เสียใจ Novels & Stories

... ฮือ... เสียงสะอื้นแผ่วเบาบ่งบอกถึงความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา หยดน้ำตาไหลรินไม่หยุดขณะที่มะยมจมดิ่งอยู่กับความเศร้า จิตใจของเขาวุ่นวายด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ตีกัน ไม่ว่าจะเป็นความสับสนในความสัมพันธ์ ความเสียใจต่อคำพูดที่รุนแรง และความรู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายโกรธ แ ต่เหนือสิ่งอื่นใด... ความเสียใจที่เวไนยหายไปนั้นคือความรู้สึกที่ชัดเจนและหนักแน่นที่สุด

“ใช่ผมรู้...รู้ว่าคุณกับน้องเอมเคยรักกัน และโดนคุณอาธนินกีดกันความรัก จนทำให้แม่คุณต้องตาย ซึ่งผมเห็นใจคุณมาก แต่คนที่ผมเห็นใจไม่น้อยไปกว่าคุณก็คือน้องเอม คุณไม่รู้หรอกว่าน้องเอมเสียใจแค่ไหน” “เสียใจเหรอ เสียใจกี่วันล่ะ เพราะเท่าที่ผมเห็น หลังจากที่เผาแม่ผมเสร็จ เธอก็ไปคลอเค ลียอยู่กับคุณทันที แบบนี้เหรอที่คุณบอกว่าเธอเสียใจมาก” กวินภพพูดเยาะหยัน พยายามข่มกลั้นอารมณ์โกรธกรุ่นเต็มที่ เมื่อต้องเท้าความถึงความเจ็บปวดของตัวเอง ที่แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่ทุกวันนี้เขาก็ยังเจ็บอยู่เกือบจะเท่าๆ เดิม

“แค่เลือกทางเดินของตัวเองยังไม่ได้เลย” ความรู้สึกที่สิ้นหวังเกาะกุมหัวใจของเขา ราวกับเงามืดที่คืบคลานเข้ามา ดวงตาที่ทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย แสดงให้เห็นถึงความเสียใจที่มีอยู่อย่างมากล้น จนคนที่พบเห็นอดที่จะสงสารไม่ได้ “นายท่านคงแค่กำลังโกรธน่ะครับ ไม่นานท่านคงหาย”

เธอพยักหน้ารับคำแม้ว่าจะไม่เข้าใจเลยสักนิด “คุณอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่ผมอยากให้รู้ว่าผมจริงจังนะ บางครั้งความรักมันซับซ้อน และบางครั้งคนเราก็ชอบพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เลวร้ายที่สุด” “เลวร้ายแบบไหนคะ” “ผมไม่อยากจะลงลึกเรื่องนั้นจริง ๆ แต่ความเสียใจมันสามารถผลักดันให้คนเรา ทำในสิ่งที่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิตได้” เขามองไปทางอื่น เหม่อลอยไปไกลราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในอดีตที่มืดมิด

มายขนาดนั้น ก็เลยเสียใจมากใช่ไหม?” คำว่า ‘มากมายขนาดนั้น’ เหมือนจะช่วยสะกิดให้กะรัตเข้าใจถึงความเสียใจมหาศาลที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง เพทายพูดถูกแล้วจริงๆ ที่เธอเสียใจมากมายจนรู้สึกเหมือนชีวิตมืดดับไปชั่วขณะ ก็เป็นเพราะว่าเธอทุ่มเทมากเกินไปเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตั วเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่ของเธอ

เจ็บปวด เสียใจเป็นเช่นไรเขารู้ดี ทว่า… วันนั้นเขารู้สึกยิ่งกว่าเสียใจ มันทุกข์ทรมานจนแทบขาดใจตาย กลางอกรวดร้าวเจ็บแปลบยามคิดถึงรอยยิ้มและสีหน้าของมารดา หากอกข้างซ้ายที่หัวใจเต้นอยู่กลับชาหนึบ ไม่สามารถทนรับกับความเสียใจที่โถมทับเข้ามาใส่ได้อีกต่อไป เขาเจ็บจนชา… และมันค่อย� � ชิน “ไม่ว่ายังไงก็ต้องจบงานนี้ให้ได้ แล้วเราจะได้ไป…” เขาบอกเสียงเรียบ หากแววตามีร่องรอยของความหวังพาดผ่านไป “ไปจากที่นี่เสียที”

น้ำเสียงของแม่ผิดหวังในตัวเธออย่างเห็นได้ชัด แต่คนอย่างมะเหมียวชินกับมันเสียแล้ว เธอรู้ว่าแม่ไม่ได้ตั้งใจ แม่แค่เป็นซึมเศร้า แม่รับความผิดหวังไม่ได้และอาจแสดงออกอย่างใจร้ายไปบ้าง แต่ถึงจะรู้อย่างนั้น ลึกๆ เธอก็ยังเสียใจอยู่ดีที่ได้ยินแบบนั้น

น้ำเสียงของแซคคารีคงที่ แต่ก็มีอารมณ์อยู่เล็กน้อยด้วย รู้สึกห่างเหิน รู้สึกโกรธ หรือรู้สึกสูญเสีย? 'เหอะ! อย่าโง่ไปหน่อยเลยชาร์ล็อต! ปีศาจแห่งรอธเซย์จะรู้สึกสูญเสียไปทำไมกัน?' ชาร์ล็อตรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอยิ้มอย่างประหม่า

เขาตะโกนออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ “ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันเสียใจจริง ๆ เธอให้อภัยฉันสักครั้งไม่ได้เหรอ?”

ฉันเสียใจเหลือเกินกับการสูญเสียของคุณ เธอพึมพำ น้ำเสียงของเธอขาดหายด้วยอารมณ์ จริงๆ นะ ลิเดียจ้องมองเธอ ตกใจกับความจริงใจนี้ จากนั้นก็เบือนหน้าหนี ท่วมท้นด้วยความโศกเศร้าระลอกใหม่