Novel & Cerita โนเนจัง

“ระดับนางไม่จำเป็นต้องเหงื่อออกในสนามรบเลยสักนิด แค่วางหมากในกระโจมก็เพียงพอล่มเมืองแล้ว” “ให้นางผ่านด่านน้องรองให้ได้ก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดกัน ดูนั่น... ใกล้จะปิดฉากแล้ว” “ใช่... ใกล้จะปิดฉากแล้ว”

เพราะเป็นครั้งแรกที่มาเที่ยวสถานที่แบบนี้ เด็กสาวอดรู้สึกตื่นเต้นไปสิ่งแปลกใหม่รอบๆ ตัวไม่ได้ ดวงตากลมมองดูผู้คนขณะเดินตามหลังเพื่อนทั้งสองไปตามอุโมงค์กระจกที่สะท้อนแสงไฟนีออนชมพูอมม่วงส่องสว่างไปเรื่อย ๆ ก่อนจะทะลุไปยังห้องกว้างที่มีผู้คนจำนวนมากกำลังสนุกสนานก ับดนตรีแนวEDM “โต๊ะพวกเราอยู่นู่น” จิงเจอร์ตะโกนเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงเพื่อบอกใบบัวที่เดินอยู่ข้างๆ “เจอร์กับเนยมาบ่อยเหรอ” ใบบัวเอ่ยถาม

2 เสม็ด ฉันกำลังคิดว่าฉันมาอยู่จุดนี้ได้ยังไง ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของโซ่ เขาเป็นคนขับส่วนฉันนั่งข้างๆด้านหลังมีเพื่อนเขาอีกสามคน ซึ่งแต่ละคนก็หล่อเหมือนไอดอลเกาหลีไม่มีผิด คนนิ่งๆเงียบๆดูหยิ่งๆมีชื่อว่าบอส ตั้งแต่ขึ้นรถมาฉันยังไม่ได้ยินเขาพูดอะไรเลยสักคำ

เมืองจิ้นจง มณฑลซานซี เมืองโบราณผิงเหยาในอดีตเคยเป็นเมืองสำคัญที่โด่งดังแห่งหนึ่งของจีน ในฐานะศูนย์กลางตลาดเงินและที่ตั้งของร้านแลกเงินแห่งแรก ซึ่งเชื่อกันว่าในช่วงที่เมืองผิงเหยาเฟื่องฟูที่สุดเคยมีร้านค้าภายในเมืองถึงพันร้าน

แรมจันทร์ส่ายหน้า “ลองดูครับ” จอร์ชบีบเจลหล่อลื่นในหลอดทาท่อนเอ็นแล้วกดพรวดเข้ามาในช่องทางแห่งความสุขอีกรู “อ๊อย... ฮึ่ก... อูย”

าทาเอาไว้ นางเป็นกงจู่พระองค์โตแห่งแคว้นเยว่ สกุลจ่างซุน ฟู่จวินนามว่าจางซุนเค่อ เหนียงชินมีนามว่าหวังอิง มีตำแหน่งเป็นหวางโฮ่ว “ซุนลี่กงจู่ กงจู่ กงจู่เพคะ” เสียงของเหล่านางกำนัลสาวประมาณห้าถึงหกคนตะโกนเรียกกงจู่ในอุทยานหลวง เพราะซุนลี่นั้นแอบหนีนางกำนัล ออกมาเดินเล่นในอุทยานหลวงในยามเย็นพลบค่ำเช่นนี้ ทำให้เหล่านางกำนัลต่างเป็นห่วงนางยิ่งนัก (กงจู่ แปลว่า องค์หญิง)

“ต้นไม้ ต้นไผ่ ต้นข้าว ต้นหลิว ต้นเตย รู้ไหมว่าดอกซากุระเกาหลีเรียกอีกอย่างว่าอะไร” จารวีตั้งคำถามกับหลานๆ ทั้งห้า ขณะชื่นชมความสวยงามของดอกซากุระในเทศกาลชมดอกซากุระ Jinhae Gunhangje Festival ที่เมืองชางวอน จังหวัดคยองซังนัมโด เป็นเทศกาลที่ใหญ่และโด่งดังที่สุดในเกาหลีใต้ ซ ึ่งอยู่ห่างจากปูซานเพียงหนึ่งชั่วโมง

หวานที่ดังแว่วมาจากธารน้ำข้างหน้าก็ทำให้หัวคิ้วเข้มต้องขมวดเข้าหากัน แววตาครุ่นคิดไม่แน่ใจครั้งแรกในชีวิต ใบหน้าแหงนมองคาคบไม้ที่เริ่มมีแสงสีส้มจางๆ พร้อมทั้งนกป่าที่บินว่อนกู่ร้องเรียกกันไปมา นิธิตแน่ใจว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมีผู้หญิงคนไหนมานั่งฮัมเพลงอย่างสุขอุราอยู่ใน ป่าได้

ตกลงใครกันแน่ที่เป็นหน้าม้า ในขณะนั้นเอง มีคนมาเคาะประตู หลินหว่านหรูเปิดประตูและเห็นชายวัยสี่หรือห้าสิบคนหนึ่ง “สวัสดี คุณคือคุณหลินใช่ไหม” “ใช่ค่ะ แล้วคุณคือ?” “ผมคือ จางเฉียง รองผู้จัดการทั่วไปของเครือบริษัทเทียนเฟิงกรุ๊ปสาขาหนานเจียง”

“เทศกาลล่าสัตว์หรือจ๊ะ” สองพยักหน้ารัว ๆ ปากยังคาบกระดูกไก่ไม่ปล่อย