เผาผลาญสมอง นิยาย & เรื่องราว

ว สมองอันอัจฉริยะของนางทำการคำนวณวิถีโค้งของน้ำแกงร้อนและความเร็วลมอย่างแม่นยำประดุจนักฟิสิกส์รางวัลโนเบล นางรู้ดีว่าหากนางลุกขึ้นวิ่งหนี นางก็จะกลายเป็นสตรีขี้ขลาดที่แตกตื่นและเสียกิริยา ซึ่งนั่นก็เข้าทางแผนการทำให้อับอายของพวกศัตรูอยู่ดี "คิดจะใช้น้ำแกงเ ดือดๆ มาสาดชุดผ้าไหมที่ข้าอุตส่าห์แบกมาจนหลังแทบหักกระนั้นหรือ ไอ้พวกสตรีสมองกลวง"

�งกับตัวงอ การทรมานคู่แข่งด้วยกลิ่นอาหาร คือกลยุทธ์ทำลายล้างที่บดขยี้ทั้งร่างกายเนื้อและแก่นวิญญาณอย่างอำมหิตที่สุด นัยน์ตาขุ่นมัวของเจ้าสำนักโอสถเฒ่า เบิกกว้างด้วยความทรมานขั้นสุด กลิ่นน้ำซุปเครื่องเทศหมื่นปีลอยวนเวียนยั่วกิเลส ต่อมน้ำลายใต้ลิ้นทำงานอย่างบ้าคลั ่งทะลุขีดจำกัด หยาดน้ำใสๆ เอ่อท้นเต็มโพรงปากจนไม่อาจกลืนกินได้ทัน สมองที่เคยประมวลผลสูตรยาลับ บัดนี้มีเพียงภาพของเนื้อวัวชุ่มฉ่ำจุ่มน้ำจิ้มรสแซ่บลอยเด่นบดบังทัศนียภาพของสมุนไพรในเตาจนหมดสิ้น

ข้าวฟ่างหยิบอุปกรณ์ชิ้นนี้ที่เธอแอบสร้างขึ้นมาแต่ไม่เคยกล้าใช้ เจ้า Neuro-Amplifier ที่จะส่งกระแสไฟฟ้ากระตุ้นระบบประสาทในขณะที่เธอถึงจุดสุดยอด เพื่อบังคับให้สมองหลั่งพลังงานจากเอ็นโดฟินทะลุ 500% "แต่มันเสี่ยงเกินไปนะคุณฟ่าง..." ลินดาส่งเสียงบอกเตือนขึ้นขึ้นอีกครั้ง "ถ้าพลาด สมองคุณ� �่างจะไหม้ หรือคุณฟ่างอาจจะกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกไปตลอดกาล..."

“งั้นมาคุยเรื่องของเรา” “ระ เรื่องของเรา” ช่างไม่ได้ปล่อยเวลาให้อาหารย่อยเอาซะเลย อยากจะกลอกตาบนสักสิบตลบแต่ทำไม่ได้ ที่ทำได้ “อือฮึ ไหนว่าสมองได้คาร์โบไฮเดรตแล้วจะคิดอะไรได้โล่งขึ้น”

รายงานสถานะเมตาบอลิซึม[1]ของสมองต่อเนื่อง' 'รับทราบครับสหาย...อัตราการเผาผลาญออกซิเจนในสมองลดลงตามคาด...ทุกอย่างยังอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย...อุณหภูมิปัจจุบัน 28°C...'

ูฉิงยิ้มอย่างจริงจัง “มันคือตัวนำความรู้สึกในสมองเจ้าค่ะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสารโดพามีนและนอร์เอพิเนฟริน” ซูฉิงชี้ไปที่ศีรษะของคุณหนูเหม่ย “เมื่อไข้สูงถึงขีดสุด มันไปเร่งปฏิกิริยาเคมีในสมอง ทำให้สารโดพามีน (สารแห่งความพึงพอใจ) หลั่งออกมาอย่างมหาศาล และนอ ร์เอพิเนฟริน (สารแห่งความตื่นเต้น) ก็ทำงานควบคู่กันไป”

เช่นกักขังพวกเขาโดยปล่อยให้พวกเขาขาดแคลนทรัพยากรและอาหาร ในขณะที่หนอนปรสิตกัดกินเนื้อสมองและร่างกายของพวกเขา ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้แย่งชิงกันเอง จนตายตกไปทั้งหมด และค่อยเข้ามาจัดการ หรือวิธีที่ง่ายที่สุดและตรงไปตรงมาที่สุดคือเผาทุกสิ่งให้ราบคาบในครั้งเดียว โดยไม่จำเ ป็นต้องเปลืองพลังวัตรตนเองเช่นนี้

เขาพยักหน้าช้าๆ "ทุกครั้งที่อาการกำเริบ สมองจะดึงเอาความทรงจำเลวร้ายที่สุดกลับมาฉายซ้ำ สร้างภาพหลอนทับซ้อนกับความจริงตรงหน้า มันจะเห็นกองไฟขนาดใหญ่... เปลวไฟสีแดงฉานที่กำลังลุกไหม้รุนแรง และในนั้น... มีผู้หญิงที่มันรักสุดหัวใจกำลังถูกไฟคลอก มันได้ยินเสียงกรีดร้องขอ ความช่วยเหลือ ได้กลิ่นควันไฟลอยคลุ้ง ทั้งที่ความจริงตรงนั้นไม่มีอะไรเลย"

"มันคือโภชนาการที่ถูกต้อง ร่างกายไม่ใช่ถังขยะที่จะเอาอะไรยัดลงไปก็ได้" "แต่สมองต้องการความสุขค่ะ!" เธอเถียงกลับทันควัน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมของแป้งเด็กแตะจมูกเขา "เวลาปั่นแบบดึกๆ ถ้าน้ำตาลตก สมองฉันก็ไม่แล่นสิคะ ถ้าฉันคิดแบบไม่ออก ฉันก็ไม่มีเงินมาจ่ายค่าอาหารให้หมอนะ"

เพลิงราคะค่อยๆ มอดไหม้สติสัมปชัญญะจนสิ้น อารมณ์หวามลามเลียโหมกระพือทำไฟปรารถนาลุกโชน โดยมีร่างกายส่วนล่างเป็นตัวนำพาเหนือสมองด้านไตร่ตรองผิดชอบชั่วดี จากลูบไล้แผ่วเบาคลอเคลียเนิบนาบเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเร่งจังหวะเร่าร้อน รสสัมผัสหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ