เผาผลาญสมอง Mga Nobela at Kwento

ว สมองอันอัจฉริยะของนางทำการคำนวณวิถีโค้งของน้ำแกงร้อนและความเร็วลมอย่างแม่นยำประดุจนักฟิสิกส์รางวัลโนเบล นางรู้ดีว่าหากนางลุกขึ้นวิ่งหนี นางก็จะกลายเป็นสตรีขี้ขลาดที่แตกตื่นและเสียกิริยา ซึ่งนั่นก็เข้าทางแผนการทำให้อับอายของพวกศัตรูอยู่ดี "คิดจะใช้น้ำแกงเ ดือดๆ มาสาดชุดผ้าไหมที่ข้าอุตส่าห์แบกมาจนหลังแทบหักกระนั้นหรือ ไอ้พวกสตรีสมองกลวง"

�งกับตัวงอ การทรมานคู่แข่งด้วยกลิ่นอาหาร คือกลยุทธ์ทำลายล้างที่บดขยี้ทั้งร่างกายเนื้อและแก่นวิญญาณอย่างอำมหิตที่สุด นัยน์ตาขุ่นมัวของเจ้าสำนักโอสถเฒ่า เบิกกว้างด้วยความทรมานขั้นสุด กลิ่นน้ำซุปเครื่องเทศหมื่นปีลอยวนเวียนยั่วกิเลส ต่อมน้ำลายใต้ลิ้นทำงานอย่างบ้าคลั ่งทะลุขีดจำกัด หยาดน้ำใสๆ เอ่อท้นเต็มโพรงปากจนไม่อาจกลืนกินได้ทัน สมองที่เคยประมวลผลสูตรยาลับ บัดนี้มีเพียงภาพของเนื้อวัวชุ่มฉ่ำจุ่มน้ำจิ้มรสแซ่บลอยเด่นบดบังทัศนียภาพของสมุนไพรในเตาจนหมดสิ้น

ข้าวฟ่างหยิบอุปกรณ์ชิ้นนี้ที่เธอแอบสร้างขึ้นมาแต่ไม่เคยกล้าใช้ เจ้า Neuro-Amplifier ที่จะส่งกระแสไฟฟ้ากระตุ้นระบบประสาทในขณะที่เธอถึงจุดสุดยอด เพื่อบังคับให้สมองหลั่งพลังงานจากเอ็นโดฟินทะลุ 500% "แต่มันเสี่ยงเกินไปนะคุณฟ่าง..." ลินดาส่งเสียงบอกเตือนขึ้นขึ้นอีกครั้ง "ถ้าพลาด สมองคุณ� �่างจะไหม้ หรือคุณฟ่างอาจจะกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกไปตลอดกาล..."

“งั้นมาคุยเรื่องของเรา” “ระ เรื่องของเรา” ช่างไม่ได้ปล่อยเวลาให้อาหารย่อยเอาซะเลย อยากจะกลอกตาบนสักสิบตลบแต่ทำไม่ได้ ที่ทำได้ “อือฮึ ไหนว่าสมองได้คาร์โบไฮเดรตแล้วจะคิดอะไรได้โล่งขึ้น”

รายงานสถานะเมตาบอลิซึม[1]ของสมองต่อเนื่อง' 'รับทราบครับสหาย...อัตราการเผาผลาญออกซิเจนในสมองลดลงตามคาด...ทุกอย่างยังอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย...อุณหภูมิปัจจุบัน 28°C...'

เพลิงราคะค่อยๆ มอดไหม้สติสัมปชัญญะจนสิ้น อารมณ์หวามลามเลียโหมกระพือทำไฟปรารถนาลุกโชน โดยมีร่างกายส่วนล่างเป็นตัวนำพาเหนือสมองด้านไตร่ตรองผิดชอบชั่วดี จากลูบไล้แผ่วเบาคลอเคลียเนิบนาบเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเร่งจังหวะเร่าร้อน รสสัมผัสหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

@วันต่อมา @ภายในห้องทำงานของนายแพทย์เจ้าของไข้ของน้ำหนาว "คนไข้กระโหลกร้าวเลือดออกในสมองหากฟื้นขึ้นมาเธออาจจะความจำเสื่อมจำอะไรไม่ได้เลยเพราะสมองส่วนที่โดนกระทบกระเทือนอย่างหนักเป็นสมองส่วนที่เก็บความทรงจำสมองแบ่งเป็นหลายส่วน ส่วนความจำ ส่วนภาษา ส่วนควบคุมการ เคลื่อนไหวและอีกมากมายแต่ในกรณีของคุณน้ำหนาวส่วนที่ได้รับการกระทบกระเทือนคือส่วนของความทรงจำครับ" นายแพทย์วัยกลางคนอธิบายอาการบาดเจ็บของน้ำหนาวให้ศิลาได้เข้าใจอย่างใจเย็น

เพดานสีขาวครีมและสติกเกอร์เรืองแสงหลากหลายรูปร่างเป็นสิ่งแรกที่มองเห็น และเพียงแค่คิดถึงคนที่ซื้อมันมาให้ หยาดน้ำก็เอ่อขึ้นคลอเต็มสองเบ้าตาร้อนผะผ่าว ความจริงอันแสนโหดร้ายค่อย ๆ ทยอยถาโถมเข้าโจมตีจิตใจ ‘เนื้องอกในสมอง’ คล้ายว่าคำคำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหู สำหร ับคนอื่นมันอาจเป็นเพียงแค่คำพูด ทว่าสำหรับเธอ ... มันไม่ต่างอะไรกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจพร้อมเผาไหม้ให้เธอแหลกสลาย กลายเป็นผุยผง

หล่อนรีบปฏิเสธ “แข่งเลย ชมพูฉลาดแข่งกับคนโง่ สมอง84000เซลล์อย่างมัน ยังไงชมพูก็ชนะ” “เลิกบุลลี่สมองกู เลิกเอาสมองกูไปเหมือนลุงสักที”

สมาธิในการทำงานเหือดหายไปจากสมอง และความต้องการจะปลดเปลื้องอารมณ์กรุ่นคุกร้อน กำลังพองขยาย จนอยากจะอัดมันเข้าไปทำร้ายร่างกายของน้ำฝน ให้หายกระสันซ่านกระเซ้าอารมณ์เขาจนกระเจิดกระเจิงเพียงนี้ ******