่างไม่หวั่นเกรง แต่วันนี้ข้ามีเรื่องกลัวจับใจอยู่เรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับพระชายาเกา.. ข้าหวังให้พวกเจ้าทุกคนช่ว ยกันปกป้องนาง ช่วยกันดูแลนางอยู่ในเงามืด แม้แต่แมลงก็ห้ามบินไปเกาะตัวนาง พวกเจ้าจะทำได้ไหม”

ผ่านเสียงขับร้องศึก ทหาร: ~11,000 นาย ท่าที: ต่อต้านการบังคับศรัทธา, สนับสนุนเสียงเด็กจากหมู่บ้านเงา 7. ทาเคดะ (Takeda) – ดาบปฐพี ผู้นำ: ทาเคดะ เซนจิ ถนัด: การรบแบบดินแดน, ป้องกันพรมแดนดั่งหินผา

มารับตำแหน่งวันแรกก็แผลงฤทธิ์ใส่พนักงานซะแล้ว เผด็จการจริงๆเลย พรึี่บ!! ผู้ชายที่ใส่แว่นที่ชื่อธนินคนนั้นเดินไปที่โต๊ะคอมที่วางอยู่ข้างหลังคนตัวสูง เขาวุ่นอยู่กับหน้าจอคอมสักพัก ก่อนที่จะปรากฎสไลด์บางอย่างขึ้นมาบนจอขนาดใหญ่ที่หน้าห้องประชุม สิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอมัน คือ ‘รายชื่อพนักงานที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง’

แม้แต่ทหารของฝาแฝดก็ร่วมวงด้วย ทำให้ดาเมียงต้องตะโกนเสียงดังเหมือนช้างร้องว่า “จะเอ่ยชื่อมันอะไรหนักหนาวะ !” เบต้าได้ยินก็ร้องบอกว่า “เขาเพิ่งชนะสงครามมานะ จะยินดีกับเขาหน่อยไม่ได้เหรอ”

มาดามโรส เบนิคอฟบ่นเสียงขรม เธอก็ใช่ว่าจะอยากช้า แต่ชุดหรูหรา มันพันแข็งพันขา เลยชักช้าไปบ้าง แต่มันไม่ทันใจไอ้ลูกชายหัวโปรดที่กำลังใจร้อนเป็นไฟ เธอกระฟัดกระเฟียดก้าวลงจากรถยนต์และเดินนำหน้าบุตรชายไปอย่างอารมณ์ไม่ดี ที่ถูกดึงตัวออกมาจากงานราตรีสโมสร ที่กำลังสนุกสนาน เพ ราะการขู่วางระเบิดของบุคคลลึกลับ...ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงได้มาลองเชิง ‘เบนิคอฟ’

บรรยากาศวังอึ้งเงียบ…จนชายผู้หนึ่งก้าวออกจากเงา ออกญาศรีคีรินทร์ภักดี (ขุนคีรีนทร์) — นักรบฝ่ายเหนือ ร่างสูงบึกบึน ไหล่กว้าง หน้าไทยแท้สายเข้ม ผิวทองแดดสนามรบ

เอกอัคราชทูตเอ่ย โคร์บาตาร์แค่นหัวเราะต่ำ ๆ ปรายตามองไปยังชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งนิ่งราวกับภูผาที่แข็งแกร่งเบื้องหลังตนเองท่ามกลางเหล่านักรบของชาฮาร์ “เจอีเต! เจอีเต! เจอีเต! เจอีเต!” นักรบของชาฮาร์ประสานเสียง เสียงฮือฮาก็ดังก้องทั่วพลับพลาทันทีเมื่อชื่อของเจอีเต เอ่ยออกมาจากปากเอกอัคราชทูต เจอีเต... คือนักรบผู้ที่ได้รับสมญาว่า หมาป่าทะเลทราย ของชาฮาร์ หนึ่งในแม่ทัพที่เคยทำศึกมานับครั้งไม่ถ้วนทั่วรอบแถบมองโกล ที่ทั้งแขนขาของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นอันเป็นหลักฐานการต่อสู่นับครั้งไม่ถ้วนของเขา

ความเงียบสงัดระดับสุสานหมื่นปีเข้าปกคลุมน่านฟ้าแดนอเวจี ทหารสวรรค์หนึ่งแสนนายเบิกตาถลน อาวุธในมือสั่นสะท้านจนหลุดร่วงหล่นกระทบเมฆามงคลดังกราว ขวัญกำลังใจของกองทัพศักดิ์สิทธิ์แตกกระเจิงเมื่อผู้บัญชาการสูงสุดถูกตบสลบในคราเดียว! เมื่อตัวน่ารำคาญถูกกวาดล้างพ้นสายตา