ใบหย่า Novels & Stories

จี้หานอีหลุบตาลง ต่างหูห้อยระสัมผัสแนบแก้ม ให้ความรู้สึกเย็นเยียบเบาบาง ฮูหยินผู้เฒ่ากู้กล่าวต่อไป "ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยพูดมาก็มีเหตุผล การหย่าร้างมิใช่เรื่องเล็ก จำต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนทั้งสองฝ่าย มิฉะนั้น หากทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบจนเกิดผลตามมา ก็จะไม่มีหนทางใ ห้หวนกลับแล้ว"

อาจิ้นยืนหลังตรงเลยเชียว หน้าแดงแจ๊ดเลย ถึงจะไม่ได้เจอกันหลายปี แต่ก็ยังไม่ชอบเห็นพี่สาวร้องไห้สินะ ไป๋เสวี่ยลี่เช็ดน้ำตา ไม่อยากทำให้เขาอึดอัดใจไปมากกว่านี้ “หากอาจิ้นต้องการหย่า ข้าก็เข้าใจจ้ะ” “ข้าแค่...” ซ่งจิ้นชินยื่นมือมา แต่ทิฐิที่แบกไว้บนบ่านั้นหนักอึ้งเกินไป เขาขบ กรามแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกจากห้องหอไปอย่างรวดเร็ว เสียงกระแทกประตูดังปัง! ทิ้งให้เจ้าสาวที่แสนดีนั่งกอดความเหงาอยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพังในคืนวิวาห์

ปลายนิ้วของหลินซีอินสั่นเทา พื้นที่บางส่วนในหัวใจแหลกสลายพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เธอหลับตาลง คำว่า “หย่า” ปรากฏขึ้นในหัวของเธออย่างแน่วแน่และชัดเจน ชีวิตแต่งงานในครั้งนี้ เธอไม่อยากทนฝืนเดินหน้าต่อไปอีกแล้ว

เด็กน้อยผู้รักและยืนเคียงข้างแม่เสมอ “แม่อยากจะหย่ากับพ่อของหนูลูก” “หย่าแปลว่าอะไรฮับ” “ก็พ่อกับแม่จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่แม่ไม่ได้กีดกันให้เขาพบลูกนะ เขาก็ยังคงเป็นพ่อของหนู เขาก็ทำหน้าที่พ่อ ส่วนแม่ก็ทำหน้าที่แม่แค่นั้นเองครับ”

่มากสำหรับเด็กสาวที่เพิ่งถึงวัยปักปิ่น แต่ในวันนี้กลับเบาบางโล่งสบายเหมือนภาระต่าง ๆ ถูกถอดออกไป อิสระคำนี้เขียนไม่ยาก แต่ความหมายลึกซึ้งอย่างยิ่ง "เอาล่ะ หลังจากนี้ไม่เกินเจ็ดวันทางกรมพิธีการจะส่งหนังสือหย่าขาดไปให้เจ้าหนึ่งใบและส่งไปให้เจ้าหกอีกใบก็เป็นอันสมบู รณ์เจ้ากับเจ้าหกก็ไม่ใช่สามีภรรยากันตามกฎหมายของแผ่นดินเทียนสุ่ยอีกต่อไป"

เจียงหลีเลี่ยงไปเตรียมกระเช้ากับตะกร้าสำหรับจัดเตรียมใส่ผลไม้ ปล่อยให้2สามีภรรยาได้มีเวลาคุยกัน “นั่นไม่ลำบากอะไรหนิคะ ในเมื่อหน้าที่การงานมันเป็นสิ่งที่คุณรัก ก็ทำมันต่อไปเถอะค่ะ เรื่องเงิน ระหว่างเราไม่ได้ลำบากอะไร” เงินที่เธอเอามาตอนเซ็นใบหย่ายังเหลืออีก45000หยวน เงินที่แม่สามีชดใ ช้ค่าเสียใจอีก1แสนหยวนก็ยังอยู่

นับแต่วันนี้เป็นต้นไป หม่อมฉันมู่หว่านอิน ขอประกาศหย่าขาดจากชินอ๋องฉู่จินหยาง ต่างคนต่างอยู่ ไร้ความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป ไม่แค้น ไม่ผูกพัน ไม่ขอพบหน้า และไม่ขอพานพบกันอีกตลอดกาล ทุกภพทุกชาติ’ ท้ายข้อความนั้น มีรอยนิ้วมือประทับเด่นชัด หนังสือหย่าในมือสั่นสะท้าน หัวใจของชาย หนุ่มกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดบีบรัดแน่นกลางอกจนลมหายใจตีบตัน ทรมานราวกับมีมีดแหลมคมกรีดลงบนบาดแผลสด

เมื่อได้ยินชื่อของลูก ความเจ็บปวดเอ่อล้นขึ้นมาในใจฉัน ไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว ฉันวางสายทันที ในเมื่อคุยกับลู่อวี่ไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวเขากลับมาเห็นสัญญาหย่าก็จะได้รู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น

ในที่สุด ​งานวิวาห์ถูกจัดขึ้น โดยไม่สนใจคำครหาใดๆ ทั้งสองเองนั้นก้าวผ่านทุกสิ่งมาด้วยกัน ทั้งเรื่องความเข้าใจผิดจากอดีตอันแสนขม และเรื่องวัยที่ต่างกัน สถานะเด็กในปกครองและอาเลี้ยง ที่สุดแล้วมือของพวกเขาก็จะจับจูงกันไปไม่ยอมปล่อย... ​​​​​​​​​​​จบบริบูรณ์ ​

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร น้ำตาไหลออกมาจนภาพตรงหน้ามัวไปหมดแล้ว ฉันพูดขึ้นด้วยแหบพร่า "สวี่จือหย่วน พวกเราหย่ากันเถอะ"