เสียใจ Novels & Stories

เขา : ซินน์นาวินขอโทษ ไม่อยากเห็นซินน์ร้องไห้ กลัวทนไม่ไหว เลยไม่ได้บอก อย่าคิดมานะ ซินน์ของนาวิน ฉัน : ทำอะไรไม่นึกถึงความรู้สึกคนอื่นเลย สุดท้ายเป็นไง..ซินน์ก็เสียใจอยู่ดี ซินน์ก็ร้องไห้อยู่ดี ต่อไปนี้นาวินอยากทำอะไรก็ทำเถอะ ซินน์ขอไม่ยุ่ง

"กูเสียใจเว้ย! มึงไม่ใช่กูมึงไม่เข้าใจหรอก​ ฮึก! ตอนแรกกูคิดแค่ว่า​ถ้าเสี่ยจับได้​ กูคงโกยเงินจากเสี่ยได้เยอะ​ ถ้าเสี่ยจับได้ก็แค่แยกย้าย​ แต่พอถึงเหตุการณ์​นี้จริงๆ​ กูกลับเสียใจร้องไห้ฟูมฟายจะเป็น​จะ​ตาย​ กูเจ็บ​ที่ใจกูมากเลยอีฟ้า​ ฮื่อๆ" ฉันทุบอกตัวเองแล้วร้อ งไห้​ อีน้ำเน่าเข้ามากอดฉันอีกครั้งเพื่อปลอบประโลมฉัน

อย่างไรก็ตามเวลาก็ไม่สามารถย้อนกลับไปได้ แม้ว่าเขาจะเสียใจยังไงก็ไม่สามารถข้ามช่วงเวลาไปในอดีตได้ ความผิดหวังในดวงตาของจี้ซือหานค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความโศกเศร้า และใบหน้าหล่อเหลาก็ขาวซีดลงเล็กน้อย

“อย่าเหลวไหล ตอนนั้นเธอไม่พร้อมหรอก” บอกปัดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่น้ำเสียงนั้นกลับทำให้นภิศาใจเสีย เธอรู้สึกผิดหวังที่เขาไม่มีเยื่อใยหรือความรู้สึกอาลัยรักต่อลูกของเธอเลย

64 จำได้ "ในช่วงเวลานั้นคนไข้อาจจะกำลังเจ็บช้ำน้ำใจ ภายในใจส่วนลึกเสียใจกับคนคนนี้ กับการกระทำของคนนี้หรือแค่อยากจะลืมคนคนนี้ไปชั่วขณะอาจจะเพราะทะเลาะกันมีปากเสียงกัน จึงทำให้ความทรงจำที่เกี่ยวกับคนคนนั้นจางหายไป เขาเรียกว่าเป็นคำสั่งส่วนลึกของสมองที่สั่งให้ลืมมันเป ็นกลไกการป้องกันตัวเองของระบบสมองจากสิ่งที่ทำให้เสียใจที่สุด"

Pine: มันมีคนสองคน กำลังเสียใจกับเรื่องเรื่องหนึ่ง คนที่หนึ่งเสียใจจนเป็นความโกรธต่อเรื่องที่เกิดขึ้น ความโกรธของเขาเป็นเหมือนมังกร คนที่สองก็เสียใจ แต่เป็นแบบซึมๆ เหมือนหมา แต่หมาของเขาได้ตายไปแล้ว ก็คือเขาไม่เสียใจแล้ว แต่ยังทำเป็นเสียใจเพราะคนที่หนึ่งยังโกรธอ ยู่ LICO: มันอ่านยังไงให้เป็นคนละเรื่องเดียวกันได้ขนาดนั้นวะเนี่ย Red King Crab: … โอยตาย

ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์ โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

สามีไม่รักข้า และไม่สนใจแม้กระทั่งบุตรชายที่ข้าเอาชีวิตเข้าแลกเบ่งคลอดออกมา เพื่อหลบหน้าข้า เขาจึงอาสาออกรบอย่างไม่ลังเล ต่อมาเขากลับมาจากสนามรบ พร้อมกับพาสตรีในดวงใจที่เฝ้าคะนึงหากลับมาด้วย เพื่อจะได้ตบแต่งนางเข้าจวน สามีถึงกับวางกู่ลืมเศร้าใส่ข้า ก่อนถึงวันมงคลสมรส บุรุษที่เย็นชามาตลอดยิ้มแย้มพลางอุ้มบุตรชายไว้ในอ้อมแขน บุตรชายวิ่งกลับมาหาข้าด้วยความปีติ “ท่านแม่ ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือขอรับ?” ข้าย่อตัวลงรวบบุตรชายวัยห้าขวบมากอดไว้ในอก นัยน์ตาเปี่ยมด้วยความร้าวราน “ท่านแม่ทัพเซียวจะแต่งงานแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นภาระของเขา พวกเราต้องไปแล้วล่ะ”

เมื่อฉันไปร่วมงานเลี้ยงครอบครัวกับลู่หวย ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่าอยากแต่งงานและมีครอบครัวเร็วขึ้น เขากลับคิดว่าฉันหมายปองทรัพย์สินของครอบครัวเขา และที่ยอมแต่งงานกับเขาก็เพราะต้องการเงินทอง จึงตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคนกว่าสิบครั้ง จากนั้นก็หันหลังไปตามง้อคนรักวัยเด็กที่กำลังหึงหวง ฉันคว้ามือเขาไว้ อ้อนวอนขอให้เขาอย่าไป แต่กลับถูกเขาผลักลงบันไดด้วยความโกรธจนขาทั้งสองข้างหัก และกะโหลกศีรษะร้าว ฉันนอนอยู่ในห้องไอซียูนานหนึ่งเดือนกว่าจะฟื้นขึ้นมา ครั้งนี้ฉันไม่ได้งี่เง่าโวยวายอีกต่อไป แต่เป็นฝ่ายติดต่อแม่ที่อยู่ต่างประเทศด้วยตัวเอง “แม่ เรื่องที่แม่เคยบอกว่าจะให้หนูรับมรดก หนูตกลงค่ะ”

ความเศร้าและความเจ็บปวดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาถูกระบายออกมาจนหมด ฉันเสียดายชีวิตของลูกมาก