แอบรักกลายเป็นจริง นิยาย & เรื่องราว

สี่ปีเต็มที่เธอพยายามยั่วบอสหนุ่มสารพัดวิธี แต่สิ่งที่ได้กลับมามีแค่ความเฉยชา จนกระทั่งวันที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก ในงานเธอเลยตั้งใจจัดเต็มความแซ่บ กะไปอ่อยทิ้งทวนเป็นครั้งสุดท้าย ให้เขารู้สึกเสียดายเล่น แต่ทุกอย่างดันผิดแผน เพราะคนที่สะดุดตาเธอเข้าอย่างจังจนมองตาค้าง กลับกลายเป็น ‘น้องชายเจ้าสาว’ ความหมั่นไส้มันบังตา แผนการเอาคืนจึงเริ่มขึ้น ในเมื่อไม่ได้ตัวบอส เธอก็จะจับน้องชายของยัยเจ้าสาวมากินเล่นๆ ให้หล่อนอกแตกตาย แต่เรื่องมันไม่ง่ายขนาดนั้น เพราะไอ้เด็กแสบดันไม่ได้มาเล่นๆ แถมยังรุกหนักและถึงใจทุกจังหวะ จนคนเปิดเกมเริ่มจะเอาตัวไม่รอดแล้ว....

แท่งร้อนถูไถขึ้นลงระหว่างสองกลีบอวบอูม เพื่อให้น้ำหล่อลื่นของเธอได้ไหลออกมา และตอนนี้น้ำหล่อลื่นของเขาและของเธอไหลออกมาผสมกัน จนทำให้เขารู้สึกว่าพร้อมแล้วสำหรับการสอดใส่แท่งร้อนเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบของเธอ "ฉันจะใส่แล้วนะ" พูดจบ เขาก็ไม่รอช้ากดแท่งเอ็นใหญ่เข้าไ ปในร่องรักของเธอ

ตอนที่ 10 รักแท้ที่มีอยู่จริง “เป็นอะไรไปอีกหรือเปล่าแอบร้องไห้มาใช่ไหม”

"เชื่อเหอะเพราะกูเองตอนแรกก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่ากูจะรักมันได้" "แต่ตอนนี้ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอกว่ามึงรักมีนมันอ่ะ ตอนนี้ทุกคนเชื่อยัยกีกี้ว่ายัยมีนตั้งใจจับมึงเลยปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อให้มึงรับผิดชอบ" "กูอุส่าห์จะไม่อะไรกับยัยนั่นแล้วนะ"

“ก็มันจริงนี่นา” “ไม่จริงค่ะ” คินรั้งศรีษะของเอวามาแนบไว้ที่อก “พี่รักทุกอย่างที่เป็นเอวา” “...” “แค่เป็นเอวา พี่ก็รักที่สุดแล้ว”

“แอบอ้าง” “รัก ไป แล้ว” ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ ไม่ได้พูดเพราะความเมา ไม่ได้หยอดคำหวานเพราะแค่อยากเอา แต่รักเธอจริงๆ

เธอเอ่ยเบาๆ พร้อมกับสีหน้าที่ยังดูมีความกังวลอยู่หน่อยๆ “เป็นอย่างงี้อีกแล้วนะยัยเด็กคนนี้เลิกคิดมากได้แล้วสนใจแค่ความรู้สึกของตัวเองก็พอ…เดี๋ยวพี่จะประกาศต่อหน้าทุกคนเองว่ารินกำลังจะกลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพี่” น้ำเสียงอบอุ่นของคนพี่เอ่ยร่างเล็กเ มื่อได้ยินก็พลางยิ้มแก้มปริก่อนจะโผเข้ากอดชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตื้นตันใจไอรินรับรู้ได้ถึงความรักที่คุณกรณ์มีต่อเธอมันเพิ่มมากขึ้นทุกวันจนทำเธอน้ำตาซึมที่มีผู้ชายคนนี้คอยปกป้องดูแลไปตลอด “อ้าว…ร้องไห้ทำไมกันคะพี่พูดไรผิดหรือเปล่า” คุณกรณ์เอ่ยถามอย่างสงสัย

“ผมผิดเองครับ” เสี่ยรุตน์สำนึกผิด “ป้าถามอะไรหน่อย… เสี่ยรักน้ำหวานไหมคะ” “รักสิครับ… ” “แล้วจริงจังกับเธอแค่ไหน”

น้ำตาของขวัญข้าวร่วงอาบแก้ม หลังจากที่สมองเข้าใจคำพูดของภูมิชัดเจน “นี่บอส... รักข้าวจริงๆ เหรอคะ” “แน่ะ พูดขนาดนี้ยังไม่รู้อีกหรือ ผมต้องทำยังไงนะ คุณถึงจะเชื่อว่าผมน่ะรักคุณ” “ข้าว... แค่เหลือเชื่อน่ะค่ะ” มือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะทุยของขวัญข้าว และจูบที่กลางหน้าผาก

ริมฝีปากร้อนแตะแผ่วเบาที่แก้มนวล “แต่ตอนนี้... ความชอบนั้นมันเปลี่ยนเป็นความรักไปเรียบร้อยแล้ว” พิมพิชชาถึงกับอึ้งไป สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา หล่อนยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ ราวกับไม่เชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินคือเรื่องจริง