ใต้ปีกทรราช นิยาย & เรื่องราว

พิชามญช์ยักไหล่แบบไม่ยี่หระ แล้วขอตัวขึ้นไปชั้นบน ………………………………………🍷💅

ซูเหยาหัวเราะ “ให้เติบโตใต้เงาที่เราไม่ต้องสู้กับมันอีก” เหยียนเจิ้งพยักหน้า ช่วยนางยกตะกร้าออกหน้าประตู กลีบท้อปลิวพ้นธรณีเรือนไปพร้อมสองเงาที่ก้าวเท่ากัน ไม่มีบทกวีใด ๆ ไม่มีเสียงฆ้องศึกอีกแล้ว ตอนนี้มีเพียงเสียงนกร้องกับเสียงน้ำในลำธาร และเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นพร้อมกันอย่างเ รียบง่าย...

มาบนภูศรีจันแล้วทั้งทีก็ต้องชมวิวให้ครบทุกช่วงเวลา จิตใจที่ว้าวุ่นของพิมพ์ปรางไม่ได้ค่อยๆ สว่างสดใสอย่างเช่นที่เธอกำลังมองอยู่ในตอนนี้แม้แต่น้อย การกลับมายุ่งเกี่ยวกับเธออีกครั้งของกิตติกรทำให้หญิงสาวหนักใจเมื่อต้องกลับมาอยู่ในวังวนเดิม พิมพ์ปรางคิดถึงยายจันทร์จ นอยากร้องไห้ ถ้าหากยายรู้ว่าเธอไม่อาจหลุดพ้นจากใต้เงาที่ยายพยายามผลักไสออกมายายจะรู้สึกเสียใจสักแค่ไหน “ปรางจะทำยังไงดีจ๊ะยาย”

ชายหนุ่มให้สัญญาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อืม” ราชันย์รับปากในลำคอ ถ้าสิทธิศักดิ์รู้ว่าเขาจะทำอะไรคงไม่พูดแบบนี้หรอก และอย่างอดทนไม่ไหวสองแขนใหญ่สอดรัดระหว่างลำตัวและลำขาเสลายกร่างโปร่งบางลอยจากพื้น “เราไปข้างบนกันเถอะว่าว ฉันเหม็นเปรี้ยวคนแถวนี้จะแย่แล้ว”

ตอนที่5นอนด้วย ในงานล่าสัตว์ประจำปี ลานกว้างกลางหุบเขาหลวงถูกจัดตกแต่งอย่างโอ่อ่า ธงหลากสีโบกสะบัดรับสายลมฤดูใบไม้ร่วง เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างนั่งเรียงรายอยู่ใต้กันสาด สนทนาและจิบชากันอย่างคึกคัก เสียงหัวเราะแผ่วเบา ประสานเสียงเครื่องดนตรี สร้างบรรยากาศคร ึกครื้นทั่วทั้งลาน

ในชั่วพริบตานั้นเอง ขบวนรถไฟพุ่งทะยานเข้าสู่อุโมงค์ที่ยาวที่สุด ทั่วทั้งโบกี้ก็พลันตกอยู่ในความมืดมิด ซุนอี๋อาศัยช่วงเวลาแห่งความโกลาหลนั้นเอื้อมมือรูดซิปกางเกงของผมลงอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสัญชาตญาณ

เอ่ยหยอกเย้า “เปล่าซะหน่อย” “แพรแค่มีเรื่องจะคุยกับมุกเยอะแยะเลยนะมุก” แพรพิชชาทำหน้าออดอ้อน “ได้สิ”

งชุดเท่านั้นที่โอบอุ้มหน้าอกของฟ้าให้มันพออยู่ทรง.. ยอดอกที่ตั้งชูของฟ้าเป็นสิ่งที่เขาชอบมากเพราะเขาชอบที่จะดูดและดึงมันเล่นทุกครั้งที่ทำได้.. ช่วงล่างของชุดนั้นเป็นเพียงแค่เนื้อผ้าบางเบาที่ผ่าแหวกตรงกลางออกจากกันจนทำให้เห็นเนินสาวที่มีขนปกปิดแม้ว่าจะเล็กน้อยแต่มันก็น่าค ้นหาอยู่มากเช่นกัน.. บางครั้งก็เกลี้ยงเกลา บางครั้งก็มีขนดกดำปกปิดให้เขาได้แหวกหาสิ่งสวยงาม.. แบบนี้มันไม่น่าเบื่อดี.. และตอนนี้เขาก็กำลังใช้ลิ้นของเขาไล่เลียจากเท้าขึ้นไปจนถึงเนินอวบสวยพร้อมไรขนดกดำที่มันปกปิดเพชรเม็ดงามอยู่..

------------------------------------------------------------------------ ห่างไกลออกไปอีกฝั่งหนึ่งของเมืองต้าซิงคือแคว้นหลัน ดินแดนแห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์ที่สุดในยุทธภพ รายรอบเต็มไปด้วยภูเขาสูงเสียดฟ้า ธารน้ำใสจากยอดเขาไหลลงมาสู่พื้นเบื้องล่างตลอดทั้งปี ผืนแผ่นดินด้านล่างสามารถปลูกพืชผักให้ออกดอกออกผลได้อย่างไม่รู้จบ บนยอดเขาที่โอ

เสียงเขาทุ้มต่ำ แต่แฝงด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจซ่อน จิ้นเหอเงยหน้าขึ้น แสงโคมสะท้อนสีในดวงตาคู่เก่าของเขา แววตาที่เคยเฉียบคมกลับเปลี่ยนเป็นเศร้าสุขุม “กลางใจเมืองหลวงยังมีตรอกหนึ่ง ผู้คนไม่นิยมเอ่ยถึงมัน ชื่อ ‘กู่หลู่’ สถานที่ที่ความมืดค้าขายสิ่งอัปมงคลและคนที่ต้องการถ ูกลืม หากเจ้าจะสืบ พอดีกับเวลาที่จะมีการประมูลส่งผู้คนไปยังแคว้นซงหนู พวกมันจะลงประมูลผู้คนและเอกสารบางอย่างที่พัวพันกับการเคลื่อนไหวในราชสำนัก”