เสียใจ Novels & Stories

ไม่วายแซวบุตรสาว “ก็หนูเสียใจ” พยายามเช็ดน้ำตาแต่ยังคงหลั่งไหลออกมาไม่หยุด เพราะยังคงรู้สึกผิดต่อการกระทำของตัวเอง “เสียใจได้ ร้องไห้ได้แต่ควรรู้จักคำว่าพอดี”

เขายังตะโกนถามด้วยความเสียใจ “ทำไมต้องเป็นมึงวะเทนต์ ทำไม…” “…เพราะผมรักคนอื่นไม่ได้ถ้าไม่ใช่คุณหนู” “อา!!” แฟรงค์ร้องออกไปสุดเสียงจนใบหน้าเขาแดงซ่าน เขาเหมือนคนกำลังคุ้มคลั่งและควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ “กูเสียใจ…มึงได้ยินไหมว่ากูเสียใจ” ในชีวิตไม่เคยเสียใจจนคลั่งแบบนี้ม าก่อน

หยางชิงโม่พูดเสร็จก็หลบตาไม่อยากจะสบตาแสนเศร้าของเขา "ฉัน... เสียใจด้วยค่ะ " หยางชิงโม่พูดขึ้นมาเบาๆ รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นใครที่เสียชีวิต มันก็คือความสูญเสียทั้งนั้น ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าเฉินหวังตงจะสามารถหาคำพูดและเอ่ยออกมาได้ "ไม่เป็นไรคร ับ"

“ถ้ามึงจะพูดแบบนี้กูก็ไม่มีอะไรจะพูดกับมึงแล้ว” “แล้วแต่มึงเลยไอ้พา มึงอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน” พิมพิการีบเดินหนีออกมาจากตรงนั้นเมื่อเห็นว่าพายัพกำลังจะเดินออกมา เธอหลบเข้ามาอยู่ในห้องน้ำ พิมพิกาใช้เล็บจิกขาตัวเองอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้นออกมา คำพูดทุกคำของพ ายัพมันยังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท หัวใจของเธอบีบรัดกันจนแน่น พิมพิกาเจ็บจนจุกไปหมด ไม่รู้จะกลั้นความรู้สึกตอนนี้ออกมายังไงเพราะมันมีทั้งความเสียใจ ผิดหวัง หรือแต่แม้ความพังทลาย

น้ำตาฉันจะไหลอีกแล้ว มันกลั้นไม่อยู่ ไม่รู้จะพยายามได้มั้ย ในเมื่อแค่นึกถึง มันก็เจ็บแล้ว “ฮือ ฮึก เจ้าขา ฮือๆ เจ้าขาไม่รู้ ไม่รู้ว่าจะทำได้มั้ย มันยาก ฮึก เจ้าขารู้สึกผิด เจ้าขาเสียใจ เจ้าขาเสียใจ เจ้าขาไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย ฮือๆๆ”

“อย่าคาดหวังมากเลยค่ะ ใจ๋รู้ว่าเวลาผิดหวังมันเจ็บแค่ไหน” อยากเตือนจริง ๆ ฉันรับรู้ได้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของพี่เสือมันคือของจริง เขารักและตอนนี้เสียใจมาก ๆ แล้วทำไมถึงเพิ่งมารู้สึกเอาป่านนี้ ในวันที่ฉันตัดใจไปแล้ว

น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นอันเจ็บปวดบ่งบอกถึงความรวดร้าวและหมดหวัง “ฉันน่าจะรู้ตัวเอง ฉันมันโง่เองที่หลงเชื่อว่าจะมีคนที่ยอมรับฉันได้ ฉันมันน่าสมเพช”

พิมพ์ประภาน้ำตาซึม “ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ” “เอาเป็นว่าพิมพ์เข้าใจดีทุกอย่างนะคะ” เธอกล้ำกลืน รู้สึกว่าสูญเสียเขาไปแล้วจริงๆ “ผมจะไม่พูดให้คุณเสียใจอีก”

คารอสเงียบปากแต่ถ้าสังเกตสีหน้าคารอสดี ๆ จะเห็นว่าเขากำลังร้องไห้ออกมา ‘เสียใจว่ะ’ เสียใจที่ตัวเองทำผิดพลาดจนทำให้สูญเสียสิ่งมีค่าในชีวิตไป หากวันนั้นคารอสเลือกที่จะมองข้ามนิสัยเสีย ๆ ของจีน่าแล้วเลือกที่จะเชื่อคำพูดของจีน่าอีกสักครั้งทุกอย่างมันจะดีขึ้นกว่านี้ไหม ยิ่งคิดคารอ สก็ยิ่งเสียใจและโทษตัวเองอยู่ทุกวัน หากแต่ความเจ็บปวดของคารอสในตอนนี้คงเทียบไม่ได้กับความรู้สึกเจ็บปวดของจีน่าหรอก เทียบไม่ติดเลยสักนิด “ทุกอย่างเริ่มใหม่ได้ไอ้ครอส ตราบใดที่ยังมีวันใหม่”

ฉันสะอื้นฮัก "เสียใจมากเหรอที่เป็นฉัน...ไม่ใช่ไอ้คิน" คำประชดประชันของเขาช่างกรีดลึก