Novel & Cerita เสี่ยวอี้

หญิงสาวผู้นั้นชะงักเล็กน้อย แววตาหม่นลงชั่วครู่ก่อนจะยกมือประสานคารวะ “ข้าน้อยมีนามว่าจางเสี่ยวอี้ เป็นบุตรสาวของเจ้ากรมทหารจางหมิงเหวิน และยังเป็น...คนรักของแม่ทัพเซียวเจ้าค่ะ” ทันใดนั้นความเงียบก็ปกคลุมบรรยากาศ จากเดิมที่ครึกครื้นสดใสเก็กลายเป็นอึดอัดขึ้นมา

แนะนำตัวละคร อี้เวยหนิง บุตรสาวฮูหยินเอกของอดีตท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร นางผู้เคยมีผิวกายละเอียดงดงามดังหิมะยามแรกเกิด แต่บัดนี้กลับมีใบหน้าอัปลักษณ์มีรอยแผลบากบนใบหน้าครึ่งซีกต่อให้มีเรือนร่างงดงามอกอวบใหญ่เอวคอดกิ่วสะโพกผายก็ไม่อาจช่วยให้บุรุษใดหันมาสนใจนา งได้ นิสัย : ร้ายกาจ ขี้อิจฉาริษยา จิตใจต่ำทราม อายุ : 16 ปี ไป๋เทียนจิน/ท่านอ๋อง

นางกล่าวได้เพียงแค่นั้นก็เงียบเสียงลง “ข้าคือฮ่องเต้แคว้นเทียนอวี๋ ชื่อของข้าคือลี่หยวน มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกว่าพี่หยางได้เพียงผู้เดียว”รับสั่งกลับไป

เจียงอวิ๋นเหยากวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า สุดท้ายก็เบิกตากว้างเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก หัวเราะเบาๆ แล้วยื่นมือมาจับตอบ “สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อเจียงอวิ๋นเหยา เป็นเพื่อนของหลินเจ๋อเฟิง” ได้ยินคำแนะนำตัวของเธอ ร่างกายของเสิ่นสืออี้ก็สั่นสะท้าน กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นโดย ไม่รู้ตัว

ร่างบางระหงในชุดเอี๊ยมยีนขาสั้นด้านในเป็นเสื้อสีขาวพอดีตัว ผมหยักศกยาวสยายถูกถักเป็นเปียคู่แลดูทะมัดทะแมง ใบหน้าเล็กน่ารักยังคงถูกปกปิดไว้ด้วยแว่นตาอันโตเหมือนเดิม แต่กลับไม่อาจปกปิดความงดงามและดวงตากลมโตสุกสกาวได้เลยสักนิด แสนหลงเดินตามเสียงวี้ดว้ายสลับเสียงเ ฮเหมือนเชียร์มวยอยู่พักเดียว ยักษิณีสาวค่อยเห็นว่ามีกลุ่มก้อนมนุษย์มากมายรายล้อมเป็นวงใหญ่เหมือนกำลังมุงดูอะไรสักอย่าง?

เยวี่ยเสียนเฉิงเสนอ “ทำเช่นนั้นไม่ได้ ตอนนี้เจ้าต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ หอหอมหมื่นลี้มีราชครูเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลัง เย่หวงผู้นั้นเป็นเพียงคนดูแลมิใช่เจ้าของ ข้ารู้มาว่าชื่อแซ่ที่แท้จริงของเขาก็คือลี่หวง เขาก็คือน้องชายต่างมารดาของฮูหยินรองตระกูลซู”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบในยามดึก “คุณหนูใหญ่คะ... ดึกแล้ว บ่าวเตรียมตัวนมอุ่นมาให้ดื่มก่อนนอนค่ะ” ซูเหยียนหรี่ตาลง ประสาทสัมผัสตื่นตัวขึ้นมาในฉับพลัน สาวใช้ผู้นี้ชื่อเสี่ยวชุ่ย... เป็นคนของหลิวเหมย มุมปากของเธอยกหยักเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เข้ามาสิ”

ผ่านไปแค่วันเดียวซีก็กลับมาพร้อมเอกสารลายลักษณ์อักษรแนบรูปถ่ายชัดเจนมาให้ด้วย เสี่ยฮาร์นผู้สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ แต่พอจ้องมองใบหน้าสะสวยอย่างพิจารณาแล้วนั้นสายตาเขาก็เปลี่ยนไป มันสั่นระริกเช่นเดียวกับมือทั้งสองที่ถือแฟ้มเอกสารอยู่ “เธอชื่อหลิน อายุยี่สิบห้าครับ สามีเธอ..” ซียังพูดไม่จบสายตาเฉี่ยวก็จ้องเขม็งมาที่เขาจนรู้สึกขนลุกซู่ มือขวาฝีมือดีคนนี้ก็ไม่รู้ว่าตนทำอะไรผิดแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยคำใดต่อ จนกระทั่งมีสัญญาณไล่ให้เขาออกจากห้องทำงานไป

เซี่ยไห่ถางคลายความสงสัยให้อัครเสนาบดีชรา ทันทีที่เขามองเฟิ่งหนิงใช้ภาษามือกับเซี่ยไห่ถาง “อ้อ ที่แท้เป็นเช่นนี้ แล้วเจ้า...” “ข้า...แซ่เซี่ย นามไห่ถาง” “เซี่ยไห่ถาง” หวังเซียวเบิกตาอ้าปาก “ไห่ถาง...แซ่เซี่ย หรือว่าเจ้า...เจ้าก็คือบุตรสาวคนเดียวของปราชญ์หญิงแคว้นต้าเยวี่ย ?!”

มันไม่ยุติธรรมเลย คนอย่างซูอวี้เออร์หรือซืออวี้สวี่ ซึ่งเป็นคนที่ชั่วร้ายและเลวทรามกลับมีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองและยิ่งใหญ่ เสวยสุขกับความมั่งคั่ง แต่หญิงสาวที่มีจิตใจดีอย่างเสี่ยวตง กลับต้องมาตายอย่างน่าสังเวชด้วยน้ำมือของคนเลว “ป้าเว่ยวางใจเถอะ ข้าจะทำให้พวกเขาต้อง ชดใช้”